Η πρόωρη γέννα, ακόμα και 1-2 εβδομάδων, συνδέεται με μελλοντικά προβλήματα υγείας στο νεογνό

2 Σχόλια

Τα παιδιά που γεννιούνται λίγες εβδομάδες πρόωρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν προβλήματα υγείας, όπως άσθμα, σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα. Η ανάλυση στοιχείων περίπου 14.000 παιδιών, έδειξε ότι όσο πιο νωρίς γεννιέται ένα παιδί, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Τα παιδιά που γεννήθηκαν στις 32 με 36 εβδομάδες, είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν άσθμα και να εισαχθούν σε νοσοκομείο στους πρώτους 9 μήνες ζωής. Ακόμα όμως και τα παιδάκια που γεννήθηκαν στην 37η και 38ηεβδομάδα, που θεωρείται μια περίοδος κυοφορίας που δεν θα ενέπνεε ανησυχία μέχρι πρότινος, ήταν πιο πιθανό να έχουν προβλήματα υγείας, σε σύγκριση με τα παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας.

Η έρευνα έρχεται σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι όλα τα παιδιά που γεννιούνται μετά από 37 εβδομάδες, έχουν τις ίδιες πιθανότητες να έχουν μελλοντικό πρόβλημα στην υγεία τους.

 

10% πιο πιθανό να έχουν άσθμα

Συγκεκριμένα τα παιδιά που γεννήθηκαν σχετικά πρόωρα (37- 38 εβδομάδες), είχαν 10% περισσότερες πιθανότητες για άσθμα και ήταν 40% πιο πιθανό να τους συνταγογραφηθεί εισπνεόμενο σπρέι για το άσθμα. «Τα αποτελέσματα της έρευνας μας έρχονται σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι η πρόωρη γέννα δεν έχει καμία επίπτωση στην υγεία των παιδιών στο μέλλον. Διαπιστώσαμε επίσης ότι, ακόμα και μία ή δύο εβδομάδες να γεννηθεί νωρίτερα το παιδί, από τις 40 που πρέπει να κρατάει η κυοφορία, πάλι αυξάνονται οι πιθανότητες για προβλήματα υγείας», δήλωσαν οι επικεφαλής της έρευνας. Τα πιο συχνά προβλήματα που αφορούσαν τη μειωμένη περίοδο κύησης αφορούσαν την ανάπτυξη, το βάρος, τις μακροχρόνιες ασθένειες και τις εισαγωγές σε νοσοκομεία. Σύμφωνα με την Leanne Metcalf, βοηθού διευθυντή στη φιλανθρωπική οργάνωση Asthma UK, υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί να κάνει μιας έγκυος για να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες πρόωρου τοκετού, όπως να έχει το σωστό βάρος, να είναι ενεργητική και να αποφεύγει το στρες, το κάπνισμα και τις αρρώστιες: «Η παχυσαρκία, το στρες και το κάπνισμα κατά την κυοφορία, έχουν όλα συνδεθεί με τις πιθανότητες άσθματος στο παιδί.

Οπότε αν μια γυναίκα καταφέρει να ελέγξει αυτά, τότε θα έχει πολύ καλές πιθανότητες να έχει μια σωστή και υγιή εγκυμοσύνη», ολοκλήρωσε η βρετανίδα Metcalf.

Πηγή: Typosthes

Η ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ & Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

4 Σχόλια

Ομιλία της Όλγας Γκουνή,Προγεννητική Ψυχοθεραπεύτρια

Δηλαδή αυτό που έγινε τότε είναι αυτό που ακόμα ζω! Θεέ μου, τι λέω! Δεν το πιστεύω αυτό που λέω!»

