11 βήματα για έναν φυσικό τοκετό

3 Σχόλια

Γνωρίζοντας οτι ο τοκετός είναι μια φυσιολογική διαδικασία του σώματος σου, νιώσε δυνατή και κάνε τις επιλογές σου ανάλογα με τις προτιμήσεις σου για εκείνη την ημέρα. Τα βασικά βήματα για φυσικό τοκετό είναι τα εξής:

‐ Διάλεξε το μέρος του τοκετού σου ανάλογα με το που αισθάνεσαι άνετα και ασφαλής. Φρόντισε το μέρος αυτό να υποστηρίζει το φυσικό τοκετό με το κατάλληλο προσωπικό ‐ εξοπλισμό και να σέβεται τις επιλογές σου. Το μέρος αυτό μπορεί να είναι το σπίτι σου, μια κλινική, ενα νοσοκομείο.

‐ Ενημερώσου για το φυσικό τοκετό και τα πλεονεκτήματα του απο βιβλία και επαγγελματίες υγείας που τον υποστηρίζουν. Παρακολούθησε μαθήματα προετοιμασίας για φυσικό τοκετό που οργανώνουν μαίες ειδικά
εκπαιδευμένες γι’ αυτό το σκοπό.

‐ Διάλεξε ενα γιατρό που υποστηρίζει πραγματικά το φυσικό τοκετό.
Σιγουρέψου οτι δεν παρεμβαίνει στη φυσιολογική διαδικασία του, δεν έχει
μεγάλα ποσοστά καισαρικών και προκλήσεων. Φτιάξτε ενα πλάνο τοκετού με τις επιλογές και τις επιθυμίες σου και δείξτο στο γιατρό σου. Αν δεν συμφωνεί με τις απόψεις σου, χωρίς να βασίζει τη γνώμη του σε επιστημονικά δεδομένα, τότε ψάξε για τον επόμενο.

‐ Μην δέχεσαι ή ζητάς πρόκληση τοκετού, εκτός και αν υπάρχει πραγματική
ιατρική ένδειξη. Άφησε το σώμα σου να ξεκινήσει μόνο του τη διαδικασία του τοκετού, να είσαι σίγουρη πως και το έμβρυο θα είναι έτοιμο σωματικά να γεννηθεί. Βρες το ρυθμό σου στον τοκετό, παραμερώντας τα ρολόγια. Μη δεχτείς επίσπευση με τη χρήση οκυτοκίνης, εκτός αν υπάρχει ιατρικός λόγος.

‐ Κινήσου ελεύθερα κατα τη διάρκεια των συσπάσεων. Θα νιώσεις πιο άνετα, ο τοκετός θα προχωρήσει πιο γρήγορα και το μωρό θα κατέβει πιο εύκολα μέσα στη λεκάνη σου, αν μείνεις όρθια ή αλλάζοντας στάσεις στο σώμα σου.

‐ Διάλεξε προσεκτικά τα άτομα που θα συμμετέχουν στο τοκετό σου. Βρες μία μαία που θα σε εμπνέει, θα σέβεται τις επιλογές σου και θα σε βοηθήσει να πετύχεις ενα φυσικό τοκετό.

‐ Ζήτησε απ’τον γιατρό σου διακοπτόμενη παρακολούθηση των εμβρυϊκών
παλμών και των συσπάσεων της μήτρας σου (καρδιοτοκογραφία) στο
μαιευτήριο, για να έχεις ελευθερία κινήσεων χωρίς να σε εμποδίζουν ζώνες
και καλώδια. Εκτός και αν υπάρχει ιατρική ένδειξη για συνεχόμενη
καρδιοτοκογραφία (π.χ. φυσιολογικός τοκετός μετά απο καισαρική,
κεχρωσμένο αμνιακό υγρό).

‐ Φάε και πιές ακούγοντας τις ανάγκες του σώματος σου. Πίνοντας υγρά κατά τη διάρκεια του τοκετού, θα παραμείνεις ενυδατωμένη και γεμάτη ενέργεια μέχρι το τέλος του.

‐ Προσπάθησε να αποφύγεις την επισκληρίδιο αναισθησία. Χρησιμοποίησε
φυσικές μεθόδους ανακούφισης για το πόνο, όπως το ζεστό ντούζ ή μπάνιο, το μασάζ, τη θερμοφόρα, τις αναπνοές, την κίνηση, την ανθρώπινη υποστήριξη.Μάθε περισσότερα για τις μεθόδους σε μαθήματα ανώδυνου τοκετού.

‐ Προσπάθησε να εξωθήσεις και να γεννήσεις σε όποια στάση σε βολεύει.
Μερικές στάσεις που βοηθούν στη γρήγορη εξέλιξη του τοκετού (κυρίως λόγω βαρύτητας) είναι η όρθια στάση, στα τέσσερα ή ξαπλωμένη στα πλάγια. Ξεκίνα τις εξωθήσεις όταν αισθανθείς έντονη πίεση προς τα κάτω και αίσθημα αφόδευσης.

‐ Αμέσως μετά το τοκετό κράτησε το μωρό πάνω σου όσο περισσότερο γίνεται. Η επαφή δέρμα με δέρμα βοηθά το νεογέννητο να ζεσταθεί, να ρυθμίσει τον καρδιακό του παλμό, καθώς και την αναπνοή του. Αν είναι δυνατόν, επέλεξε τη «συγκατοίκηση», γνωστό και ως «rooming in», στη κλινική. Δηλαδή το μωρό παραμένει στο δωμάτιο σχεδόν όλο το 24ωρο. Θα γνωριστείτε καλύτερα με το νεογέννητο, θα εξοικιωθείτε με τη φροντίδα του καθώς και θα γίνει μια καλή αρχή για το μητρικό θηλασμό.
Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα κατά τη διάρκεια του τοκετού, ρώτησε για τις πιθανές επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσει η συνιστώμενη ιατρική
παρέμβαση. Κάποιες φορές ο τοκετός δεν έχει την εξέλιξη που περιμέναμε. Αν συμμετέχεις στις αποφάσεις για τη πορεία του τοκετού, έχοντας καλή
υποστήριξη, τότε είναι πιο πιθανό να μείνεις ικανοποιημένη με την εμπειρία της γέννας σου, ακόμη και αν χρειαστεί κάποια ιατρική παρέμβαση.

Πηγές:
‐ WHO: Care in normal birth ‐ a practical guide
http://www.who.int/making_pregnancy_safer/documents/who_frh_msm_962
4/en/
‐ Lamaze International
http://www.lamaze.org/ExpectantParents/PregnancyandBirthResources/More
TipsandTools/NormalBirthTips/tabid/254/Default.aspx

Ειρήνη Aθηνά Αβραμίδου-Ανεξάρτητη Μαία για το φυσικό τοκετό

Εμβρυακή Ψυχολογία: Τι δεν γνωρίζουν οι γυναίκες και οι άντρες για τα αγέννητα παιδιά τους

4 Σχόλια

Της Janet L. Hopson (Psychology Today, October 1998, τελευταία ανανέωση 30 Αυγούστου 2004)

Από άποψη συμπεριφοράς λίγο διαφέρει ένα νεογέννητο από ένα έμβρυο 32 εβδομάδων. Μια νέα σειρά ερευνών δείχνει ότι το έμβρυο αισθάνεται, ονειρεύεται, και ακόμη μπορεί να ευχαριστηθεί την κινηματογραφική παραγωγή (του Dr. Seuss) “Cat in the Hat”. Απ’ ό,τι φαίνεται, η συζήτηση για τις αμβλώσεις μπορεί να μην είναι ποτέ πια η ίδια.

Η σκηνή αυτή ποτέ δεν είναι δυνατόν να μη συγκινήσει: το νεογνό, δευτερόλεπτα μετά τον τοκετό, ακόμη ελαφρά υγρό από την μήτρα, σηκώνεται στην αγκαλιά των εξαντλημένων αλλά υπερευτυχισμένων γονιών του. Παρακολουθούν γεμάτοι λατρεία πώς το νέο τους παιδί τεντώνεται και στριφογυρίζει, πώς κάνει μορφασμούς με το στόμα του, πώς ανοίγει τα μάτια του. Για οποιονδήποτε παρακολουθεί αυτή την τρυφερή σκηνή, το μήνυμα είναι αλάνθαστο. Η γέννηση είναι η αρχή του παντός, η ώρα μηδέν, η στιγμή από την οποία το ρολόι αρχίζει να κτυπά.

Δεν είναι έτσι, δηλώνει η Janet DiPietro. Ίσως ο τοκετός είναι μία μεγάλη στιγμή, λέει η ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, «ωστόσο είναι μία δευτερεύουσα στιγμή από άποψη ανάπτυξης του παιδιού. Τίποτε το ενδιαφέρον από νευρολογικής άποψης δεν συμβαίνει.»

Οπλισμένοι με σύστημα καταγραφής υψηλής ακρίβειας και τελειότητας, η DiPietro και άλλοι ερευνητές ανακαλύπτουν σήμερα ότι η πραγματικές εξελίξεις αρχίζουν εβδομάδες νωρίτερα. Στην 32η εβδομάδα της εγκυμοσύνης – δύο μήνες δηλαδή πριν το βρέφος θεωρηθεί απολύτως έτοιμο για τον κόσμο, ή στην ώρα του – το έμβρυο συμπεριφέρεται σχεδόν ακριβώς όπως και ένα νεογνό. Και συνεχίζει να συμπεριφέρεται έτσι για τις επόμενες 12 εβδομάδες.

