Ο μεγάλος μου ο γιός (2 χρονών και 2 μηνών) ένα θεματάκι με τα παιχνίδια του το έχει…για να είμαι ειλικρινής με ολονών τα παιχνιδια οχι μόνο με τα δικά του.  Απο τότε που γεννήθηκε περνάμε διάφορες «φάσεις» κι ετσι πάντα λέμε «φάση ειναι θα περάσει» μέχρι την επόμενη και η ζωή μας συνεχίζεται…..Για να δούμε αυτή η «φάση» πότε θα περάσει γιατί μας εχει ζουρλάνει????

Αντιγράφω ένα πολύ ωραίο άρθρο του κ. Ματσανιώτη Νικόλαου,Ακαδημαικού, Καθηγητή Παιδιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών. Απο το περιοδικό Παιδί, Υγεία και Ανατροφή, τεύχος 48, Μάρτιος-Μάιος 2009.

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΣΑΙ

Οπως σταθερά τονίζουμε και επιμένουμε, τα λόγια, ο διδακτισμός, δεν αποτελούν ουσιαστική βοήθεια στο χτίσιμο της προσωπικότητας του παιδιού. Μόνο το παράδειγμα πείθει και εμπνέει.

Προσφέρω, μοιράζομαι κάτι δικό μου. Τι ακριβώς σημαίνει? Θα μπορούσε να διατυπωθεί ότι  δίνω σε κάποιον άλλον κάτι δικό μου ή ακόμη ότι εκχωρώ κάτι που θα επιθυμούσα να έχω. Πότε και πως αναπτύσσεται στο μυαλό και την ψυχή του παιδιού η έννοια αυτή? Τα περισσότερα παιδιά μέχρι τα 2-2,5 χρόνια εύκολα δίνουν παιχνίδια, μπισκότα και ότι άλλο έχουν γύρω τους. Το δόσιμο αυτό συχνά εκλαμβάνεται ως μοίρασμα, ενώ δεν ειναι. Και ως πράξη που μας κάνει να υπορηφανευόμαστε για το παιδί μας, προσδοκούμε ότι θα επαναλαμβάνεται σταθερά σε κάθε περίπτωση, ιδιαίτερα όταν του το ζητάμε. Με απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι δεν ειναι έτσι τα πράγματα. Το μηχανικό κατά κάποιο τρόπο πάρε-δώσε των παιδιών στη μικρή ηλικία δεν έχει σχέση με το «μοιράζομαι». Πρέπει επίσης να κατανοηθεί ότι δίνω κάτι που δεν χρειάζομαι ή που δεν μου αρέσει, δεν ειναι μοίρασμα.

Το «μοιράζομαι» αναφέρεται σε ένα πρόσωπο, εγώ μοιράζομαι, αλλά συγχρόνως συμπλέκει το «εγώ» με το «εμείς». «Μοιράζομαι», «μοιραστήκαμε», δηλώνει καθαρά οτι είμαστε δύο ή περισσότεροι. Το «εμείς» απορρόφησε το «εγώ». Οσο και να ψάξει κανείς, δεν μπορεί να βρει πιο τέλειο συνώνυμο για την ανθρωπιά και τον ανθρωπισμό απο το «μοιράζομαι».

Τα παιδιά στην ηλικία αυτή εχουν σημαία το «δικό μου». Είναι πέρα για πέρα κτητικα, θέλουν να απαιτούν τα πάντα για δικά τους. Το εγώ και το δικό μου σφραγίζουν απολύτως το παιδί απο τη στιγμή που αρχίζει να μιλάει μέχρι να γίνει περίπου 4 χρονών. Ειναι εγωκεντρικό, κατακτητικό, παράλογο και αντιφατικό σε όλες τις εκδηλώσεις του. Μόλις ικανοποιήσει μια επιθυμία του, ζητάει κάτι άλλο. Συχνά ζητάει δέκα πράγματα μαζί. Αν η επιθυμία του δεν ικανοποιηθεί, οργίζεται, γίνεται επιθετικό. Ισως ειναι η ηλικία που εκνευρίζει τους γονείς περισσότερο απο οποιαδήποτε άλλη.

Η άσκηση πίεσης στο παιδί την περίοδο αυτή για να μάθει να μοιράζεται δεν είναι απλώς άσκοπη. Είναι επιζήμια. Το παιδί αρνείται να δώσει αυτό που του ζητούν, αγανακτεί και οργίζεται. Οσο μεγαλύτερη ειναι η πίεση που του ασκείται, τόσο μεγαλύτερη ειναι και η οργή του. Και αν με  χειροδικία του πάρουν αυτό που θεωρεί δικό του, τραυματίζεται η αυτοπεποίθησή του. Πολλοί ανάλογοι μικροτραυματισμοί δεν αποκλείεται να έχουν, αθροιστικά, αρνητική επίδραση στην προσωπικότητά του στο μέλλον.

Ανάλογες συμπεριφορές δεν ενισχύουν το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα και την ικανότητα του «μοιράζομαι». Αντιθέτως, την καθυστερούν και ίσως να ενισχύουν την απληστία του παιδιού, που δεν ικανοποιείται με όσα κι αν έχει.

Το παιδί την περίοδο αυτή, ακόμη και κάτω απο ιδανικές συνθήκες ανθρώπινου περιβάλλοντος, έχε την τάση να διεκδικεί και να παίρνει παιχνίδια ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο που ανήκουν σε άλλα παιδιά, στα οποία συμπεριλαμβάνονται οι καλύτεροι φίλοι του, και κυρίως τα αδέλφια του. Οι μεταξύ τους μάχες ειναι αδιάκοπες και η σωστή και αναγκαία παρέμβαση κάποιου μεγάλου δεν ειναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Μετά τα τρία, πιο κοντά στα τέσσερα, το παιδί χαλαρώνει σιγά σιγά το σφιχταγκάλιασμα με τον εαυτό του. Εξίσου χαλαρώνουν η ένταση και ο εκνευρισμός των μεγάλων που φροντίζουν και επιβλέπουν το παιδί. Γίνονται περισσότερο ανεκτικοί, αποκτούν μεγαλύτερη ψυχραιμία. Δεν είναι απλώς ηπιότεροι, πιο τρυφεροί στις πράξεις και τις κινήσεις τους. Πάνω απ’ολα, ο τόνος της φωνής τους –μέσα απο την ευχάριστη ηδύτητα- του εμπνέει σιγουρια΄και αποφασιστικότητα. Για το παιδί έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία οχι καθαυτό το νόημα όσων λέμε, άλλα ο τρόπος με τον οποίο τα λέμε. Ειναι το πραγματικό βαρόμετρο της επιτυχίας μας. Ο γλυκός μας λόγος εισδύει απρόσκοπτα, ακουμπάει άμεσα στην ψυχή του παιδιού. Μερικές απλές συμβουλές μπορεί κατά περίπτωση να αποδειχθούν χρήσιμες στην αντιμετώπιση των δυσκολιών της καθημερινότητας:

-Να υπάρχουν δύο όμοια αγαπημένα παιχνίδια

-Στον καβγά για το μοίρασμα προσπαθείστε να είσαστε διαλλακτικοί, συμφιλιωτικοί, ποτέ απόλυτοι και δυναστικοί. Αν δεν μπορείτε, ειναι καλύτερα να μην αναμειγνύεστε.

-Αν μοιραζόσαστε δίκαια με τα παιδιά σας πράγματα, χρόνο, τηλεόραση και ότι άλλο τύχει, έχετε δώσει το καλύτερο παράδειγμα.

-Κάθε φορά που υπάρχει συγκεκριμένη ευκαιρία, αναφερθείτε στο μοίρασμα ως σημαντική ηθικά αξία και συγχαρείτε τους συντελεστές του.

-Μια αγκαλιά και ένα φιλί στο παιδί σας κάθε φορά που μοιράζεται.

-Μην προσδοκάτε πάρα πολλά. Κανένας μας δεν ειναι τέλειος.

-Χριστούγεννα, γιορτές, γενέθλια ειναι φυσικό να παίρνουν δώρα τα παιδιά και να χαίρονται, οπως άλλωστε χαιρόμαστε όλοι μας. Είναι ομως και ευκαιρίες να κάνουν δώρα και τα παιδιά. Ετσι το «δίνω» εναλλάσεται με το «παίρνω» και σιγά σιγά μποεί να δημιουργήσει όση χαρά υπάρχει και στο «παίρνω». Ειναι ένα σημαν τικό βήμα προς την κατεύθυνση σου «μοιράζομαι», φαγητό ,γλυκίσματα, κορδέλες, μπαλόνια κλπ.

-Παρακινήστε το παιδί να φτιάξει με τα χέρια του δωράκια. Χαρτί, κραγιόνια, νερομπογιές και η ζωγραφιά για τη θεία ή τον παππού ειναι το καλύτερο δώρο. Η χαρφά που θα δείξουν οι μεγάλοι ειναι πολύτιμο δώρο στην ψυχή του παιδιού, που συμβάλλει ουσιαστικά στην ενίσχηση της χαράς του «δίνω».

Το μοίρασμα αρχίζει απο την τροφή και τα παιχνίδια και θεμελιώνει στο παιδί προυποθέσεις και υποδοχείς χρήσιμους για ενσυνείδητο μοίρασμα σε μια μεγάλη ποικιλία εκδηλώσεων της κοινωνικής ζωής. Στην αρχή μοιράζεται τη χαρά για την νίκη της ομάδας ή την πίκρα  για την ήττα της. Στη συνέχεια μοιράζεται οικογενειακές αξίες και ευθύνες, ωριμάζοντας κινείται πλέον στον κοινωνικό χώρο και μοιράζεται γνώσεις και εμπειρίες, ιδέες και αξίες και ότι άλλο κάθε εποχή απαιτεί για την ομαλή και απρόσκοπτη διαπροσωπική και κοινωνική συμβίωση.

Κι αν έλθουν κάποτε δύσκολες ώρες, χαρά σ’εκείνους που αυθόρμητα, συχνά χωρίς δεύτερη σκέψη, μοιράζονται με τον συνάθρωπο τα βάρη της όποιας δυστυχίας. Το μοίρασμα ειναι παγκόσμια, οικουμενική, πανανθρώπινη ανάγκη και υποχρέωση.

Advertisements