Τα λόγια αυτά ειπωμένα με την τεράστια φόρτιση της ανακάλυψης του τώρα καταλαβαίνω γιατί μου συμβαίνει αυτό που μου συμβαίνει είναι λόγια που συχνά γεμίζουν την ατμόσφαιρα όταν δουλεύω μ΄ έναν άνθρωπο. Ανεξάρτητα από την ηλικία του, το φύλο του, την κατάσταση της υγείας του και τον λόγο που τον έφερε κοντά μου, η αποκάλυψη αυτή εκφρασμένη με λόγια, βλέμμα, κίνηση ή σιωπή δεν παύει να με συνεπαίρνει.

Ολόκληρο το φάσμα της γέννησης από την σύλληψη μέχρι την μητρότητα, αγγίζει το πιο βαθύ επίπεδο της ανθρώπινης ψυχής τόσο συναισθηματικά, πολιτιστικά και πνευματικά όσο και βιολογικά. Η ενδομήτρια ζωή, η γέννα και οι πρώτες στιγμές της ζωής του ανθρώπου είναι από τις πιο γόνιμες περιοχές όπου μπορούμε να ανακαλύψουμε την αιτιολογία μιας μεγάλης ποικιλίας ψυχολογικών και σωματικών προβλημάτων. Και επιπλέον, ανάλογα με τον τρόπο που βιώσαμε την αγάπη και την φροντίδα κατά την ενδομήτρια ζωή με τον ίδιο τρόπο αγαπάμε και φροντίζουμε τον εαυτό μας όταν μεγαλώνουμε. Γιατί η μήτρα της μητέρας είναι το πρώτο οικολογικό περιβάλλον στο οποίο ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του και το πρώτο σχολείο μέσα στο οποίο μαθαίνει πώς να συνυπάρχει μ’ αυτό.

Στην διάρκεια αυτής της εμπειρίας του ταξιδιού μας προς την ζωή πολλά σημεία είναι σημεία σταθμός για την εξέλιξή μας. Και το ταξίδι αυτό αρχίζει από πολύ βαθιά, ίσως στην αρχή της δημιουργίας. Λες και η ζωή δεν έχει άλλη δουλειά παρά να ετοιμάζει την επόμενη μορφή ζωής.

Αλλά ας αρχίσουμε την διαδρομή από τη στιγμή που

Το ωάριο αφήνει την ωοθήκη

Τα ωάρια συνυπάρχουν στην ωοθήκη της μητέρας από τότε που αυτά δημιουργήθηκαν στον 4 ο μήνα κύησης της μητέρας, δηλ. μέσα στη μήτρα της γιαγιάς. Έτσι, όχι μόνο τα ωάρια υπήρχαν εντός του σύμπαντος της μητέρας αλλά για ένα χρονικό διάστημα , μέχρι δηλ. τη γέννα της μητέρας υπήρχαν επίσης και μέσα στο σύμπαν της γιαγιάς που κι αυτή με τον ίδιο μηχανισμό έφερε το σύμπαν των προηγούμενων γυναικών και επομένως μετείχαν όλων των αισθημάτων τους, των νοοτροπιών, χημικών ουσιών κλπ.

Μπορείτε, λοιπόν, να δείτε πώς η ιστορία ενός ωαρίου είναι μακρά και πώς διαπερνά από τη μια γενιά στην άλλη.

Κάθε άνθρωπος βιώνει τη ζωή ακριβώς όπως κάθε ωάριο στην ωοθήκη βιώνει όλη την ιστορία της μητέρας του πριν αυτός συλληφθεί, συμπεριλαμβανομένων και των οποιονδήποτε παιδιών που γεννήθηκαν από την μητέρα ή μωρών που συνελήφθησαν από την μητέρα και αργότερα έγινε έκτρωσή τους ή έγινε αποβολή, όπως και όλων των προηγούμενων ωαρίων που άφησαν την ωοθήκη και πέθαναν χωρίς να γονιμοποιηθούν.