Σαν να μην έφτανε η ανατροπή της κοινής αντίληψης για τη νηπιακή ηλικία, οι επιστήμονες δημιουργούν μια νέα εκπληκτική εικόνα ευφυούς ζωής μέσα στην μήτρα. Μεταξύ των αποκαλύψεων:

· Την ένατη εβδομάδα, το αναπτυσσόμενο έμβρυο μπορεί να έχει λόξιγκα και να αντιδράσει σε δυνατούς θορύβους. Στο τέλος του δεύτερου τριμήνου λειτουργεί η αίσθηση της ακοής.

· Ακριβώς όπως και οι ενήλικες, το έμβρυο κάνει τον χαρακτηριστικό τύπο ύπνου με όνειρα (ύπνος με γρήγορες κινήσεις οφθαλμών [Rapid Eye Movement [REM] sleep]).

· Το έμβρυο γεύεται τα γεύματα της μητέρας του, γνωρίζοντας έτσι τις γεύσεις του πολιτισμικού του χώρου κιόλας από την μήτρα.

· Μεταξύ άλλων διανοητικών ικανοτήτων του, το έμβρυο είναι σε θέση να διακρίνει μεταξύ της φωνής της Μαμάς από τη φωνή ενός αγνώστου, και να ανταποκρίνεται σε μια γνώριμη ιστορία που του διαβάζουν.

· Ακόμη και ένα πρόωρο βρέφος αντιλαμβάνεται, αισθάνεται, αποκρίνεται και προσαρμόζεται στο περιβάλλον του.

· Το ότι το έμβρυο αντιδρά σε συγκεκριμένα ερεθίσματα δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει στόχος προσπαθειών ενίσχυσης της ανάπτυξής του. Ερεθισμός των αισθητηρίων του εμβρύου μπορεί μάλιστα να οδηγήσει σε παράξενους τρόπους προσαρμογής αργότερα.

Οι ρίζες της ανθρώπινης συμπεριφοράς, όπως γνωρίζουν τώρα οι ερευνητές, αρχίζουν να αναπτύσσονται νωρίς – μόλις εβδομάδες μετά τη σύλληψή του. Πολύ πριν τον χρόνο που η γυναίκα συνήθως γνωρίζει ότι είναι έγκυος, ο εγκέφαλος του εμβρύου έχει ήδη αρχίσει να διογκώνεται. Την πέμπτη εβδομάδα, το όργανο που μοιάζει με στρουμπουλή κάμπια έχει ξεκινήσει τον πιο θεαματικό άθλο στην διαδικασία ανάπτυξης του ανθρώπου: την δημιουργία του βαθιά πτυχωτού και σπειροειδούς εγκεφαλικού φλοιού, που είναι το τμήμα του εγκεφάλου το οποίο με τον καιρό θα επιτρέψει στον αναπτυσσόμενο άνθρωπο να κινείται, να σκέπτεται, να μιλά, να προγραμματίζει και να δημιουργεί κατά τον ανθρώπινο τρόπο.

Την ένατη εβδομάδα, ο διογκούμενος εγκέφαλος του εμβρύου, του επιτρέπει να λυγίζει το σώμα του, να έχει λόξιγκα, και να αντιδρά σε δυνατούς ήχους. Την δέκατη εβδομάδα κινεί τους βραχίονες, «εισπνέει» και «εκπνέει» αμνιακό υγρό, ανοίγει τις σιαγόνες του και τεντώνεται. Πριν συμπληρωθεί το πρώτο τρίμηνο, χασμουριέται, πιπιλάει και καταπίνει, καθώς επίσης αισθάνεται και οσφραίνεται. Στο τέλος του δεύτερου τριμήνου ακούει. Προς το τέλος δε της κύησης μπορεί να βλέπει.

embrio

Εμβρυακή επαγρύπνηση

Οι επιστήμονες που καταγράφουν την καθημερινή ζωή του εμβρύου παρατηρούν ότι τον περισσότερο χρόνο του δεν ασκεί αυτές τις νέες ικανότητες αλλά κοιμάται. Την 32η εβδομάδα κοιμάται 90 έως 95% της ημέρας. Μερικές από αυτές τις ώρες κοιμάται βαθύ ύπνο, άλλες με ύπνο τύπου REM και μερικές ώρες τις περνά σε μη διευκρινισμένη κατάσταση, που οφείλεται στην ανωριμότητα του εμβρυακού εγκεφάλου και που είναι διαφορετική από την κατάσταση ύπνου βρέφους, παιδιού, ή ενήλικα. Κατά τη διάρκεια του ύπνου REM τα μάτια του εμβρύου κινούνται εμπρός-πίσω, έτσι όπως και τα μάτια ενός ενήλικα. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι το έμβρυο ονειρεύεται. H DiPietro υποθέτει ότι τα έμβρυα ονειρεύονται ό,τι γνωρίζουν – τα αισθήματα που νοιώθουν μέσα στην μήτρα.

Καθώς πλησιάζει ο τοκετός, το έμβρυο κοιμάται 85 ή 90% του χρόνου, όσο και τα νεογνά. Μεταξύ των συχνών ύπνων του, το έμβρυο φαίνεται να έχει «κάτι σαν περιόδους αφυπνίσεως», σύμφωνα με τον ψυχολόγο ανάπτυξης (developmental psychologist) William Filer που, μαζί με τους συναδέλφους του από το Πανεπιστημίου Columbia, παρακολουθεί αυτούς τους κύκλους ύπνου και επαγρύπνησης, με σκοπό να αναγνωρίσει μοτίβα κανονικής ή μη ανάπτυξης του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων και πιθανών σημείων πρόβλεψης του συνδρόμου αιφνιδίου θανάτου των νηπίων. Ο Filer λέει: «στην ουσία ρωτάμε το έμβρυο: – Προσέχεις; Το νευρικό σου σύστημα συμπεριφέρεται έτσι όπως πρέπει;»

Εμβρυακή κινητικότητα

Είτε κοιμάται είτε είναι ξύπνιο, το ανθρώπινο έμβρυο κινείται 50 φορές ή περισσότερες ανά ώρα, τεντώνοντας το λαιμό του, κινώντας το κεφάλι του, το πρόσωπο και τα άκρα του και εξερευνώντας το θερμό υγρό διαμέρισμά του δια της αφής. H Heidelise Als, ψυχολόγος ανάπτυξης στο Harvard Medical School, είναι εντυπωσιασμένη από τον αριθμό των ερεθισμάτων που δίνει το έμβρυο στον εαυτό του μέσω της αφής. Αναφέρει: «αγγίζει με το χέρι το πρόσωπό του, το ένα χέρι με το άλλο, αγκαλιάζει τα πόδια του, αγγίζει με το πέλμα την άλλη κνήμη ή με το χέρι τον ομφάλιο λώρο».

Η Als θεωρεί ότι υπάρχει μια αναντιστοιχία μεταξύ του περιβάλλοντος που δίνεται στα πρόωρα νεογνά στα νοσοκομεία και του περιβάλλοντος που θα είχαν μέσα στη μήτρα. Χρόνια τώρα προσπαθεί να βελτιώσει την περίθαλψη που προσφέρεται στα πρώιμα νεογνά, ώστε να μπορούν να κουλουριάζονται, να ενώνουν τα γόνατά τους, και να αγγίζουν αντικείμενα με τα χέρια τους έτσι όπως θα έκαναν για εβδομάδες ακόμη μέσα στην μήτρα.

Εκτός από τέτοιες κοινές κινήσεις, η DiPietro έχει παρατηρήσει κάποιες πιο παράξενες εμβρυακές δραστηριότητες, όπως το ότι «γλείφει τα τοιχώματα της μήτρας και κυριολεκτικά περπατά μέσα στη μήτρα απωθώντας την με τα πόδια του.» Όταν η έγκυος έχει ήδη ένα τοκετό στο παρελθόν, το έμβρυο μπορεί να έχει περισσότερο χώρο μέσα στην μήτρα για τέτοιες κινήσεις απ’ ό,τι ένα έμβρυο που εξελίσσεται στη διάρκεια μιας πρώτης κυοφορίας. Μετά την πρώτη κύηση η μήτρα είναι μεγαλύτερη και ο ομφάλιος λώρος μακρύτερος, παρέχοντας μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων. «Τα δεύτερα και τα επόμενα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μεγαλύτερη κινητική εμπειρία ενδομητρίως και έτσι μπορεί να εξελιχθούν σε πιο ενεργητικά νήπια», εικάζει η DiPietro.

