Leboyer, Frédérick

leboyerΟ Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ υπήρξε μαιευτήρας, με ζηλευτή καριέρα στο χώρο του. Άσκησε ιδιωτικά το επάγγελμά του για χρόνια και διετέλεσε επίσης διευθυντής κλινικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Παρισιού.

Τα όσα είδε, τα όσα ένοιωσε, τα όσα ταξίδια έκανε συντροφεύοντάς τις ετοιμόγεννες ασθενείς του στο δικό τους «ταξίδι μέσα από την καταιγίδα του τοκετού», δύσκολα μπορούσαν να ταιριάξουν με την αυστηρότητα, την αποστασιοποίηση και την ψυχρότητα που απαιτεί το ιατρικό επάγγελμα, ιδιαίτερα στα πιο υψηλόβαθμα σκαλοπάτια καριέρας.

Αλλά και τα όσα έζησε στη «βιομηχανία» της γυναικολογίας, της μαιευτικής και των μαιευτικών κλινικών, δύσκολα μπορούσε να τα συνταιριάξει στη δική του καρδιά με το θαύμα της γέννησης ενός νέου ανθρώπου.

Έτσι, τα παράτησε. Παραιτήθηκε από τον ιατρικό σύλλογο της χώρας του για να γίνει συγγραφέας και ποιητής. Για να υμνήσει τη χαρά της γέννησης και τη δύναμη της φύσης.

Από το 1974, όταν εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Για μια γέννηση χωρίς αγωνία», ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο, διδάσκοντας τη μέθοδό του που δεν είναι άλλη από την πίστη πως κάθε γυναίκα πρέπει να πιστέψει ξανά πως έχει τη δύναμη, την ικανότητα και τη βαθιά γνώση να φέρει στον κόσμο το παιδί της με τις δικές της δυνάμεις, σε φυσιολογικές συνθήκες, με πολύ λίγη εξωτερική βοήθεια.

Χωρίς φόβο. Χωρίς βία. Με αγάπη. Με υπομονή. Με την αφοσίωση του καλλιτέχνη που κοπιάζει για να παράγει έργο. Με χαρά. Με πίστη στη γυναικεία φύση. Ο Λεμπουαγιέ υπόσχεται μια εκστατική εμπειρία: αυτή του φυσικού τοκετού. Περιγράφει τη διαδικασία του τοκετού, σε γλώσσα ποιητική, ως μουσική συμφωνία, αρχαία τραγωδία, ταξίδι του Οδυσσέα.

Σήμερα είναι 91 ετών. Δύο βιβλία του κυκλοφόρησαν στα ελληνικά, μόλις πριν από μερικούς μήνες. Το πρώτο έχει τίτλο «Σαν παραμύθι αν μου’λεγαν πως έρχεται ένα παιδί στον κόσμο» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μαΐστρος». Το βιβλίο το δώρισε ο ίδιος στον σύλλογο «Ευτοκία», ο οποίος δραστηριοποιείται στην Ελλάδα για την προώθηση του φυσικού τοκετού, στηρίζει την εγκυμοσύνη και τη γαλουχία με τις πιο ήπιες και κοντά στη φύση μεθόδους. Η Μαίρη Γυφτάκη, μέλος του Συλλόγου ανέλαβε να μεταφράσει το βιβλίο, για να συναντήσει «μια γραφή απλή, καθημερινή, άλλοτε αιχμηρή, άλλοτε τρυφερή, συμβολική μαζί και πραγματική».

Ο ίδιος ο Λεμπουαγιέ ξεκαθαρίζει από τις πρώτες κιόλας φράσεις του ότι δεν προτείνει άλλη μια τεχνική ανώδυνου τοκετού. Το «για να μη νοιώσουν τίποτα» δεν είναι ο δικός του δρόμος. Αντίθετα, προτείνει ένα νέο φως για να δει κανείς το «πέρασμα από έναν κόσμο σε έναν άλλο» σαν μια γιορτή.

«Στο εξής», γράφει, «ικανή να διαβάσει αυτή τη μεγαλοπρεπή παρτιτούρα χωρίς να χάσει την παραμικρή από τις αποχρώσεις της, την παραμικρή από τις παύσεις της, από τα διαλείμματα, από τις σιωπές της, καταλαβαίνοντας ότι αυτό που έπαιρνε για οργή δεν είναι παρά υπέρβαση δύναμης, ξεχείλισμα χαράς, σταματώντας, ναι, να «πολεμάει εναντίον», αφήνεται, ακριβώς όπως έκανε στην αγκαλιά του συζύγου της».