Έτσι, βλέπουμε οι άνθρωποι να επαναβιώνουν τον κίνδυνο που νιώθει το ωάριο να αφήσει την ωοθήκη λόγω των προηγούμενων αποβολών ή εκτρώσεων που υπέφερε ένα προηγούμενο αδελφό ωάριο. Ακόμη και τα πρωτότοκα έχουν μια αβεβαιότητα και μια ανασφάλεια που δεν αντισταθμίζεται από το γεγονός ότι δεν υπέστησαν αποβολή ή έκτρωση.

Καθώς ο άνθρωπος αναβιώνει την εμπειρία να είναι ένα ωάριο που φθάνει στην ωρίμανσή του στην ωοθήκη κυριολεκτικά στην διαδικασία της θεραπείας ή συμβολικά σε διάφορες φάσεις της ζωής του αναφέρει αισθήματα που κυμαίνονται από μεγάλη αίσθηση λύπης που αφήνει το οικείο-τα αδελφά ωάρια, το περιβάλλον της ωοθήκης- που πολλές φορές γίνεται τρόμος ότι πηγαίνουν στο κενό ή ότι αντιμετωπίζουν σίγουρο θάνατο.

Το σπερματοζωάριο που περιμένει την εκσπερμάτιση

Επειδή συνεχώς παράγονται από το σώμα του άντρα, τα σπερματοζωάρια δεν μεταφέρουν την μακρόχρονη ιστορία και την μνήμη που μεταφέρουν τα ωάρια. Ένα σπερματοζωάριο κατά μέσο όρο έχει ηλικία ημερών έως κάποιων εβδομάδων μέχρι την εκσπερμάτωση. Εν τούτοις, αυτό το οποίο δεν έχει το σπερματοζωάριο όσον αφορά το μακρόν της ιστορία αντισταθμίζεται από το έντονο εντύπωμα της διάθεσης, των αντιλήψεων, των πιστεύω, της υγείας και των αισθημάτων του πατέρα τη στιγμή της εκσπερμάτωσης.

Όταν ένας άντρας συγκρατεί τον οργασμό του είτε για να κάνει μεγαλύτερη την ευχαρίστησή του ή για να επιτρέψει στην σύντροφό του να φθάσει σε οργασμό ή από φόβο μην γονιμοποιήσει την σύντροφό του, δημιουργεί την αίσθηση της έντασης και του επείγοντος για το σπερματοζωάριο.

Τα αισθήματα του σπερματοζωαρίου «γρήγορα, γρήγορα, πρέπει να φτάσουμε εκεί», του σπερματοζωαρίου που είναι παγιδευμένο στους όρχεις σε μια κατάσταση διέγερσης και αναμένει την απελευθέρωση είναι συχνά η πρώτη κυτταρική αίσθηση που ένας άνθρωπος αποκτά όταν εργάζεται με την κυτταρική συνειδητότητα.

Αισθήματα που αναφέρονται περιλαμβάνουν την εμπειρία να είναι σπερματοζωάρια μέσα στο σώμα του πατέρα και να επαναβιώνουν τον θυμό του πατέρα προς τη μητέρα ή προς τις γυναίκες γενικά, μια τεράστια ανάγκη για αποδοχή, την ενοχή του πατέρα να βιώσει αισθήματα ερωτισμού, την πίκρα του πατέρα να πρέπει να εξαναγκάσει την μητέρα έτσι ώστε να ασκήσει τα ερωτικά της καθήκοντα κλπ. Και βεβαίως και πολλά θετικά ανάλογα με την περίπτωση.

Οι μνήμες και οι εμπειρίες του σπερματοζωαρίου είναι πιο εύκολο να προσεγγιστούν και να εκφραστούν απ΄ ότι είναι οι μνήμες του ωαρίου.

Το ταξίδι του σπερματοζωαρίου και η γονιμοποίηση του ωαρίου.