Τα έμβρυα αντιδρούν απότομα στις ενέργειες της μητέρας τους. «Όταν παρατηρούμε το έμβρυο με υπερήχους και η μητέρα αρχίζει να γελά, τότε μπορούμε να δούμε το έμβρυο να πλέει ανάποδα μέσα στην μήτρα, να αναπηδά πάνω κάτω επάνω στο κεφάλι του, μπαμ-μπαμ-μπαμ, σαν να αναπηδά πάνω σε τραμπολίνο», λέει η DiPietro. «Όταν οι μητέρες το βλέπουν αυτό στην οθόνη, γελούν ακόμη πιο έντονα και το έμβρυο πάει πάνω κάτω ακόμη ταχύτερα. Αναρωτιόμαστε αν αυτός είναι ο λόγος που αρέσουν στους ανθρώπους, όταν αυτοί μεγαλώσουν, τα τραινάκια των λούνα παρκ.»

Εμβρυακή γεύση

Το ότι υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους αρέσουν οι καυτές πιπεριές ή άλλα καυτερά καρυκεύματα ίσως έχει σχέση με το εμβρυακό περιβάλλον. Κιόλας από την 13η με 15η εβδομάδα οι αισθητήρες γεύσης του εμβρύου μοιάζουν με αυτούς που έχουν οι ώριμοι ενήλικες, και οι γιατροί γνωρίζουν ότι το αμνιακό υγρό που περιβάλλει το έμβρυο μπορεί να έχει την οσμή του κάρυ, του κύμινου, του σκόρδου, του κρεμμυδιού και άλλων ουσιών από τη δίαιτα της μητέρας του. Το αν τα έμβρυα μπορούν και να γευθούν αυτές τις γεύσεις δεν είναι ακόμη γνωστό, αλλά οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι ένα πρόωρο 33 εβδομάδων θα πιπιλήσει πιο δυνατά μια ζαχαρωμένη θηλή παρά μια απλή ελαστική.

«Κατά το τρίτο τρίμηνο το έμβρυο καταπίνει μέχρι και ένα λίτρο την ημέρα» αμνιακό υγρό, σημειώνει η Julie Mennella, βιοψυχολόγος του Κέντρου Χημικών Αισθήσεων Monell, στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ. Η ίδια πιστεύει ότι το υγρό ίσως λειτουργεί ως «γέφυρα γεύσεων» για το μητρικό γάλα, το οποίο επίσης φέρει γεύσεις φαγητών από τη δίαιτα της μητέρας.

Εμβρυακή ακοή

Άσχετα με το αν το έμβρυο έχει την αίσθηση της γεύσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ακούει. Ένα πολύ πρώιμο νεογνό, που έρχεται στον κόσμο την 24η ή 25η εβδομάδα, αντιδρά στους ήχους γύρω του, παρατηρεί η Als, έτσι τα όργανα ακοής πρέπει να είναι ήδη σε λειτουργία στην μήτρα. Πολλές έγκυοι αναφέρουν εμβρυακό τίναγμα ή ξαφνικό λάκτισμα αμέσως μετά από δυνατό κλείσιμο πόρτας ή έντονο θόρυβο εξάτμισης αυτοκινήτου.

Ωστόσο, ακόμη και χωρίς τέτοιες «εισβολές», η μήτρα δεν είναι σιωπηλός χώρος. Σύμφωνα με την DiPietro, ερευνητές που έχουν εισαγάγει υδρόφωνο μέσα σε μήτρα εγκύου, κατέγραψαν επίπεδο θορύβων «συγγενές με τον θόρυβο του περιβάλλοντος που μπορεί να καταγραφεί σε ένα διαμέρισμα». Στους ήχους που κατέγραψαν συμπεριλαμβάνονται ο θυελλώδης ήχος της ροής του αίματος στα αγγεία της μητέρας, το γουργουρητό και η βοή του στομάχου και των εντέρων της, όπως επίσης και οι τόνοι της φωνής της φιλτραρισμένοι μέσα από τα οστά, τους ιστούς και το υγρό, όπως επίσης οι φωνές άλλων ανθρώπων που φτάνουν στο έμβρυο μέσω του αμνιακού τοιχώματος. O Filer διαπίστωσε ότι η εμβρυακή καρδιά χτυπά με βραδύτερο ρυθμό όταν η μητέρα του μιλά, κάτι που δείχνει ότι το έμβρυο όχι μόνο ακούει και αναγνωρίζει τον ήχο, αλλά και ότι ο ήχος αυτός το ηρεμεί.

Εμβρυακή όραση

Η όραση είναι η αίσθηση που αναπτύσσεται τελευταία. Ένα πολύ πρόωρο νεογνό μπορεί να δει φως και σχήμα. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι το έμβρυο έχει κι αυτό τέτοια ικανότητα. Έτσι όπως η μήτρα δεν είναι απόλυτα ήσυχη, έτσι επίσης δεν είναι και απόλυτα σκοτεινή. Ο Filer λέει: «Ίσως υπάρχει επαρκής οπτικός ερεθισμός, που διαπερνά τους ιστούς του σώματος της εγκύου μητέρας, έτσι που το έμβρυο να μπορεί να ανταποκριθεί όταν η μητέρα βρίσκεται σε δυνατό φως», όπως για παράδειγμα όταν κάνει ηλιοθεραπεία.

Ιάπωνες επιστήμονες έχουν μάλιστα αναφέρει διαφορετική εμβρυακή αντίδραση σε εκθαμβωτικό φως που ρίχνεται στην κοιλιά της μητέρας. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές προειδοποιούν ότι η έκθεση των εμβρύων (ή προώρων νεογνών) σε δυνατό φως πριν είναι έτοιμα, μπορεί να είναι επικίνδυνη. Μάλιστα, η Als από το Harvard πιστεύει ότι βλάβες της ίριδας πρώιμων βρεφών, που επί μακρόν αποδίδονται σε υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου, ίσως στην πραγματικότητα οφείλονται σε υπέρμετρη έκθεση στο φως σε ακατάλληλη στιγμή κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.

Ένα έμβρυο έξι μηνών, γεννημένο πρόωρα κατά 14 περίπου εβδομάδες, έχει εγκέφαλο που ούτε είναι προετοιμασμένος αλλά ούτε και περιμένει σήματα από τα μάτια τα οποία θα σταλούν στον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου και από εκεί στο εκτελεστικό τμήμα των μετωπικών λοβών, όπου ενσωματώνονται οι πληροφορίες. Όταν το έμβρυο αναγκάζεται να δει πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι πρέπει, λέει η Als, η ταχύτερη διέγερση των αισθητηρίων μπορεί να οδηγήσει σε παρεκτροπές της ανάπτυξης του εγκεφάλου.

Εμβρυακή μάθηση

Μαζί με την ικανότητα αίσθησης, όρασης και ακοής, έρχεται και η ικανότητα μάθησης και μνήμης. Αυτές οι δραστηριότητες μπορεί να είναι υποτυπώδεις, αυτόματες ακόμη και βιοχημικές. Για παράδειγμα, ένα έμβρυο μετά από μια αρχική αντίδραση συναγερμού, τελικά παύει να αντιδρά σε κάποιον επαναλαμβανόμενο δυνατό θόρυβο. Ο Fifer έχει διαπιστώσει ότι το έμβρυο επιδεικνύει το ίδιο είδος πρωτόγονης μάθησης, γνωστής ως εξοικείωσης, ανταποκρινόμενο στην φωνή της μητέρας του.

Όμως το έμβρυο έχει αποδείξει ότι είναι ικανό για πολλά περισσότερα. Στην δεκαετία του ’80 ο καθηγητής ψυχολογίας Anthony James DeCasper και συνάδελφοί του από το Πανεπιστήμιο της North Carolina στο Greensboro, ανέπτυξαν τεχνική διατροφής που επιτρέπει σε ένα βρέφος να θηλάζει γρηγορότερα προκειμένου να ακούσει μια σειρά ήχων μέσω ακουστικών, και να θηλάζει με πιο αργό ρυθμό προκειμένου ν’ ακούσει μια άλλη σειρά ήχων. Με αυτήν την τεχνική, ο DeCasper ανακάλυψε ότι μόλις μερικές ώρες μετά τον τοκετό, το βρέφος προτιμά τη φωνή της μητέρας του από τη φωνή κάποιου αγνώστου. Αυτό υποδηλώνει ότι το βρέφος πρέπει να έμαθε και να απομνημόνευσε την φωνή, αν και όχι απαραίτητα συνειδητά, κατά τους τελευταίους μήνες της κυήσεως μέσα στην μήτρα. Πιο πρόσφατα ανακάλυψε ότι ένα νεογνό προτιμά μια ιστορία που του διάβαζαν επανειλημμένα ενόσω ήταν στην μήτρα – στη συγκεκριμένη περίπτωση την ιστορία «The Cat in the Hat» – παρά κάποια άλλη ιστορία, που του διαβάστηκε πρώτη φορά σύντομα μετά τον τοκετό.

O DeCasper και άλλοι έχουν ανακαλύψει περισσότερες νοητικές ικανότητες. Τα νεογνά όχι μόνο είναι σε θέση να ξεχωρίσουν την ομιλία της μητέρας τους από την ομιλία κάποιου ξένου, αλλά προτιμούν ν’ ακούν τη φωνή της μαμάς τους, ιδιαίτερα έτσι όπως ακούγεται φιλτραρισμένη από το αμνιακό υγρό παρά μέσα από τον αέρα. Και είναι και ξενόφοβα: προτιμούν να ακούν τη μαμά τους να μιλά τη μητρική της γλώσσα, παρά να ακούν αυτήν ή κάποιον άλλον να μιλά μια ξένη γλώσσα.

