Γιάννης Ρίτσος (1909 – 1990)

Το Γαιτανάκι

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό,

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ µεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη µας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Αν όλα τα παιδιά της γης

φωνάζαν τους µεγάλους

κι αφήναν τα γραφεία τους

και µπαίναν στο χορό,

ο κύκλος θα γινότανε

ακόµα πιο µεγάλος

και δυο φορές τη Γη µας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά

θα ’ρχόνταν τα λουλούδια

θα ’ρχότανε κι η άνοιξη

να µπει µες στο χορό,

κι ο κύκλος θα γινότανε

ακόµα πιο µεγάλος

και τρεις φορές τη Γη µας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Πρωινό άστρο

Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω

τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν στον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρό σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές απ` τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε
μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
στ` αγκάθι κ` ενός ίσκιου.

Κοιμήσου.
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κ` έχεις δυό πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.

Advertisements