Το σπερματοζωάριο αντιμετωπίζει ένα Ηράκλειο καθήκον να κολυμπήσει το αντίστοιχο κάμποσων χιλιομέτρων για να φτάσει στο ωάριο. Η ισορροπία του Ph της μήτρας και το φιλόξενο ή μη περιβάλλον του τραχήλου και της ενδομήτριας επικάλυψης, η σωστή επιλογή της σάλπιγγας και το ταξίδι προς τα επάνω στην σάλπιγγα ενάντια σε κάθε κακό είναι όλα τεράστια εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν πριν ακόμη συναντήσει το σχετικά τεράστιο ωάριο.

Πριν την γονιμοποίηση πολλές φορές το σπερματοζωάριο αντιμετωπίζει την εμπειρία να μην μπορεί να προωθηθεί και να πρέπει εναγωνίως να περιμένει να γίνει αποδεκτό γνωρίζοντας ότι η συνέπεια του να απορριφθεί είναι ο θάνατος.

Πολλοί άνθρωποι, λοιπόν, καταθέτουν μια αίσθηση απόρριψης αρχικά επειδή είναι λάθος φύλο, δηλ. ένα σπερματοζωάριο που θα μετέτρεπε το ωάριο σε αγόρι εάν το ωάριο προτιμούσε να είναι κορίτσι ή κορίτσι αν το ωάριο προτιμούσε να είναι αγόρι. Πολλοί άνθρωποι, επίσης, περιγράφουν την επαναβίωση μιας πολύ αγωνιώδους μάχης όπου το σπερματοζωάριο δεν γίνεται ευπρόσδεκτο από το ωάριο αλλά πρέπει να παρακαλέσει το ωάριο να δεχτεί ή να ασκήσει όποια επίδραση μπορεί για να κερδίσει την αποδοχή του. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, το ωάριο δύσθυμα επιτρέπει στο σπερματοζωάριο να διεισδύσει αλλά αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια αίσθηση σε όλη τους τη ζωή ότι δεν είναι αρκετά καλοί επειδή δεν έγιναν αποδεκτοί αμέσως με τη δική τους αξία.

Επαναβιώνοντας αυτή την εμπειρία και εκφράζοντας τα συνοδά αισθήματα, ο άνθρωπος ανακουφίζεται από την αίσθηση ανεπάρκειας μιας ολόκληρης ζωής.

Το ωάριο δέχεται το σπερματοζωάριο

Μέχρι να φτάσει στο ωάριο το σπερματοζωάριο έχει δει την αμείλικτη μείωση της ομάδας του. Από τα πολλά σπερματοζωάρια έχουν επιβιώσει περίπου 50. Απ’ αυτά τα ~50 για πολύ καιρό οι επιστήμονες πίστευαν ότι νικητής ήταν το σπερματοζωάριο το οποίο πετύχαινε να διεισδύσει στο ωάριο. Όπως σε μια κατάκτηση. Τα ηλεκτρονικά μικροσκόπια μας έδειξαν ότι σ’ αυτό το σημείο το ωάριο μερικές φορές ασκεί την επιλογή όσον αφορά το ποιο σπερματοζωάριο θα το γονιμοποιήσει. Μια επικάλυψη ενζύμου που περιβάλλει την κεφαλή του σπερματοζωαρίου που πριν προστατευόταν από ένα κάλυμμα που πριν βαθμιαία φθειρόταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το ωάριο διαλύει το έξω περίβλημα του ωαρίου. Η μεμβράνη που περιβάλλει το ωάριο γίνεται σαν μέλι καθώς το σπερματοζωάριο αρχίζει να «σκάβει». Μετά, καθώς διάφορα σπερματοζωάρια φθάνουν στο εσωτερικό στρώμα της κάλυψης του ωαρίου το ωάριο βγάζει «μικρά χεράκια» για να βοηθήσουν να φέρουν το σπερματοζωάριο προς τα μέσα. Και σ’ αυτό το σημείο συνασπίζονται γύρω από ένα συγκεκριμένο σπερματοζωάριο το οποίο το φέρουν μέσα στο ωάριο. Είναι σαφές ότι το ωάριο μπορεί να ασκήσει την επιλογή του στο ποιο από τα σπερματοζωάρια που είναι παρόντα θα γονιμοποιήσουν.