Παρακολουθώντας τις μεταβολές του εμβρυακού καρδιακού παλμού, ο ψυχολόγος JeanPierre Lecanuet και οι συνεργάτες του στο Παρίσι διαπίστωσαν ότι τα έμβρυα ξεχωρίζουν τη φωνή κάθε αγνώστου. Επίσης φαίνεται να τους αρέσουν κάποιες ιστορίες περισσότερο απ’ ό,τι άλλες. Ο παλμός της εμβρυακής καρδιάς επιβραδύνεται όταν κοντά στην κοιλιά της μητέρας διαβάζονται γνωστά τους γαλλικά παραμύθια όπως το «La Poulette» («Το κοτοπουλάκι») ή το «Le Petit Crapaud» («Το μικρό βατραχάκι»). Όταν ο ίδιος αναγνώστης διαβάζει κάποιο άγνωστό τους παραμύθι, ο εμβρυακός καρδιακός παλμός παραμένει σταθερός.

Το έμβρυο πιθανώς αντιδρά στη διακύμανση του τόνου της φωνής και το ρυθμό των παραμυθιών και όχι στις ίδιες τις λέξεις, παρατηρεί ο Fifer, αλλά το συμπέρασμα παραμένει το ίδιο: το έμβρυο μπορεί να ακούει, να μαθαίνει και να θυμάται σε κάποιο επίπεδο, και, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα βρέφη και παιδιά, του αρέσει η άνεση και η βεβαιότητα που του προσφέρει το ήδη γνωστό.

Εμβρυακή προσωπικότητα

Δεν αποτελεί μυστικό ότι τα βρέφη γεννιούνται με ιδιαίτερες διαφορές και πρότυπα δραστηριότητας που δείχνουν ότι κάθε ένα τους έχει δικό του χαρακτήρα. Ακριβώς πότε και πώς τα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς γεννώνται μέσα στην μήτρα αποτελεί αυτή τη στιγμή αντικείμενο εξονυχιστικής έρευνας.

Στην πρώτη μελέτη του εμβρυακού χαρακτήρα που έγινε με πλήρως επιστημονική μεθοδολογία το 1996, η DiPietro και οι συνεργάτες της κατέγραψαν τον καρδιακό παλμό και τις κινήσεις 31 εμβρύων, έξι φορές πριν από τον τοκετό και τις σύγκριναν με καταγραφές που ελήφθησαν δύο φορές μετά τον τοκετό. (Από τότε έχουν διευρύνει την μελέτη ώστε να συμπεριλαμβάνει 100 ακόμη έμβρυα). Τα πορίσματα τους: τα έμβρυα που είναι πολύ δραστήρια μέσα στην μήτρα, τείνουν να είναι πιο ευερέθιστα ως νήπια. Εκείνα που κοιμούνται/ξυπνούν μέσα στην μήτρα ακανόνιστα, δεν κοιμούνται τόσο καλά ως μικρά νήπια. Επίσης τα έμβρυα με ταχύ καρδιακό παλμό γίνονται απρόβλεπτα, αδρανή βρέφη.

«Η συμπεριφορά δεν αρχίζει κατά τον τοκετό» αποφαίνεται η DiPietro. «Αρχίζει νωρίτερα και αναπτύσσεται με προβλεπόμενους τρόπους». Μια από τις σημαντικότερες επιδράσεις στην ανάπτυξη είναι το εμβρυακό περιβάλλον. Όπως παρατηρεί η Als από το Harvard, «Το έμβρυο δέχεται τεράστια ποσότητα “ορμονικών λουτρών” μέσω της μητέρας, έτσι οι χρονοβιολογικοί ρυθμοί του επηρεάζονται από τους κύκλους ύπνου/ξυπνήματος της μητέρας, τις διαιτητικές της συνήθειες, τις κινήσεις της».

Οι ορμόνες που η μητέρα εκκρίνει αντιδρώντας στο στρες παρουσιάζονται επίσης κρίσιμες. H DiPietro βρίσκει ότι οι πολύ πιεσμένες μέλλουσες μητέρες τείνουν να έχουν πιο δραστήρια έμβρυα – και πιο ευερέθιστα νήπια. «Οι πιο στρεσαρισμένες απ’ όλες είναι οι εγκυμονούσες που εργάζονται» λέει η DiPietro. «Σ’ αυτούς τους καιρούς οι γυναίκες τείνουν να εργάζονται μέχρι την ημέρα του τοκετού, ακόμη κι αν οι επιπτώσεις στην εγκυμοσύνη δεν είναι πλήρως ξεκαθαρισμένες ακόμη. Αυτό είναι το πολιτισμικό μας πρότυπο, ωστόσο εγώ το θεωρώ τρέλα.»

H Als συμφωνεί ότι η εργασία μπορεί να αποτελέσει τεράστιο στρες, αλλά υπογραμμίζει ότι οι ορμόνες της εγκυμοσύνης βοηθούν στην προστασία τόσο της μητέρας όσο και του εμβρύου. Ακόμη ρόλο παίζουν και οι προσωπικές αντιδράσεις στο στρες. «Η έγκυος που επιλέγει να εργαστεί είναι κιόλας διαφορετική από κάποια που επιλέγει να μην εργαστεί», εξηγεί η Als.

Είναι επίσης διαφορετική από τη γυναίκα που δεν έχει άλλη επιλογή παρά να εργαστεί. Οι μελέτες της DiPietro δείχνουν ότι τα έμβρυα πτωχών γυναικών είναι από άποψη νευρολογικής συμπεριφοράς αλλοιώτικα – είναι λιγότερο δραστήρια, με λιγότερο κυμαινόμενο καρδιακό παλμό – απ’ ό,τι τα έμβρυα των εγκύων μέσης (αστικής) τάξης. Ωστόσο, παρατηρεί ότι «οι πτωχές γυναίκες κατατάσσουν τους εαυτούς τους ως λιγότερο στρεσαρισμένες απ’ ό,τι οι εργαζόμενες γυναίκες μέσης αστικής τάξης». Η DiPietro υποπτεύεται ότι η ανεπαρκής διατροφή και η έκθεση σε ρυπαντικές ουσίες μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τα έμβρυα των πτωχών γυναικών.

Το στρες, η διατροφή, και οι τοξίνες μπορούν, συνδυαζόμενες μεταξύ τους, να έχουν επιβλαβή επίδραση στην νοημοσύνη. Πρόσφατη μελέτη του βιοστατιστικολόγου Bernie Devlin από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ, υποδεικνύει ότι τα γονίδια ίσως έχουν λιγότερη επίδραση στον δείκτη νοημοσύνης, απ’ ό,τι θεωρείτο παλαιότερα και ότι το ενδομήτριο περιβάλλον ίσως επιδρά πολύ περισσότερο. Η DiPietro επιμένει: «Η παλιά μας αντίληψη περί επιρροής της φύσεως επί του εμβρύου προ του τοκετού και περί ανατροφής μετά τον τοκετό χρειάζεται ανανέωση. Υπάρχει και ένα προγεννητικό περιβάλλον, το οποίο παρέχεται από την μητέρα.»

Οι μέλλοντες γονείς που επιθυμούν να ενισχύσουν την νοητική ανάπτυξη του αγέννητου παιδιού τους, πρέπει να ξεκινήσουν από το να εξασφαλίσουν ότι το προγεννητικό περιβάλλον παρέχει καλή διατροφή, χαμηλό στρες και απουσία φαρμακευτικών ουσιών. Ποικίλοι συγγραφείς και “ειδικοί” έχουν επίσης προτείνει να δίνονται ωθήσεις στο έμβρυο κατά τακτά διαστήματα, να του μιλούν οι γονείς μέσω ενός χαρτοσωλήνα (“εγκυοφώνου”), να του διοχετεύουν κλασσική μουσική, ακόμη και να εκπέμπεται ισχυρός φωτισμός στην κοιλιά της μητέρας.

Τέτοιο είδος ερεθισμών έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα; Και ακόμη σημαντικότερο: είναι ασφαλές; Ορισμένοι χρήστες αυτών των μεθόδων ορκίζονται ότι τα παιδιά τους είναι εξυπνότερα, με μεγαλύτερη κλίση προς τον λόγο και την μουσική, με μεγαλύτερο φυσικό (σωματικό) συντονισμό και κοινωνικές δεξιότητες απ’ ό,τι ο μέσος όρος. Οι επιστήμονες ωστόσο είναι δύσπιστοι.

«Δεν υπάρχει πουθενά επιστημονικά κατοχυρωμένη έρευνα, που να δείχνει κάποιο μόνιμο αποτέλεσμα από αυτούς τους ερεθισμούς» βεβαιώνει ο Filer. «Εφ’ όσον κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να πει πότε το έμβρυο κοιμάται και πότε όχι, το να σκουντά κανείς το έμβρυο ή να κολλά ηχεία στην κοιλιά της μητέρας μπορεί να διαταράξει το φυσιολογικό μοτίβο ύπνου. Κανείς δεν θα διενοείτο να σκαλίσει ή να σκουντήσει ένα νεογνό μέσα στην κούνια του, ή να βάλει δίπλα στο αυτί του ηχείο, γιατί λοιπόν να κάνει κάτι τέτοιο σε ένα έμβρυο;»

H Als είναι ακόμη πιο κατηγορηματική. «Στοιχηματίζω ότι το σκούντημα, η διατάραξη ή ο με άλλον τρόπο εσκεμμένος ερεθισμός του εμβρύου, θα μπορούσε να αλλοιώσει την ακολουθία ανάπτυξής του και οτιδήποτε επιδρά στην ανάπτυξη του εγκεφάλου έχει το τίμημά του.»

