Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ


Τα παιδιά μας, τα παιδιά που περπατούν τα μονοπάτια της ανάπτυξής τους σ’ αυτό το γλυκόπικρο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, είναι μόνα, είναι πάρα πολύ μόνα. Εμείς οι γονείς τους τρέχουμε να προλάβουμε κι αυτά είναι μόνα. Και πολύ γρήγορα αρχίζουν κι αυτά να τρέχουν: σχολείο και ξένες γλώσσες, υπολογιστές και μαθήματα χορού, ιδιαίτερα και αγωνιώδη φροντιστήρια για τις εξετάσεις.

Και ρωτάνε οι γονείς με απόγνωση: Τι να κάνουμε; Αυξημένες οι ανάγκες, τεράστιες οι υποχρεώσεις, δεν υπάρχει χρόνος.

Κι εμείς οι παιδοψυχίατροι απαντάμε: ποιοτικός χρόνος, συμπυκνωμένες δόσεις γονεϊκής παρουσίας και ουσιαστικής επικοινωνίας.

Οι διακοπές είναι μια τέτοια ευκαιρία.

Που δεν πιεζόμαστε, ούτε οι μεγάλοι ούτε οι μικροί.

Που γίνεται εφικτό να διαθέσουμε αυτό το πανάκριβο και δυσεύρετο δώρο, τον χρόνο μας, στα παιδιά μας.

Που μπορεί να γίνει μια προσπάθεια επανόρθωσης και αποκατάστασης της χρόνιας έλλειψης γονεϊκής παρουσίας.

Που αμφότεροι, χαλαροί για λίγο, μπορούμε να γνωριστούμε καλύτερα, να ακούσουμε αγωνίες και παράπονα, σκέψεις και προβληματισμούς που έχουν στο κεφαλάκι τους τόσο τα μικρά μας όσο και τα ακατανόητα οργισμένα εφηβάκια μας.

Εκεί ο γονιός δεν χρειάζεται να είναι το πρόσωπο που πιέζει το παιδί, που ενδιαφέρεται για τα ζωτικά μονάχα -έφαγες, διάβασες, έπλυνες τα δόντια σου- γιατί μόνο γι’ αυτά προλαβαίνει και που κάτω από τη δική του απειλή κατάρρευσης αναβάλλει και αποφεύγει τα ουσιαστικά δοσίματα του γονεϊκού του ρόλου -όχι τώρα, αγάπη μου, θα μου πεις άλλη στιγμή, πρέπει να απαντήσω στο τηλέφωνο.

Είναι απόλυτη ανάγκη οι διακοπές.

Με τέτοιους ρυθμούς, με τέτοια ένταση, χάνουμε τον εαυτό μας και κινδυνεύουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας σαν βάρος. Και αυτά να νιώθουν ότι όντως μας βαραίνουν με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την αναπτυξιακή τους εξέλιξη και για τη σχέση μας μαζί τους.

Στις διακοπές είμαστε 100% κοντά τους.

Η αγκαλιά μπορεί να είναι παρατεταμένη, όχι βιαστική, το φαγητό ευκαιρία για επικοινωνία και κουβέντα, οι βόλτες στην ακροθαλασσιά γνωριμία και συντροφικότητα.

Κι ακόμη, διακοπές σημαίνει «παιχνίδι», υπέρτατη επικοινωνία για τα παιδιά, έκφραση και επεξεργασία του ψυχικού τους υλικού, ευκαιρία να έρθουμε κοντά τους κλοτσώντας μια μπάλα, κολυμπώντας, κάνοντας μαζί τους ποδήλατο, σπιτάκια στην άμμο ή σκαρφαλώνοντας βράχους, παίζοντας «μπουγέλα» και χίλια δυο άλλα παιχνίδια.

Που τα λαχταράει το κορμάκι τους, μουδιασμένο από το χειμώνα, από την καρέκλα του σχολείου και του φροντιστηρίου, από το «παρκάρισμα» μπροστά στην τηλεόραση και τις ατελείωτες ώρες αποβλάκωσης απέναντι από το play station και άλλα προσφιλή τεχνολογικά μαραφέτια.

Δεν πρέπει να χάνουν τα παιδιά μας αυτήν την ευκαιρία. Μήπως και ξεκουραστούν, μήπως και μαζέψουν δυνάμεις για να τα βγάλουν πέρα τον επόμενο χειμώνα, μήπως και μας νιώσουν λιγάκι κοντά τους.

Ακόμη και σ’ αυτές τις εποχές της οικονομικής δυσπραγίας, παλέψτε το. Μία εβδομάδα θα τη βρείτε. Η ανάγκη τους δεν είναι το πολυτελές ξενοδοχείο με την πισίνα και τον χώρο φύλαξης παιδιών -πάλι φύλαξη; Πάρτε τη σκηνούλα σας, φάτε στην παραλία καρπούζι και τυρί κι αγκαλιάστε τα. Σας χρειάζονται. Οσο τίποτε άλλο στον κόσμο.

Έβη Παπαδοκοτσώλη

* Η Εβη Παπαδοκοτσώλη είναι ψυχίατρος παιδιών και εφήβων και διευθύνει το Εργαστήρι Ανάπτυξης και Θεραπείας «Αργώ» και εκπαιδευόμενη στη Βιοσύνθεση

Advertisements