Σύλληψη και Κάθοδος στην σάλπιγγα

Καθώς το σπερματοζωάριο εισέρχεται στο ωάριο 3 πράγματα συμβαίνουν:

  1. Η ουρά του σπερματοζωαρίου πέφτει
  2. Το έξω στρώμα του ωαρίου γίνεται αδιαπέραστο από τα άλλα σπερματοζωάρια
  3. Το σπερματοζωάριο εξαφανίζεται μέσα στο ωάριο και το κεφάλι του ανοίγει στέλνοντας το DNA του σ’ όλο το εσωτερικό του ωαρίου.

Ο άνθρωπος βιώνει την εμπειρία αυτή σαν μια έκρηξη ή σαν ένα απλό ράγισμα σαν να ανοίγει έτσι ώστε το DNA να διαχέεται έξω από αυτό το άνοιγμα.

Το μονοκύτταρο γονιμοποιημένο ωάριο –ο ζυγωτής- που τώρα εμπεριέχει το DNA και του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου αρχίζει το έργο του που θα διαρκέσει μια ολόκληρη ζωή, δηλ. το έργο να δημιουργεί κύτταρα. Όμως, η πιο σημαντική κυτταρική διαίρεση που βιώνει ο άνθρωπος είναι η διαίρεση που μετατρέπει το ένα σε δύο αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία μετατροπής σε ένα πολυκύτταρο ειδικευμένο οργανισμό. Η διαδικασία είναι πολύ προκλητική και έχει την αίσθηση ότι πρέπει να δημιουργήσει τον εαυτό του από την αρχή.

Η περίοδος καθόδου προς τις σάλπιγγες μερικές φορές είναι περίοδος ευδαιμονίας, ένωσης, χαλάρωσης, άνεσης και ανάπτυξης. Άλλες φορές είναι λυπητερή, γεμάτη ένταση, μια εμπειρία αποπνικτική ή τρομακτική καθώς το ωάριο περνά από τα ενεργειακά ή υλικά υπολείμματα όλων των ωαρίων και των συλλήψεων που έχουν προηγηθεί αλλά έχουν πεθάνει. Αυτή η εμπειρία συνεχίζεται για τις 6 έως 10 μέρες που χρειάζεται ο ζυγωτός να φτάσει στην μήτρα και να εμφυτευτεί στα τοιχώματα της μήτρας.

Ο άνθρωπος αναφέρει ότι η επαναβίωση του ταξιδιού είναι τόσο ευχάριστη, ανακουφιστική που δεν αφήνει την εμπειρία να τελειώσει ή από την άλλη μεριά είναι τόσο δυσάρεστη που δεν βλέπει την ώρα να τελειώσει.

Τα πανομοιότυπα δίδυμα είναι στη διάρκεια αυτής της καθόδου προς την σάλπιγγα που παίρνουν την απόφαση να διαιρεθούν και να γίνουν δίδυμα. Οι δίδυμοι ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι πρώτος και ποιος είναι αυτός που προήλθε από διαίρεση. Ο λόγος γιατί χωρίζονται διαφέρει από δίδυμα σε δίδυμα αλλά συχνά αναφέρεται η ανάγκη για ενδυνάμωση ή υποστήριξη για να αντιμετωπίσουν τις περιστάσεις που παρουσιάζονται στο οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο πρόκειται να γεννηθούν.