Πάντως, το να μιλά κανείς ήρεμα στο έμβρυο, φαίνεται να μην είναι επικίνδυνο. O Fifer ισχυρίζεται ότι τέτοιου είδους δραστηριότητα μπορεί να βοηθήσει τόσο τους γονείς όσο και το έμβρυο. «Το να σκέπτεσαι το έμβρυο, το να του μιλάς, το να ζητάς από τον σύζυγό σου να του μιλά, όλα αυτά θα σε βοηθήσουν να προετοιμαστείς γι’ αυτό το νέο πλάσμα που θα μπει στη ζωή σου και θα την φέρει άνω κάτω,» λέει ο Fifer – όταν τελικά κάνει την είσοδό του που αποτελεί το αποκορύφωμα της αναμονής.

Ποιο είναι το αντίκτυπο στην άμβλωση;

Παρά το γεγονός ότι η εμβρυακή ψυχολογία εστιάζει στο τελευταίο τρίμηνο, κατά το οποίο οι περισσότερες αμβλώσεις είναι παράνομες, η σκέψη ενός εμβρύου που ονειρεύεται, ακούει, και αποκρίνεται στη φωνή της μητέρας του, σίγουρα θα προσθέσει νέα πολυπλοκότητα στο θέμα. Τα νέα πορίσματα αναμφίβολα θα ενισχύσουν την πεποίθηση των υποστηρικτών της ζωής (pro-lifers) και πιθανώς θα κλονίσουν την βεβαιότητα των υποστηρικτών της επιλογής (στην άμβλωση), που θεωρούν ως αρχή της διανοητικής ζωής τον τοκετό.

Ωστόσο, πολλοί από τους επιστήμονες – μελετητές των εμβρύων παραμένουν μακριά από την αντιπαράθεση για τις αμβλώσεις, επιμένοντας ότι η εργασία τους είναι τελείως άσχετη με την δημόσια συζήτηση περί αμβλώσεων.

«Δεν πιστεύω ότι η εμβρυολογική έρευνα διαφωτίζει καθόλου το θέμα», διατείνεται η ψυχολόγος Janet DiPietro του Πανεπιστημίου Johns Hopkins. «Η ουσία της αντιπαραθέσεως περί των αμβλώσεων είναι η εξής: Πότε αρχίζει η ζωή; Ορισμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι αρχίζει με την σύλληψη, το άλλο άκρο πιστεύει ότι αρχίζει με τον τοκετό, και υπάρχει και μια ομάδα στο μέσον που πιστεύει ότι αρχίζει γύρω στην 24η με 25η εβδομάδα, όταν το έμβρυο είναι σε θέση να επιβιώσει εκτός της μήτρας, παρ’ ότι χρειάζεται πολλή βοήθεια για να το καταφέρει.

«Μέχρι την 25η εβδομάδα περίπου, είτε πιπιλά ή όχι τον αντίχειρά του είτε έχει ή όχι προσωπικότητα είτε κάνει οτιδήποτε άλλο, το έμβρυο δεν μπορεί να επιζήσει έξω από την μητέρα του. Λοιπόν, αυτό είναι ζωή, ή όχι; Αυτό είναι ηθικοθρησκευτικό ερώτημα, όχι επιστημονικό. Υπάρχουν πράγματα που συμπεριφέρονται κι όμως δεν είναι ζωντανά. Οι υποστηρικτές της ζωής μπορεί να πουν ότι αυτή η έρευνα αποδεικνύει ότι το έμβρυο είναι ζωντανό, αλλά δεν το κάνει. Δεν μπορεί να το κάνει».

«Η εμβρυολογική έρευνα αλλάζει την συζήτηση για τις αμβλώσεις μόνο γι’ αυτούς που νομίζουν ότι η ζωή αρχίζει κάποια μαγική στιγμή» ισχυρίζεται η Heidelise Als, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Harvard. «Αν πιστεύεις ότι η ζωή αρχίζει με τη σύλληψη, τότε δεν χρειάζεσαι την απόδειξη της εμβρυακής συμπεριφοράς». Για άλλους, πάντως, η άμβλωση είναι πολύ περίπλοκο θέμα και σχετίζεται με πολύ περισσότερα πράγματα από το αν η έρευνα δείχνει ότι το έμβρυο είναι ζωντανό. «Οι περιστάσεις στις οποίες βρίσκεσαι και τα προσωπικά σου πιστεύω έχουν πολύ μεγαλύτερη επίπτωση στην απόφασή σου», παρατηρεί.

Όπως η DiPietro, έτσι και η Als καταλαβαίνει ότι «κάποιοι θα χρησιμοποιήσουν αυτήν την έρευνα σαν ένα συναισθηματικό μέσο για να προσελκύσουν τον κόσμο προς την πλευρά που τάσσεται υπέρ της ζωής (pro-life), αλλά δεν θα πρέπει να τύχει εκμετάλλευσης από επιθετικούς (φανατικούς) ακτιβιστές.» Αντίθετα, πιστεύει ότι θα έπρεπε να εφαρμοστούν τα αποτελέσματα της έρευνας για να βοηθηθούν οι μητέρες ώστε να έχουν όσο το δυνατόν υγιέστερη εγκυμοσύνη, και για να προετοιμαστούν να κηδεμονεύσουν καλύτερα το παιδί τους. Σύμφωνος είναι και ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Columbia, William Fifer: «Η έρευνα σχετίζεται πολύ περισσότερο με θέματα που αφορούν βιώσιμα έμβρυα – πρόωρα βρέφη.»

Με απλά λόγια, λένε και οι τρεις, η εργασία τους στόχο έχει να βοηθήσει βρέφη που ζουν – όχι να αποφασίσει κατά πόσον τα έμβρυα θα έπρεπε να ζήσουν ή όχι.

Πηγή:psychology today

Πρόκληση τοκετού

4 Σχόλια

Η διάρκεια της φυσιολογικής κύησης είναι 40 εβδομάδες. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα η καλή που ο τοκετός ξεκινά. Αυτή η εκκίνηση του τοκετού είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο. Ο γιατρός δεν μπορεί να προβλέψει την ακριβή ώρα και μέρα που θα ξεκινήσει η διαδικασία του τοκετού. Αυτό που προσδιορίζει από την αρχή της εγκυμοσύνης είναι ή πιθανή ημερομηνία τοκετού, βάσει της τελευταίας περιόδου της γυναίκας. Δηλαδή προσδιορίζεται μια κατά προσέγγιση ημερομηνία τοκετού, βάσει μιας σταθερής ημερομηνίας που είναι η πρώτη μέρα της τελευταίας περιόδου της γυναίκας. Με τη χρήση των υπερήχων μπορεί να γίνει πιο ακριβής προσδιορισμός της ηλικίας κύησης ( δηλαδή σε ποιο στάδιο είναι η εγκυμοσύνη) βάσει των σωματομετρικών του εμβρύου. Παρ’ όλα αυτά η πιθανή ημερομηνία τοκετού παραμένει πιθανή και όχι βεβαία. Όταν περάσουν οι μέρες και ο τοκετός δεν αρχίσει από μόνος του, τίθεται η διάγνωση της παράτασης της κύησης και καλείται η επιστήμη να δώσει λύση. Η λύση είναι η λεγόμενη πρόκληση τοκετού. Δηλαδή ο μαιευτήρας με τεχνητό τρόπο (χειρισμοί και φάρμακα) ξεκινά τη διαδικασία του τοκετού.
Οι ιατρικές ενδείξεις πρόκλησης τοκετού είναι συγκεκριμένες και σαφείς. Πλην της παράτασης της κύησης που αναφέραμε, πρόκληση τοκετού γίνεται και όταν συντρέχουν οι πιο κάτω λόγοι:

• δυσπραγία του εμβρύου ( δηλαδή το έμβρυο δίνει σημεία ότι αρχίζει το περιβάλλον της μήτρας να μην του αρκεί για την ανάπτυξη του, ότι δεν αιματώνεται ή δεν οξυγονώνεται επαρκώς.
• νοσηρότητα εκ μέρους της εγκύου, πχ εκλαμψία.

Από ότι φαίνεται όμως δεν υφίστανται πρόκληση τοκετού μόνον οι επίτοκες που έχουν τις πιο πάνω ενδείξεις. Πολύ συχνά οι μαιευτήρες ονομάζουν ένα τοκετό παρατασιακό και τον προγραμματίζουν βάσει του δικού τους προγράμματος εργασίας και όπως έδειξε η μια πρόσφατη περιγεννητική μελέτη, βάσει των αργιών και των γιορτών. Αυτό είναι πολύ κακό; Είναι κακό διότι παρόλο που η γυναίκα έχει τα οφέλη μιας προγραμματισμένης επέμβασης και βοήθειας, βρίσκεται στο μαιευτήριο πριν καν την πιάσουν οι πόνοι, πριν καν η φύση δώσει την έναρξη, και αρχίζει ένας φαύλος κύκλος ιατρικών ενεργειών που συχνά έχουν επιπτώσεις στο νεογέννητο. Ο τοκετός είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και του ταιριάζει μια φυσιολογική έναρξη.

