Κάποτε οταν μου κάνανε αυτήν την ερώτηση μου ανάβανε τα λαμπάκια. Αναλόγως  μάλιστα με το ύφος που γινόταν η ερώτηση (με απορία, με απέχθεια, με ειρωνία, με απόγνωση, με λύπηση, με τρόμο, με με με με),  ήταν και τα λαμπάκια, μπορούσε να ανάψει από   λαμπάκι νυκτός μέχρι και πολυέλαιος… Τώρα πια δεν με αγγίζει, το έχω ξεπεράσει, ειναι κι αυτό απο τα καλά του δεύτερου παιδιού, εχεις λιγότερα άγχη, ανυσηχίες κλπ κλπ, γενικά σπάζεσαι λιγότερο απο τέτοιου είδους σχόλια… ;)

Στο κομμωτήριο προχθές , εκεί που η καλή η κομμώτρια (και πρόσφατα μητέρα) με κούρευε, πάνω στη συζήτηση,τσουπ νάτη πάλι η γνωστή ερώτηση. «Ακόμα θηλάζεις?»(ρωτάει και σταματάει  να κουρεύει)  «Ε…ναι» απαντάω ξερά. Σκέφτομαι πως αν πω, οτι έχω σκοπό να θηλάσω μέχρις ότου  εκείνο είναι έτοιμο να αποθηλάσει, υπάρχει ο φόβος να  ξυπνήσει  ο ψαλιδοχέρης που κρύβει μέσα της και να με  κουρέψει γουλή. Επειτα αν το συνεχίσω και της πω οτι  το πρώτο μου παιδί θήλαζε μέχρι 14-15 μηνών, μπορεί και να με αλείψει  με πίσα και πούπουλα κι ετσι δεν μπήκα σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.  Θα τη γλυτώσω στο επόμενο κούρεμα?? :mrgreen:

censored

Advertisements