Περπατούν στο μονοπάτι πίσω από το μικρό τους παιδί και κείνο κουτρουβαλάει μπροστά ευτυχισμένο, σκασμένο στα γέλια. «Μην τρέχεις, θα πέσεις!» φωνάζει ο νεαρός πατέρας, αλλά το παιδί τον αγνοεί και συνεχίζει να απολαμβάνει τη χρήση των ποδιών του μέσα στην ωραία φύση, πάνω στο σπάνιο για τη ζωή του χώμα.

Φαίνεται πως είναι παιδάκι της πόλης, άσπιλο, με το ροζ μπουφάν, κι η βόλτα στην εξοχή είναι μεγάλο γλέντι.

«Θα πέσεις, ξαναφωνάζει ο πατέρας του, περπάτα κανονικά!». Τίποτα το πιτσιρίκι, σα να μην άκουσε. Έτσι μου έρχεται να βάλω τις φωνές καθώς τους ακολουθώ. Πώς είναι δυνατόν να θέλεις το παιδί να μην τρέχει; Σάμπως βρίσκεται σε δρόμο με αυτοκίνητα; Πώς μπορείς να ζητάς να σταματήσει να χρησιμοποιεί τα πόδια του με τον φυσικότερο τρόπο του κόσμου, να αρνηθεί αυτή την τρελή χαρά; «Αν δεν σταματήσεις, θα σε δείρω» αναγγέλλει ο υπερπροστατευτικός γονιός και πραγματοποιεί την απειλή μέσα στο επόμενο λεπτό, χωρίς να νοιάζεται που τον βλέπουμε όσοι ερχόμαστε ξοπίσω του.

Αστείες ξυλιές, συμβολικές κι ανάλαφρες πάνω από το ροζ μπουφάν, αλλά το μήνυμα περνά: είναι κακό να τρέχει κανείς στην εξοχή όταν είναι μικρός, και το μπορεί, και το ευχαριστιέται. Κάνει ντόρο στην Αμερική ένα βιβλίο ψυχολόγων που συνιστά να έχουν ρίσκο τα παιδικά παιχνίδια. Μακάρι να ακουστεί στην Ελλάδα, να μεταφραστεί γρήγορα.

Εδώ δεν λέμε για πειράματα του τύπου να γλείφουν μπαταρίες ή να κατασκευάζουν βόμβες, όπως συνιστούν οι συγγραφείς. Ας δοκιμάσουν την τσουλήθρα, τουλάχιστον, ας ξεπεράσουν το άγχος της κούνιας. «Μην ανεβαίνεις, θα πέσεις!» είναι η φράση που ακούγεται συχνότερα στα πάρκα. Γιατί, βέβαια, κάποιος που έκανε τη δύσκολη προσπάθεια να φτάσει ώς την παιδική χαρά δεν μπορεί να ρισκάρει παραπάνω.

Της Αννας Δαμιανίδη (αρθρογράφος στην εφημερίδα τα ΝΕΑ)

Advertisements