Πηγή: Μοthereducation


Οι προγραμματισμένες γέννες ένοχες για αυτισμό και δυσλεξία

Σχολιάστε

ΛΟΝΔΙΝΟ. Τα μωρά που γεννιούνται έστω και μία ή δύο εβδομάδες νωρίτερα από το φυσιολογικό αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων όπως ο αυτισμός και η δυσλεξία, αναφέρουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης στη Σκωτία ύστερα από μελέτη 400.000 παιδιών σχολικής ηλικίας.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα βρέφη που γεννήθηκαν ακόμη και στην 39η εβδομάδα (μία εβδομάδα δηλαδή πριν από την ολοκλήρωση της κύησης) αντιμετώπιζαν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μαθησιακών δυσκολιών σε σύγκριση με βρέφη που είχαν γεννηθεί την 40ή ή την 41η εβδομάδα της κύησης. Το εύρημα αυτό είναι άκρως σημαντικό, δεδομένου ότι πολλές γυναίκες επιλέγουν να υποβληθούν σε καισαρική κατά την 39η εβδομάδα της κύησης.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Ρublic Library of Science Μedicine» τα παιδιά που είχαν γεννηθεί την 40ή εβδομάδα της κύησης διέτρεχαν κίνδυνο της τάξεως του 4% να παρουσιάσουν μαθησιακές δυσκολίες ή διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές όπως ο αυτισμός. Ο κίνδυνος αυτός έφθανε όμως το 5,1% στα παιδιά που είχαν γεννηθεί μεταξύ της 37ης και της 39ης εβδομάδας.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι με βάση τα νέα ευρήματα τόσο οι έγκυες όσο και οι γιατροί τους πρέπει να σκεφθούν σοβαρά τα οφέλη και τους πιθανούς κινδύνους μιας πρόωρης γέννας (όταν βέβαια υπάρχει αυτή η επιλογή και η πρόωρη γέννα δεν οφείλεται σε φυσικά αίτια).

Εμπειρίες τοκετού: Η γέννα σε Ευρώπη και ΗΠΑ

11 Σχόλια

Όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος, το τελευταίο που με απασχολούσε ήταν πού και πώς θα γεννούσα. Σκεφτόμουν κάπως έτσι: «Στο νοσοκομείο θα είμαι σε χέρια ειδικών, θα αφεθώ και θα με βοηθήσουν. Το πολύ-πολύ να κρατήσει 24 ώρες, θα περάσουν». Πρόσφατα, μάλιστα, πληροφορήθηκα ότι είχα δίκιο, στην Ελλάδα μια γέννα δεν επιτρέπεται να κρατήσει περισσότερο από 24 ώρες από τη στιγμή που η γυναίκα θα μπει στο μαιευτήριο. Σιγά-σιγά μου ήρθαν στο μυαλό περιπτώσεις γυναικών που γνωρίζω, οι οποίες είχαν αρκετά ενδιαφέροντα και διαφορετικά να περιγράψουν σχετικά με την εμπειρία της γέννας σε άλλες χώρες. Έψαξα κι άλλο το θέμα, και τώρα αναρωτιέμαι γιατί δεν θα μπορούσαμε και στην Ελλάδα να φερόμαστε λίγο πιο φιλικά προς την έγκυο, το ζευγάρι και το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί…

Βρετανία
Μετά από καισαρική, φυσιολογικός τοκετός
Όταν η Μαίρη έφτασε στο Μάντσεστερ, ήταν ήδη στον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης της. Πήγε στο νοσοκομείο όπου επρόκειτο να γεννήσει και ξεκαθάρισε στο γιατρό που την είδε ότι έπρεπε να κάνει οπωσδήποτε καισαρική και επισκληρίδιο, καθώς είχε γεννήσει πριν από 2,5 χρόνια στην Ελλάδα με καισαρική τον πρώτο της γιο: «Αρχικά κανείς δεν μου έφερε αντίρρηση, αλλά μου έδωσαν να διαβάσω ένα χαρτί που περιέγραφε τους κινδύνους της καισαρικής και μου ζήτησαν να το υπογράψω. Ο άνδρας μου, γιατρός κι αυτός, πρότεινε να το σκεφτούμε λίγο. Γέννησα λίγο πρόωρα, μου είπαν ότι μπορούσα κάλλιστα να γεννήσω φυσιολογικά. Τους εμπιστεύτηκα. Τους ζήτησα να μου κάνουν επισκληρίδιο, αλλά μου είπαν ότι δεν ήταν ανάγκη και ότι θα εισέπνεα ένα αέριο κάθε φορά που θα πονούσα. Νομίζω ότι εισέπνεα τόσο συχνά, που ήμουν τελείως ζαλισμένη…».

Γερμανία
Επιστροφή στο σπίτι λίγες ώρες μετά τον τοκετό

Η Κατερίνα ήθελε να γεννήσει το δεύτερο παιδί της στο σπίτι της στη Δρέσδη, αλλά, επειδή το μωρό «κατέβαινε» με τα πόδια, προτίμησε το μαιευτήριο: «Δεν έκανα επισκληρίδιο και η κόρη μου γεννήθηκε φυσιολογικά, παρότι ήταν σε ισχιακή προβολή, ένδειξη που κανονικά οδηγεί σε καισαρική. Το μόνο που άλλαξε ήταν ότι, για λόγους ασφαλείας, εκτός από τη μαία ήταν παρών στον τοκετό και ένας γιατρός. Επιστρέψαμε στο σπίτι λίγες ώρες αφού γεννήθηκε η κόρη μας, επειδή έτσι επιλέξαμε».
Κάνοντας αφρόλουτρο στα μέσα του τοκετού
Η Φωτεινή γέννησε το τρίτο της παιδί στη Γερμανία. Μας περιέγραψε αυτά που θυμάται εντονότερα: «Μόλις δυνάμωσαν οι πόνοι, μου πρότειναν και δέχτηκα με ευχαρίστηση- να κάνω μπάνιο με αφρόλουτρο, για να χαλαρώσω. Ο άνδρας μου ήταν συνέχεια μαζί μου. Γέννησα με τη βοήθεια της μαίας -χωρίς επισκληρίδιο ή φάρμακα- σε ένα φαρδύ κρεβάτι με πολλά μαξιλάρια, σε ένα όμορφο δωμάτιο με μουσική, ωραία χρώματα και φωτισμό».

Γαλλία
Σε μονόκλινο με έμφαση στο θηλασμό
Η Ελισάβετ γέννησε στο Παρίσι: «Στη διάρκεια του τοκετού είχα συνέχεια δίπλα μου το σύζυγό μου, τη μαία και προς το τέλος και μια μικρή ομάδα γιατρών, που έβλεπα για πρώτη φορά. Το σημαντικότερο είναι ότι μου έδωσαν το μωρό αμέσως για να το θηλάσω και ότι στο μαιευτήριο έμεινα σε μονόκλινο δωμάτιο, είχα το μωρό
συνέχεια μαζί μου και έτσι βοηθήθηκα πάρα πολύ στο θηλασμό!».

4 σημεία υπεροχής

Εντοπίσαμε 4 χαρα­κτη­ριστικά της προετοιμασίας και της διαδικασίας του τοκετού που είναι κοινά σε Νορβηγία, Βρετανία, Αμερική, Καναδά, Γερμανία, Ισπανία, Βέλγιο, Γαλλία και Ελβετία:
Όλα τα ζευγάρια είχαν κάνει μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής (ενημέρωση-εκπαίδευση για το τι πρόκειται να συμβεί στη γέννα) και στη συνέχεια είχαν επιλέξει τον τρόπο (birth plan) που θα γινόταν ο τοκετός (π.χ. στο νερό).
Ο μπαμπάς του παιδιού που επρόκειτο να έρθει στον κόσμο βρισκόταν μαζί με τη γυναίκα του καθ’ όλη τη διάρκεια του τοκετού, ακόμα κι όταν επρόκειτο για καισαρική!
Κανένα ζευγάρι δεν ξόδεψε ούτε 1 ευρώ για τη γέννα!
Μετά την επιστροφή στο σπίτι, μια μαία ή μια νοσοκόμα τους επισκέπτονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα για να τους βοηθούν και να ελέγχουν την πορεία της υγείας τους.

Βέλγιο
Μαία για το μωρό, κινησιοθεραπεύτρια για τη μαμά
Η Άννα-Μαρία ζει στις Βρυξέλλες. Ως γνήσια Ελληνίδα, είχε πολύ άγχος για τον τοκετό – επρόκειτο, άλλωστε, για το πρώτο της παιδί: «Στο Βέλγιο γεννάς σε ένα δωμάτιο που θυμίζει ξενοδοχείο, με πολλά βοηθήματα για πιο εύκολο και άνετο τοκετό: μια μπάλα όπου μπορείς να κάθεσαι στη διάρκεια των ωδίνων, μια μπανιέρα αν θες να γεννήσεις στο νερό… Μαζί σου είναι ο σύντροφός σου, η μαία, ο γιατρός και η κινησιοθεραπεύτρια, που σε βοηθά με τις αναπνοές, σου δείχνει τη σωστή στάση του σώματος κάθε φορά και επιπλέον σου κάνει μασάζ…».

Ελβετία
Με καισαρική και το σύζυγο μέσα στο χειρουργείο

Η Χριστίνα είναι Ελβετίδα και ο σύζυγός της Έλληνας. Εκείνος μας περιέγραψε την εμπειρία του: «Η γυναίκα μου, μετά από 3 ημέρες που οι γιατροί προσπαθούσαν να προκαλέσουν πόνους, γέννησε με καισαρική και επισκληρίδιο, στη διάρκεια της οποίας ήμουν δίπλα της. Όλα τα έξοδα τα πλήρωσε η ασφάλεια και μάλιστα εκείνη του γιου μας, που μόλις είχε γεννηθεί! Αυτό που με εντυπωσίασε είναι η άψογη οργάνωση κατά τη
διάρκεια της εγκυμοσύνης (ραντεβού με το γιατρό, υπερηχογραφήματα, εξετάσεις κλπ.), που βοηθά το ζευγάρι να μην έχει καθόλου άγχος».

Ισπανία
Κάνοντας γιόγκα

Η Σύλβια γέννησε και τα δύο της παιδιά στη Βαρκελώνη με «εναλλακτικό» τρόπο, επειδή έτσι είχε επιλέξει: «Δίπλα μου βρισκόταν μόνο ο σύζυγός μου και η μαία, και εγώ έκανα ασκήσεις γιόγκα στη διάρκεια των ωδίνων. Δεν υπήρξε καμία εξωγενής παρέμβαση (π.χ. φάρμακα) και η γέννα ήταν για μένα μία πολύ θετική εμπειρία».

Θα πρέπει να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος για να παρέμβουμε στη φυσιολογία του τοκετού

Αμερική
Ολόκληρη η οικογένεια παρούσα στη γέννα

Η Έφη γέννησε την κόρη της στη Βοστόνη: «Όλα ήταν πολύ οργανωμένα από την αρχή, οι εξετάσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό, τα υπερηχογραφήματα… Μέχρι να γεννήσω, γνώρισα 6 γιατρούς που ήταν υποψήφιοι για να με ξεγεννήσουν. Υπήρχε μία βασική γιατρός και οι άλλοι ήταν κάπως σαν αναπληρωματικοί. Όταν με έπιασαν οι πρώτοι πόνοι, καθόμουν σε μια μπάλα. Μετά μου έκαναν επισκληρίδιο. Στο δωμάτιο όπου γέννησα ήμουν μαζί με το σύζυγό μου, την οικογένειά μου και μια μαία. Στην Αμερική υπάρχει πάντα αυτή η έννοια της γιορτής μάλιστα μου έβαλαν και έναν καθρέφτη για να δω το παιδί τη στιγμή που έβγαινε…».

Καναδάς
Φωτογραφίες και ένα ταψί μπακλαβά

Η Κρίστα είναι ελληνικής καταγωγής και ζει στον Καναδά: «Καθώς είχα μικρή ποσότητα αμνιακού υγρού, ο γιατρός αναγκάστηκε να μου κάνει πρόκληση τοκετού. Αυτό που με βοήθησε ήταν ότι καθ’ όλη τη διάρκεια είχα κοντά μου τη μαία, το σύζυγο και όλη την οικογένειά μου. Ο γιατρός πέρασε και με είδε μερικές φορές και ήρθε πάλι στο τελικό στάδιο, αυτό των εξωθήσεων. Μας άφησε να βγάλουμε φωτογραφίες όλοι μαζί και τελικά ο σύζυγός μου έκοψε το λώρο. Θα ήταν αδιανόητο να τον πληρώσουμε, γι’ αυτό τον κεράσαμε ένα ταψί μπακλαβά!».

Ιαπωνία-Νορβηγία
Γιατρός-αυθεντία vs τοκετός στο νερό

Η Κατερίνα ζούσε στην Ιαπωνία όταν έμεινε έγκυος και παρέμεινε εκεί μέχρι τους 7,5 μήνες της εγκυμοσύνης της. Έφυγε επειδή κατάλαβε ότι το σύστημα δεν της ταίριαζε καθόλου: «Στην Ιαπωνία, ο γιατρός θεωρείται αλάνθαστος, κάτι σαν Θεός που κανείς δεν αμφισβητεί. Έπρεπε να τον βλέπω κάθε 2 εβδομάδες και να ακολουθώ αυστηρά τις υποδείξεις του». Τελικά γέννησε στη Νορβηγία μέσα σε μπανιέρα: «Γέννησα με τη βοήθεια της μαίας, δεν πήρα φάρμακα ούτε έκανα επισκληρίδιο. Το καλύτερο από όλα είναι ότι μετά τον τοκετό μείναμε με τον άνδρα μου και το μωρό σε ένα οικογενειακό δωμάτιο στο μαιευτήριο».

Τα σχόλια των ειδικών

«Είναι ζήτημα πολιτισμού»
Όπως σχολιάζει ο δρ. Γρηγόρης Π. Κυρούσης, μαιευτήρας-γυναικολόγος: «Μέσα από τα συγκεκριμένα παραδείγματα διαφαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά νοοτροπίας, αλλά και πολιτισμού, ανάμεσα στη χώρα μας και εκείνες του εξωτερικού. Πρόκειται για κράτη όπου το Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει ποιότητα και ανταποκρίνεται άμεσα στις ανάγκες του πολίτη. Η Μαιευτική-Γυναικολογία, ως μια δυναμική ειδικότητα τόσο σε επιστημονικό όσο και σε τεχνολογικό επίπεδο, διέπεται από κανόνες και πρωτόκολλα. Έγκειται στον πολιτισμό ενός κράτους, στο σύστημα Υγείας του, να τηρεί τους κανόνες και τα πρωτόκολλα και να αντιμετωπίζει την έγκυο και το νεογνό με ανθρωπιά, σεβασμό και αξιοπρέπεια!».

«Έμφαση στην εξατομικευμένη φροντίδα»
Η δρ. Βικτωρία Βιβιλάκη, λέκτορας υπό διορισμό στο τμήμα Μαιευτικής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας, υπογραμμίζει ότι: «Ο τοκετός αποτελεί μια μοναδική μετάβαση στη ζωή μιας γυναίκας, από την κύηση στη μητρότητα. Γι’ αυτό και είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ζευγαριού η διαδικασία του τοκετού να μη μεταβάλλεται σε μια μηχανική διαδικασία, αλλά σε μια αναντικατάστατη εμπειρία ζωής. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει το Εθνικό Σύστημα Υγείας να υποστηρίζει την εξατομικευμένη φροντίδα κάθε ζευγαριού, η οποία δεν πρέπει να εξαρτάται από τον εκάστοτε επαγγελματία Υγείας, αλλά να βασίζεται σε τεκμηριωμένα αποτελεσματικές πρακτικές, οι οποίες θα προασπίζουν την υγεία της γυναίκας και του νεογνού. Ο ερχομός ενός παιδιού με φυσικό τρόπο υποδεικνύει σε όλους μας ότι η φύση είναι πιο σοφή από εμάς και θα πρέπει να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος για να παρέμβουμε στη φυσιολογία του τοκετού».

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία το δρ. Γρηγόρη Π. Κυρούση, μαιευτήρα-γυναικολόγο, και τη δρ. Βικτωρία Βιβιλάκη, λέκτορα υπό διορισμό στο τμήμα Μαιευτικής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας.

Πηγή: περιοδικό Vita

Μια πρώτη καισαρική δεν αποκλείει τον κολπικό τοκετό σε επόμενη κύηση

7 Σχόλια

12/03/2010

Πάρα πολλές έγκυες που θέλουν να αποφύγουν να γεννήσουν ξανά με καισαρική δεν έχουν αυτή την ευκαιρία, διότι οι μαιευτήρες ακολουθούν την παλαιά άποψη ότι «από τη στιγμή που έκανες καισαρική, θα γεννάς πάντα με καισαρική».

Αυτό ήταν το συμπέρασμα ειδικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, η οποία συγκλήθηκε για το θέμα αυτό από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (ΝΙΗ) των ΗΠΑ και η οποία καλεί τώρα τους γιατρούς να επανεξετάσουν τις πρακτικές τους.

Δέκα πέντε χρόνια πριν, σχεδόν 3 στις 10 γυναίκες που είχαν κάνει καισαρική μπορούσαν να γεννήσουν με κολπικό τοκετό στην επόμενη εγκυμοσύνη τους, μια πρακτική που ονομάζεται VBAC (κολπικός τοκετός μετά από καισαρική).

Τώρα, η αναλογία αυτή έχει μειωθεί σε 1 στις 10, εν μέρει επειδή το ένα τρίτο των μαιευτηρίων και οι μισοί γιατροί απαγορεύουν στις γυναίκες να επιχειρήσουν VBAC, δηλώνει η ομάδα ειδικών.