Στο βιβλίο του «Φυσικός Τοκετός», που κυκλοφόρησε επίσης στα τέλη του 2008 από τις εκδόσεις «Ρέω», ο Λεμπουαγιέ συγκεντρώνει επιστολές από γυναίκες που γέννησαν ακολουθώντας τις τεχνικές του, τις εμπλουτίζει με σχόλια και παρατηρήσεις και δίνει απλές ασκήσεις αναπνοής και τραγουδιού που μπορούν να βοηθήσουν τη μητέρα να περάσει αίσια την καταιγίδα της γέννας και να βιώσει την εμπειρία ως υπέροχη. Το βιβλίο συνοδεύει ένα μουσικό CD με μουσική ινδικού ταμπουρά, καθώς ο ίδιος έχει διαπιστώσει πως ο συγκεκριμένος ήχος βοηθά στις αναπνοές και διευκολύνει την ενοποίηση του ανθρώπου.

lebou1Το νεογέννητο φωνάζει για να δυναμώσει τα πνευμόνια του; Κάθε άλλο! Το βρέφος κρυώνει, πονά, θαμπώνεται, ξεκουφαίνεται… και προπάντων τρομάζει. Ευτυχώς, όμως, απλές κινήσεις μπορούν να το βοηθήσουν: να χαμηλώσουμε το φως, να μιλάμε σιγά, να μην κόψουμε αμέσως το λώρο, ν ακουμπήσουμε το παιδί πάνω στην κοιλιά της μητέρας του, να του κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο, ένα μασάζ… Μικρές φροντίδες που, εκείνες τις αξέχαστες στιγμές, κάνουν τη διαφορά για το νεογέννητο.

lebou3Κατανοώντας την ακριβή «δομή» και «τάξη» του τοκετού, το βιβλίο αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένα εγχειρίδιο. Σκοπός του είναι να βοηθήσει την μέλλουσα μητέρα να βιώσει καλύτερα, σωματικά και διανοητικά, την δραματικότητα αλλά και την σφοδρότητα του τοκετού, σε συνδυασμό με την μεγαλοσύνη της δημιουργίας που ενέχει η γέννηση ενός νέου ανθρώπου. Προσεγγίζοντας τον τοκετό και τον ερχομό του παιδιού στον κόσμο μ’ έναν τρόπο πρωτότυπο και μοναδικό και βλέποντας από μια νέα οπτική γωνία αυτό που βιώνει η μητέρα και το παιδί, ο Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ μας μιλάει για τον μηχανισμό του τοκετού και τις επιπλοκές του.
Το βιβλίο όμως, δεν απευθύνεται μόνο στις γυναίκες που περιμένουν παιδί, στις μαίες και τους ειδικούς αλλά και σε όλους εμάς, άνδρες και γυναίκες, που αναζητούμε την γνώση πίσω από το μυστήριο της γέννας, το μοναδικό αυτό μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης απέναντι στη φύση.

lebou2Ο Λεμπουαγιέ πρώτος τη δεκαετία του 1970, με το μνημειώδες βιβλίο του Για μια γέννηση χωρίς βία, ξύπνησε τον κόσμο δείχνοντας σε όλους μας ότι τα παιδιά δεν πρέπει να έρχονται στον κόσμο με οδύνη και πόνους, κλαίγοντας από την πρώτη κιόλας στιγμή της ζωής τους. Τώρα έρχεται να μας πει ότι η γυναίκα πρέπει να πιστέψει ξανά πως έχει τη δύναμη, την ικανότητα και τη βαθιά γνώση να φέρει στον κόσμο το παιδί της με τις δικές της και μόνο δυνάμεις, και ότι σε φυσιολογικές συνθήκες (οι οποίες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση) χρειάζεται πολύ λίγη εξωτερική βοήθεια.
Οι «πόνοι της γέννας» που τόσο φοβίζουν τις γυναίκες σήμερα δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν, μας λέει ο Λεμπουαγιέ, και μας διαβεβαιώνει ότι μερικές απλές ασκήσεις αναπνοής και τραγουδιού μπορούν να βοηθήσουν τη μητέρα να περάσει αίσια την «καταιγίδα» της γέννας και να της χαρίσουν μια υπέροχη εμπειρία την οποία θα φυλάει στην καρδιά της για όλη της τη ζωή.
Το πρώτο μέρος αποτελείται από γράμματα που έχουν γράψει στον Λεμπουαγιέ γυναίκες που γέννησαν με τη βοήθεια των συμβουλών του, και τις εμπειρίες τους έρχονται να συμπληρώσουν τα δικά του σχόλια που παρεμβάλλονται στις επιστολές. Ο λόγος του είναι άμεσος, φιλικός, σε πολλά σημεία σχεδόν ποιητικός. Ιδιαίτερο κεφάλαιο αφιερώνει για το θέμα της καισαρικής εξηγώντας τουw λόγους που οι γυναίκες δεν πρέπει να βιάζονται να πάρουν μια τέτοια απόφαση. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου ο συγγραφέας μ?aς περιγράφει την τεχνική των αναπνοών, δίνοντας όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για την εκτέλεσή τους. Ο Λεμπουαγιέ έχει βρει πως ο ήχος του ινδικού ταμπουρά βοηθά τις αναπνοές και διευκολύνει την ενοποίηση του ανθρώπου. Για τοn σκοπό αυτό το βιβλίο συνοδεύει ένα μουσικό CD με μουσική ταμπουρά και οδηγίες για το πώς να το χρησιμοποιήσετε καλύτερα.
Οι συμβουλές του για την καθοδήγηση της εγκύου στηρίζονται στην πολυετή πείρα του ως χειρούργου-μαιευτήρα, τώρα όμως ο ίδιος πρεσβεύει την πλήρη ανεξαρτητοποίηση και αυτοδυναμία της γυναίκας κατά τη διάρκεια του τοκετού και οι ασκήσεις που περιγράφει σκοπό μόνο έχουν να γεμίσουν με χαρά το «ταξίδι της ετοιμόγεννης μέσα από την καταιγίδα του τοκετού».

lebou4Οι εβδομάδες αμέσως μετά τη γέννηση μοιάζουν σαν πορεία στην έρημο. Έρημο που κατοικείται από τέρατα: τις νέες αισθήσεις που επιτίθενται στο παιδί, μέσα κι έξω απ το σώμα του.
Μετά τη θέρμη της μήτρας, μετά το τρελό αγκάλιασμα της γέννας, η παγωμένη μοναξιά της κούνιας. Ποιας κούνιας; -κι αυτή καταργήθηκε. Στη θέση της ήρθε το κρεβατάκι-κλουβί.
Και μετά ξεπροβάλλει ένα αγρίμι, η πείνα, που δαγκώνει τα σωθικά του μωρού.
Ταϊζοντας το παιδί; Ναι Αλλά όχι μόνο με γάλα. Πρέπει να το πάρουμε στην αγκαλιά μας. Να το χαϊδέψουμε, να το νανουρίσουμε. Και να το μαλάξουμε.[…]

________________________________________________________________________________

H μέθοδος Leboyer

Το μωράκι σας ζούσε για 9 μήνες μέσα σ΄ένα σκοτεινό και ζεστό περιβάλλον, αυτό της μήτρας. Με την γέννησή του και την έξοδό του στον κόσμο, κατακλύζεται από έντονα και καινούργια συναισθήματα τα οποία προκύπτουν έως και τραυματικά.

Η μέθοδος Leboyer, αφορά έναν διαφορετικό τρόπο υποδοχής του νεογέννητου. Πήρε το όνομά της από τον Γάλλο μαιευτήρα Frederick Leboyer, ο οποίος εφαρμόζει μια αγωγή που κάνει πιο γλυκιά και ανώδυνη την επαφή του νεογέννητου με τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να μην προστεθούν στο αναπόφευκτο τραύμα της γέννησης και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα το οποία μπορούν να αποφευχθούν κατά τον ίδιο.

Ο ίδιος πιστεύει ότι μια γλυκιά υποδοχή του νεογέννητου, με σεβασμό και στοργή την ώρα που γεννιέται το βρέφος, παραμένει ανεξίτηλη στο υποσυνείδητό του και μπορεί να επιδράσει θετικά και στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Πως εφαρμόζεται η μέθοδος Leboyer

  • Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην ατμόσφαιρα της αίθουσας τοκετών, δηλ. τα φώτα είναι χαμηλά, η θερμοκρασία είναι υψηλότερη απ΄ότι συνήθως (για να μην αιστανθεί το βρέφος τη διαφορά σε σχέση με τη κοιλιά της μητέρας του), και ακούγεται μια απαλή και χαλαρωτική μουσική
  • Oλοι οι παρευρισκόμενοι μιλάνε χαμηλόφωνα και προσέχουν ώστε να μην τρομάξει το βρέφος κάποιος δυνατός θόρυβος
  • Mόλις γεννηθεί το μωρό, με την ίδια κίνηση που του επέτρεψε να βγει από την κοιλιά της μητέρας του, το παιδί τοποθετείται με την κοιλιά προς τα κάτω και πάνω στην κοιλιά της μητέρας του, για να μπορεί να αισθάνεται θαλμπωρή και ασφάλεια.Στο μεταξύ, το χαϊδεύουν και το κάνουν μασάζ.
  • O ομφάλιος λώρος, δεν κόβεται αμέσως. Περιμένουν να σταματήσει να πάλλεται, για να επιτραπεί στο μωρό να συνηθίσει να αναπνέει σταδιακά με τους πνεύμονες.
  • Mόλις κοπεί ο ομφάλιος λώρος, το μωρό τοποθετείται σε χλιαρό νερό για λίγα λεπτά, για να χαλαρώσει εντελώς , και σ΄ένα γνώριμο και οικείο περιβάλλον όπως εκείνο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε.
  • Στο τέλος, γίνονται όλοι οι έλεγχοι ρουτίνας, πάντοτε με απαλότητα και φροντίδα.

______________________________________________________________________________

«Η μόνη και η πιο τρανή
απ’τις επαναστάσεις που μπορούν να γίνουν
στη σκοτεινή ιστορία των ανθρώπων
δεν είναι αυτή που γίνεται απ’τις τυφλές τους κυβερνήσεις

αλλά απ’ τον τρόπο που αυτοί οι δυστυχισμένοι
μπήκαν κι αρχίσαν μες στη μάνα τους να ζουν
κι από το πώς τους υποδέχθηκαν μετά
σα γεννήθηκαν»

Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ

Advertisements