Οι έρευνες δείχνουν ότι περίπου 10% των γεννήσεων που οδηγούν στην γέννα ενός παιδιού αρχίζουν σαν πολλαπλές συλλήψεις. Τα παιδιά αυτά βιώνουν μια πρώιμη απώλεια που συνήθως δεν την γνωρίζουν. Η απώλεια ενός διδύμου γίνεται πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την σάλπιγγα στη σύλληψη ή λίγο μετά. Αυτή η απώλεια φαίνεται ότι βρίσκεται στη ρίζα της συνεχούς έρευνας για το άλλο μισό, την αδελφή ψυχή.

Η Εμφύτευση

Η πρώτη αυτή εμβρυϊκή μάζα αντιμετωπίζει μια άλλη μικρή κρίση καθώς αφήνει την σάλπιγγα και κατεβαίνει στη μήτρα. Σ’ αυτό το σημείο η βλαστοκύστη πρέπει να εμφυτευτεί στα τοιχώματα της μήτρας ειδάλλως θα πεθάνει. Στις γυναίκες που φοβούνται να μείνουν έγκυες για οποιοδήποτε λόγο, αυτή η διαδικασία της εμφύτευσης φαίνεται να είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Πολλοί άνθρωποι σ’ αυτό το σημείο φέρουν μια αίσθηση ότι πρέπει να κρατηθούν για να ζήσουν. Πιθανόν, μια γυναίκα να κάνει τη μήτρα της ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον και να αποτρέψει την εμφύτευση. Τα εχθρικά συναισθήματα της μητέρας βιοχημικά μεταδίδονται στη βλαστοκύστη που βιώνει τη μήτρα ως τοξική. Σε γυναίκες με αμφιθυμία ή εχθρικά συναισθήματα, η εμφύτευση συχνά λαμβάνει χώρα μόνο μετά από μια μεγάλη μάχη που δίνει η βλαστοκύστη. Οι άνθρωποι που επαναβιώνουν δύσκολες εμφυτεύσεις λένε ότι προσπαθούν να προσκολληθούν και όταν δεν τα καταφέρνουν πέφτουν ακόμη πιο βαθιά μέσα στη μήτρα και προσπαθούν ξανά και ξανά και αναπηδούν και προσπαθούν να κρατηθούν στα τοιχώματα. Όταν τελικά γίνει η εμφύτευση λίγο πιο κάτω, η θέση της είναι τέτοια ώστε η επακόλουθη ανάπτυξη του πλακούντα εμποδίζει το άνοιγμα του τραχήλου και δημιουργεί κρίση στον τοκετό που είναι η επαναβίωση της κρίσης εμφύτευσης στα τοιχώματα της μήτρας.

Η ανακάλυψη της μη επιθυμητής εγκυμοσύνης

Όταν η μητέρα ανακαλύπτει για πρώτη φορά ότι είναι έγκυος και η ίδια νιώθει ότι δεν θέλει να είναι μητέρα, όχι απαραίτητα επειδή δεν αγαπά τα παιδιά αλλά κυρίως επειδή μια βαθιά τραυματική εμπειρία στην δική της προγεννητική και περιγεννητική ιστορία συνεχίζει να υπάρχει, το έμβρυο που ήδη είναι συνήθως στον 2 ο μήνα κύησης κατακλύζεται από τα ίδια προγεννητικά απορριπτικά συναισθήματα. Αν, λόγω συνθηκών υγείας, η μητέρα τρομοκρατηθεί από τον γιατρό ή το περιβάλλον για το επικίνδυνο της εγκυμοσύνης ή ότι το έμβρυο δεν θα έχει καλή πορεία, ενδέχεται το έμβρυο να πάρει και τον προγραμματισμό ότι δεν είναι να ζήσει.

Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο που θα γεννηθεί σε επιθετικότητα, κατάθλιψη, αυτοκαταστροφικές τάσεις, να αναπτύξει αυτοάνοσα, πιθανόν ο άνθρωπος να μην εμπιστεύεται κανέναν, να αισθάνεται αδικημένος, αβοήθητος, χωρίς ελπίδα, να ψάχνει να βρει την αποδοχή και την αγάπη που δεν βρήκαν σαν έμβρυα, και πολλές φορές αποσύρονται και αρνούνται να συμμετέχουν στη ζωή.

