Και να που πέρασε ο καιρός και το μικρό μου Ιασονάκι έγινε  ενός χρονών. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος απο τότε που παρέα με την μαία μου, «κοιλοπονούσα» καρτερικά, μάλιστα σε κάθε πόνο πανηγύριζα, ελπίζοντας πως αυτή την φορά θα μπορέσω να γεννήσω φυσιολογικά και μακάρι και στο σπίτι μου. Δεν μου άρεζε καθόλου η ιδέα οτι θα ήταν πολύ πιθανό να ξαναχρειαστεί να πάω στο μαιευτήριο. Να ξανακάνω καισαρική,  να αποχωριστώ για λίγες μέρες τον Αχιλλέα, να είναι το νεογέννητό μου μακριά απο εμένα, να μην είμασε στο σπίτι μας όλοι μαζί….. όλες αυτές οι σκέψεις με αναστάτωναν. Με την ενασχόλησή μου με τον φυσικό τοκετό όλα αυτά μου φαίνονταν κινέζικα, ιστορίες για αγρίους,  έπρεπε όμως να είμαι προετοιμασμένη και για αυτά και οπως και έγινε δηλαδή……

Και ήρθε το Ιασονάκι μου, το δεύτερο παιδάκι μου, και μαζί του ήρθε και η αγωνία μου για το πως θα τα καταφέρω με δύο μωρά παιδάκια (ο Αχιλλέας ήταν ακόμα 22 μηνών), πως θα ανταπεξέλθω στις ανάγκες και των δύο και ένα σωρό άλλες απορίες. Περνούσαν οι μέρες ομως και όλα έστρωναν και όλα έβρισκαν το δρόμο τους και τους ρυθμούς τους (αυτά για κάτι φρέσκιες δευτερομανούλες φίλες μου-σαν την Μαμά Λυδία) και διαλύθηκαν και οι αγωνίες και οι προβληματισμοί και φτάσαμε το περσινό νεογέννητο να  είναι τώρα ένα μικρό μικρό αγοράκι  που περπατάει, προσπαθεί με τον τρόπο του να επικοινωνήσει, καταλαβαίνει ένα σωρό πραγματάκια, τρώει ένα σωρό φαγάκια (και ναι ακόμα θηλάζει αλλά στην κομμώτρια δεν θα το πω)…..

Κάναμε και μια μικρή γιορτούλα…. Είναι αξέχαστα αυτά τα πρώτα γενέθλια των παιδιών μας! Γερά κι ευτυχισμένα να είναι……..

Advertisements