της Κατερίνας Πρωτοπούλου, Ψυχολόγος MSc, Σύμβουλος ψυχικής και σωματικής υγείας

Κάποτε  ρώτησα έναν  φίλο που ήταν 74 ετών και  μου μιλούσε με πολύ συναίσθημα για τους γονείς του, τι ήταν αυτό που νόμιζε ότι τους διατηρούσε στη μνήμη του με τόση αγάπη, και εκείνος μου είπε απλά  «η αίσθηση ότι με άκουγαν….».  Δεν νομίζω ότι τον κατάλαβα αρκετά τότε, υπέθεσα  διάφορα πράγματα αλλά η ουσία ήταν να έρθει να με συναντήσει αργότερα

–         Όταν αναζήτησα τον ψυχοθεραπευτικό δρόμο

–         Όταν έγινα θεραπεύτρια

–         Όταν έγινα μητέρα

Στην πρώτη περίπτωση για να με αφουγκραστώ, για να αντικατοπτριστώ και μάλλον να νιώσω αυτό που δεν μπόρεσα  κοντά στους γονείς μου σε σχέση με το ποια είμαι, ποιες είναι οι δυνατότητές μου, τι με κάνει ευτυχισμένη, γιατί πρέπει να λεώ όχι κ.λπ…. αν και σε γενικές γραμμές  ήταν καλοί άνθρωποι…

στη δεύτερη περίπτωση γιατί είναι να αντικατοπτρίσω τον αναλυόμενο,  που θέλει ν’ αφήσει το συναίσθημα να αναδυθεί και κατά συνέπεια να έρθει σε επαφή με τις αθέατες πλευρές του εαυτού του, με τις δυνατότητές του, τους φόβους του, το μέτρο του…..

στην τρίτη περίπτωση και ας είμαι ειλικρινής στην πιο δύσκολη,  για να ακούσω  τα παιδιά μου, ώστε να μπορέσω να βοηθήσω στη συντήρηση/καθοδήγηση   του  ήδη υπάρχοντος….δυναμικού τους.  Ωστε να μπορώ να τους δίνω την ευκαιρία να έρχονται να ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους μετά τα πρώτα ταρακουνήματα της ζωής μέχρι που η επαφή με το μέσα τους να σταθεροποιηθεί τόσο ώστε να πορευτούν ανεξάρτητοι και αυτόνομοι, σίγουροι για τις επιλογές τους…

Ποιος είναι λοιπόν ο γονιός που θέλει να κάνει τη διαφορά;

Ισως να μην είναι ο καλός γονιός με τη συμβατική έννοια, ξέρετε αυτός που «σκίζεται για να προσφέρει τα πάντα στο παιδί του»… τα καλά σχολεία, τα καινούργια παιχνίδια, τις ενδιαφέρουσες δραστηριότητες κ.λπ…

Ίσως να είναι απλά ο γονιός που μπορεί να «σταθεί»…, να αγαπήσει, να φροντίσει, να ακούσει, να προσφέρει τρυφερότητα, προσοχή, επιβεβαίωση, να σεβαστεί, να γίνει φίλος και σύμμαχος, διαχρονικός σύντροφος με διακριτικότητα ….

Συχνά αυτό που κάνουμε είναι:

Στη βρεφική ηλικία των παιδιών συνήθως ακούμε γιάτι δεν έχουμε και πολλές επιλογές παρα να σταθούμε και να ακούσουμε, συχνά μπλεκόμαστε μεταξύ του μηνύματος το μωρού μας  και του μυνήματος του ειδήμόνα π.χ. παιδιάτρου, γιαγιάδων, παππούδων κ.λπ….

Και σε αυτή τη στάση παρατηρώ συχνά  γονείς  σαν να φοβούνται αυτή την αλλαγή,  σαν κάτι να έχει προστεθεί στη ζωή τους, χωρίς όμως να μπορούν να νιώσουν την αναγκαία εσωτερική διεύρυνση, και τότε «τρέχουν»… στις δουλειές τους, στις κοινωνικές τους υποχρεώσεις, σε όλα εκείνα που θα τους επιβεβαιώσουν τα γνώριμα….

Άλλες φορές  βλέπω ζευγάρια να σπάνε κάτω από το βάρος των πρωτόγνωρων συναισθημάτων……

Μετά το μωράκι αρχίζει και γίνεται παιδάκι, κι’ εκεί πράγματι πόσο σημαντική είναι η πρότερη «στάση/γνωριμία» με τα βαθύτερα του εαυτού μας.  Είναι η εποχή που αρχίζει η κοινωνική / περσονική πίεση   π.χ.   ποιο παιδάκι είναι πιο «κάπως» – συγκρίσεις, τι πρέπει να κάνουν τα τρίχρονα, τετράχρονα παιδάκια, είτε  το θέλουν είτε όχι, έτσι για να κατοχυρώσουν οι γονείς μια καθωσπρέπει θέση στο κοινωνικό  γίγνεσθε / παιχνίδι εξουσίας.

Και κάπου εκεί συχνά γνωρίζω τους καινούργιους πελάτες μου, πελαγωμένους με όλα «αυτά» που κάνουν τα παιδάκια τους και που συχνά δεν ξέρουν πως να διευθετήσουν την κατάσταση, όπως π.χ. ότι δεν κοιμούνται μόνα τους τα βράδυα ή χρειάζονται ατελείωτα παραμύθια για να κοιμηθούν, δεν είναι όσο κοινωνικά θα τα ήθελαν, είναι επιθετικά, μια γενικότερη αίσθηση δυνάστευσης κ.λπ…

Ο κατάλογος είναι ατελείωτος αν υπολογίσουμε ότι μετά αρχίζουν τα σχολεία  και το άγχος ότι το παιδί δεν κάθεται μόνο του να διαβάσει, μετά έρχεται η εφηβεία όπου θα το αφήσω το θέμα για άλλο αρθρο, διότι δεν θα μας χωρέσει ο τόπος με αυτά που ακούω και συμβαίνουν κ.λπ  ….

Ο ρόλος του γονιού

Υπάρχει, λοιπόν, ένας βασικός άξονας που διέπει τη ζωή μας και που έχει σχέση με το ποιος είμαι ή με το ποιος θέλω να φαίνομαι ή πρέπει να φαίνομαι και ένας άλλος άξονας που διέπει τους ρόλους μας σ’αυτή τη ζωή, στην προκειμένη περίπτωση τον ρόλο μας ως γονείς,  σε σχέση με  το αν θα λειτουργούμε ενταγμένοι στο κοινωνικό σύνολο (κομφορμισμός / συμμόρφωση) ή θα αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα είτε τη δική μας είτε του παιδιού μας.

Ας αναλογιστούμε ο καθένας μας σε ποιο τεταρτημόριο ανήκει και ας σκεφτούμε προς στιγμήν τι είναι αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη εμείς οι ίδιοι και κατα συνέπεια τα παιδιά μας.

Έχουμε  τη στάση που πρέπει για να ακούσουμε τα παιδιά μας  ;;;

Advertisements