Η εγκυμοσύνη

Ιδιαίτερα σημαντικό το πρώτο τρίμηνο για την δημιουργία του εμβρύου, ένα τρίμηνο που συνήθως η μητέρα μόλις έχει ανακαλύψει την εγκυμοσύνη, ενδέχεται να κάνει σκέψεις για έκτρωση, να έχει αμφιθυμία, φόβους, ανασφάλειες κάθε είδους. Όλα τα συναισθήματα που βιώνει η μητέρα και ο πατέρας όταν αυτά εμπίπτουν στην αντίληψη της μητέρας και η μητέρα αντιδρά σ’ αυτά μεταφέρονται μέσα από τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα βιοχημικά στο έμβρυο, το οποίο και αντιδρά. ( Mott , Lake , Grof κλπ.). Από τα πιο δύσκολα τραύματα είναι η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων κατά τη διάρκεια της κύησης, τα διάφορα πένθη, η κατάθλιψη της μητέρας και έπεται η έκθεση σε διάφορες μορφές επιθετικότητας,

•  πόλεμοι,

•  συγκρούσεις,

•  βία στο σπίτι,

•  βιασμός,

•  σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση,

•  τοξικό περιβάλλον στην μήτρα (από διατροφή, κάπνισμα, αλκοόλ, κλπ., ή συναισθηματική τοξίνωση)

•  ενοχλητικές ενέργειες κατά την κύηση, περιλαμβάνεται και η άσκοπη ιατρική παρέμβαση,

•  προσπάθειες αποβολής,

•  άμεση επίθεση κατά της ζωής, έκτρωση που δεν πέτυχε

Η ψυχολογική τοξικότητα αλλά και η σωματική τοξικότητα της μήτρας κατά το πρώτο τρίμηνο δίνει τις βάσεις για σχιζοειδείς καταστάσεις στην μετέπειτα ζωή του ανθρώπου . Στο πρώτο τρίμηνο, επίσης, ΄ Frank Lake τοποθετεί την αιτία της ομοφυλοφιλίας και του λεσβιασμού. Στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας κατά τον Lake έχουμε ταυτόχρονα την συναισθηματική απελπισία της μητέρας για την ζωή και ταυτόχρονα την λαχτάρα της για την ερωτική αγάπη του άντρα συντρόφου της που ίσως δεν έχει στον βαθμό που θέλει που εντυπώνονται στο έμβρυο σ’ αυτά τα πρώτα στάδια της ενδομήτριας ζωής. Στην περίπτωση του λεσβιασμού ο Lake αναφέρει ότι όταν η γυναίκα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος και συναισθηματικά επιστρέφει στην εξάρτηση με την μητέρα της , επιθυμώντας την εγγύτητα μιας γυναίκας που είναι απούσα αλλά επιθυμητή πολύ μεταφέρεται στο έμβρυο ( Maternal – Fetus Distress Syndrome – Frank Lake , in Tight Corners in Pastoral Counselling ). Αν στη συνέχεια συντρέχουν ορμονολογικοί παράγοντες (ανεπάρκεια ανδρογόνων στα αγόρια και πλεόνασμα ανδρογόνων στα κορίτσια κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων εγκεφαλικών διαφοροποιήσεων σχετικών με το sex πιθανόν να οδηγηθούμε σε υποσεξουαλικότητα, αμφισεξουαλικότητα ή ομοφυλοφιλία.

Λόγω της αμφίδρομης ροής του συναισθήματος του ομφαλίου λώρου ανάμεσα στην μητέρα και το έμβρυο μπορούμε να έχουμε:

  1. Μια ιδανική ενδομήτρια κατάσταση όπου το έμβρυο νιώθει την ζεστασιά και την αποδοχή της μήτρας
  2. