Το τι εκνευρίζομαι κάθε φορά που βγαίνω μια βόλτα με το καρότσι δεν λέγεται. Δεν υπάρχει ούτε μια φορά που δεν θα χρειαστεί να κατέβω απο το πεζοδρόμιο και να συνεχίσω την πορεία μου στον δρόμο, επειδή κάποιο αυτοκίνητο ειναι παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο και δεν αφήνει χώρο να περάσει άνθρωπος με καρότσι, ούτε άνθρωπος με τα πόδια δηλαδή χοντρός-λιγνός! Οταν υποψιάζομαι οτι ο ιδιοκτήτης ειναι σε παραδιπλανό μαγαζί, δεν καταλαβαίνω τίποτα, μπαίνω μέσα και ρωτάω «συγγνώμη(τέλος πάντων) μήπως το τάδε αυτοκίνητο ειναι δικό σας?». Εχω βγάλει κυράτσω απο το κομμωτήριο με το τσιγαράκι στο χέρι και τα αλουμινόχαρτα στο μαλλί για να πάει να παρκάρει αλλού και να περάσουμε και πως το χάρηκα δεν λέγετε!! Λέω και ενα  ευχαριστώ μετά με ένα τουπέ… 😆  Να βλέπετε τις φάτσες τους ομως….λες και τους ζητάς τίποτα περίεργο, λες και εισαι εσύ το ούφο κι αυτοί οι κακομοίρηδες που τους χαλάς τα σχέδια… Δεν παει να έχουμε και θανατηφόρα, οπως εκείνο το τραγικό γεγονός με την γιαγιά και την 5χρονη εγγονούλα της πριν λίγους μήνες. Ολοι συγκλονίζονται και τίποτα δεν αλλάζει. Και δυστυχώς παρατηρώ οτι οι περισσότερες ειναι γυναίκες που έτσι τις βολεύει για να πεταχτούν εδώ κι εκεί για τα ψώνια τους, που θα έπρεπε να είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένες, αλλά τζίφος….

Aυτή τη φορά ομως, πραγματικά συγχίστηκα. Περπατούσα με τον μεγάλο στο καρότσι και τον μικρό στο μάρσιπο, οταν τον είδα στα 10 μέτρα να παρκάρει και να φράζει τον δρόμο. Μέχρι να τον πλησιάσω είχε βγει ο μπάρμπας απο το αυτοκίνητο και είχε απομακρυνθεί 2-3 βήματα. «Συγγνώμη «κύριε»(σε εισαγωγικά) μήπως μπορείτε να παρκάρετε κάπου αλλού για να περάσω?» γυρίζει με κοιτάζει, ήταν φανερό πόσο του την έσπασα(σημειωτέον ο δρόμος σ’εκείνο το σημείο  δεν εχει καλή ορατότητα και ειναι και ταχείας κυκλοφορίας), «Ελα μου λέει, περνάς…..» 🙄  «αποκλείεται του λέω, με καρότσι και μωρό, σοβαρά μιλάτε?»….ξαναμπαίνει λοιπόν στο αυτοκίνητο φωνάζοντας » Αντε ρε ιδιότροπη»…. 👿 Το πως κρατήθηκα να μην γίνει χαμός καταμεσής του δρόμου, λόγω του παιδιού μου δηλαδή, μην τρομάξει, οχι τίποτε άλλο απο ευγένειες κλπ. και δεν του έχωσα καμιά χοντράδα απορώ με τον εαυτό μου. «Είπα μόνο ένα «σαν δεν ντρέπεσαι ολόκληρος μαντράχαλος» μέσα απο τα δόντια μου χαμογελώντας,(αχ ας όψεται το παιδάκι μου)  Να τέτοιος κόσμος υπάρχει…..δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ δυστυχώς.

Μωρέ όλο λέω θα το κάνω και ολο το αμελώ. Τώρα ομως μετά από αυτό, ένεκα και της  ιδιοτροπίας μου, δεν θα χαρίσω σε κανέναν. Θα φάνε το αυτοκολητάκι τους (στους υαλοκαθαριστήρες δηλαδή γιατί τον έχω ικανό τον Ελληνα τον βαρύ να σηκώσει και κανένα χέρι, δεν σέβονται ουτε παιδιά να έχεις ούτε τίποτα) 🙂

Ζήτω οι Πάνθηρες των δρόμων!!!

gaidarakos_color_smallgaidarakos_small

Advertisements