Ωστόσο, η VBAC παραμένει μια ασφαλής πρακτική για τις σωστές υποψήφιες και όταν αυτές οι γυναίκες την ακολουθούν, ένα ποσοστό 60-80% καταφέρνει πράγματι να γεννήσει με κολπικό τοκετό. Η ομάδα εμπειρογνωμόνων υποστηρίζει ότι ο γιατρός θα πρέπει να παρουσιάζει αμερόληπτα στις γυναίκες τα «συν» και τα «πλην», ώστε να μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιες.

Συνολικά, σχεδόν το ένα τρίτο των γεννήσεων στις ΗΠΑ γίνονται με καισαρική τομή – ένα ποσοστό ρεκόρ. Οι καισαρικές μπορεί να σώζουν ζωές, αλλά έχουν και κινδύνους. Όσο περισσότερες καισαρικές κάνει μια γυναίκα, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος προβλημάτων σε μια επόμενη εγκυμοσύνη, όπως ανωμαλίες του πλακούντα ή αιμορραγία.

Οι αλλαγές στις απόψεις

Πριν από πολλές δεκαετίες, οι γιατροί σχεδόν πάντα συνιστούσαν νέα καισαρική, διότι ανησυχούσαν ότι οι οδύνες θα οδηγούσαν σε ρήξη της μήτρας στο σημείο της ουλής. Όμως, το 1980, οι ειδικοί γιατροί συμπέραναν ότι πολλές μητέρες μπορούν με ασφάλεια να γεννήσουν με κολπικό τοκετό την επόμενη φορά, στηριζόμενοι σε στοιχεία που έδειχναν ότι ο κίνδυνος ρήξης της μήτρας είναι μικρότερος από 1%.

Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία η ζυγαριά άρχισε να γέρνει πάλι προς τις «δια βίου» καισαρικές: το 2006, σε 19 πολιτείες των ΗΠΑ, 92% των γυναικών έκαναν ξανά καισαρική σε επόμενη εγκυμοσύνη τους. Και το 1999, το Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων εξέδωσε οδηγίες που συνιστούν ότι η VBAC θα πρέπει να επιχειρείται μόνο σε νοσοκομεία που διαθέτουν εξοπλισμό για εξαιρετικά επείγουσα χειρουργική επέμβαση – πολλά μικρότερα και αγροτικά νοσοκομεία δεν διαθέτουν τέτοιο εξοπλισμό.

Όπως δηλώνει η ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΝΙΗ, η αλλαγή αυτή οφείλεται εν μέρει στους φόβους των γιατρών για ενδεχόμενη μήνυση, διότι, παρόλο που η ρήξη της μήτρας παραμένει εξαιρετικά σπάνια, μπορεί να είναι σοβαρότατες επιπτώσεις στην οικογένεια και να οδηγήσει σε μηνύσεις και στην απαίτηση για πανάκριβη αποζημίωση.

Η κρίση κατά περίπτωση είναι ζωτικής σημασίας, δηλώνει η ομάδα ειδικών, γιατί υπάρχουν περιπτώσεις που μια νέα καισαρική μπορεί να είναι καλύτερη για το βρέφος αλλά όχι για τη μητέρα ή το αντίστροφο.

Ποιες γυναίκες είναι κατάλληλες για κολπικό τοκετό μετά από καισαρική

Σύμφωνα με την ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΝΙΗ, απαιτείται περαιτέρω μελέτη σχετικά με το ποιες γυναίκες είναι οι καλύτερες υποψήφιες για VBAC. Γενικά, όμως, η VBAC εφαρμόζεται σε γυναίκες που έχουν μία προηγούμενη καισαρική με «εγκάρσια» τομή – αυτήν που συνηθίζεται περισσότερο σήμερα. Κατά τα άλλα, οι γυναίκες θα πρέπει να είναι χαμηλού κινδύνου: να μην κυοφορούν δίδυμα, τρίδυμα κ.λπ., το μωρό να μην είναι πολύ μεγάλο, οι γυναίκες να μην είναι παχύσαρκες ή να μην έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση ή διαβήτη.

«Υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν γνωρίζουμε σχετικά με το ποιες γυναίκες μπορούν να έχουν επιτυχή VBAC, αλλά πιστεύουμε ότι είναι βασικό να γίνονται σεβαστές οι επιθυμίες και οι προτιμήσεις τω γυναικών σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας λήψης αποφάσεων» δηλώνει ο πρόεδρος της ομάδας εμπειρογνωμόνων, Dr. F. Gary Cunningham από το Πανεπιστήμιο του Τέξας.

Πηγή:
Associated Press, healthview.gr

Διαβάστε επίσης:

Panel Urges New Look at Caesarean Guidelines
Vaginal birth OK after several C-sections

Θηλασμός κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης

7 Σχόλια

Υπάρχουν πολλές δοξασίες για το αν είναι ασφαλές να θηλάζει η μητέρα ένα μωρό ενώ είναι έγκυος σ’ενα άλλο. Πολλοί γυναικολόγοι συμβουλεύουν τις μητέρες να μην θηλάζουν κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτό είναι σωστό ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ. Ο θηλασμός ενεργοποιεί την έκκριση στο αίμα της ορμόνης ωκυτοκίνης. Αυτή η ορμόνη βοηθάει στις συσπάσεις της μήτρας και το γεγονός αυτό δυνητικά μπορεί να οδηγήσει σε αποβολή. Στην πραγματικότητα η πείρα δείχνει οτι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Ρωτήσαμε γυναικολόγους που γνωρίζουν καλά το ορμονικό σύστημα της μητέρας κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Φαίνεται ότι η μήτρα δεν είναι δεκτική στην ορμονική διέγερση από την ωκυκίνη παρά μόνο περίπου της 24η εβδομάδα της κύησης, έτσι είναι ασφαλές η μητέρα να θηλάζει τουλάχιστον μέχρι την 20η εβδομάδα. Τελευταία δεδομένα δείχουν οτι ο θηλασμός κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι πράγματι ασφαλής, εκτός εάν υπάρχει κίνδυνος για πρόωρο τοκετό.

Πολλές μητέρες θηλάζουν με επιτυχία κατά την διάρκεια κάποιων μηνών ή σε όλη την εγκυμοσύνη, χωρίς να προκαλείται κανένα πρόβλημα στη μητέρα ή στο μωρό. Εάν έχεις ένα ιστορικό αποβολών ή εαν έχεις συσπάσεις της μήτρας κατά την διάρκεια του θηλασμού, συμβουλεύσου το γυναικολόγο σου, πιθανόν να είναι σωστό να σταματήσεις τον θηλασμό. Το καλύτερο είναι να συζητήσεις με το γιατρό σου εάν είναι ασφαλές να θηλάζεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σου.

Οι περισσότερες μητέρες αισθάνονται ευαισθησία στη θηλή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, γεγονός που κάνει το θηλασμό δυσάρεστο. Επίσης, πρέπει να περιμένεις ότι το γάλα σου θα αλλάξει σε γεύση κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών μηνών της εγκυμοσύνης, είναι συνηθισμένο για ένα νήπιο που θηλάζει να μη θέλει πλέον  να θηλάσει κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος και να σταματήσει τον θηλασμό από μόνο του. Επίσης, είναι συνηθισμένο να μειώνεται η παραγωγή γάλακτος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εάν έχεις ένα μωρό κάτω από την ηλικία του ενός έτους που ακόμα θέλει να θηλάζει, πρέπει να του προσθέσεις περισσότερες στερεές τροφές στη διατροφή του ή ακόμη και κάποιο «ξένο» γάλα.

Η εγκυμοσύνη είναι μια φυσιολογική περίοδος αποθηλασμού για τα περισσότερα μωρά και αυτό οφείλεται στις αλλαγές του χαρακτήρα και της ποσότητας του μητρικού γάλακτος. Επίσης, η ευαισθησία της θηλής κάνει πολλές μητέρες, που σε άλλη περίπτωση θα ήθελαν να θηλάσουν περισσότερο, να σταματάνε το θηλασμού του μωρού κατά την περίοδο αυτή.

Εάν το μωρό σου είναι πολύ δεμένο με το θηλασμό και φαίνεται ανέτοιμο να αποθηλάσει πλήρως, μπορείς να συνεχίσεις να θηλάζεις στο επίπεδο που είναι δυνατόν. Θήλαζε λιγότερη ώρε σε κάθε μαστό και περιόρισε τις ώρες θηλασμού, ίσως να το θηλάζεις κατά τη διάρκεια του ύπνου ή όποτε σας βολεύει και τους δύο. Μία σημαντιή ευκολία του θηλασμού κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι ότι η άφιξη του νέου μωρού είναι λιγότερο απειλητική όταν το μεγαλύτερο παιδί έχει ακόμα θέση στο μαστό. Οικογένειες που είχαν την εμπειρία αυτού του μοιράσματος στο μαστό λένε ότι μειώνεται σε μεγάλο βαθμό η ζήλια μεταξύ των παιδιών.

Dr. William Sears.

Older Entries Newer Entries