Στο περιοδικό ΠΑΙΔΙ, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΦΗ (τεύχος Δεκ. 2001-Φεβ.2002) μια μανούλα ρωτάει αν πρέπει να τραβάει προς τα πίσω το πετσάκι στο πέος του γιού της όταν του κάνει μπάνιο.Φοβάται οτι δεν καθαρίζει καλά την περιοχή και φοβάται μην πάθει καμιά μόλυνση.

Απαντά ο Νίκος Ματσανιώτης διευθύντης  από το 1966 στην παιδιατρική κλινική στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η παλαιότερη αυτή συμβουλή παιδιάτρων και γιαγιάδων αποδείχθηκε λανθασμένη. Και τούτο, διότι κάθε φορά που γίνεται ένα τέτοιο τράβηγμα, σπάνε μερικές απο τις ελαστικές ίνες του δέρματος της περιοχής. Το σπάσιμο αυτό δεν γίνεται εμφανές και το τράβηγμα της πέτσας (ακροποσθίας) συνεχίζεται για μήνες ή και χρόνια. Ο οργανισμός όμως δεν έχει τη δυνατότητα να κατασκευάζει ελαστικές ίνες και αναπληρώνει τις σπασμένες με άλλες που λέγονται ινώδεις, οι οποίες ομως στερούνται ελαστικότητας, ειναι ανελαστικές. Το φαινόμενο αυτό γίενται πολύ πιο εμφανές όταν το δέρμα κόβεται βαθιά, όπως σε μια εγχείρηση που στο τέλος δημιουργείται στη θέση του κοψίματος ουλή.

Το ίδιο γίνεται τελικως και στην ακροποσθία, η οποία χάνει απο τα πολλά τραβήγματα την ελαστικότητά της και δημιουργείται φίμωση απο τα δικά μας χέρια που απειτεί χειρουργική επέμβαση. Δεν χρειάζεται εσωτερικό καθάρισμα το πέος. Αυτοκαθαρίζεται με τα ούρα, και η φίμωση, που ειναι φυσιολογική τουλα΄χιστον στο 90% των νεογνών, παρέρχεται μόνη της με την πάροδο του χρόνου στις περισσότερες περιπτώσεις. Το τράβηγμα της ακροποσθίας προς τα πίσω ταλαιπωρεί το παιδί και τη μάνα και δεν διορθώνει τίποτε. Αντίθετα, μπορεί να προκαλέσει φίμωση που δεν διορθώνεται παρά μόνο με χειρουργική επέμβαση.

Συμβουλή: Μακριά τα χέρια σας απο το πουλάκι του αγοριού σας. Στην ηλικία 4-5 ετών ο/η παιδίατρος μπορεί με βεβαιότητα να διαπιστώσει αν υπάρχει πραγματική φίμωση ή οχι. Η γνήσια φίμωση πρέπει να χειρουργείται σ’αυτην την ηλικία και όχι στην εφηβεία για προφανείς λόγους.

Advertisements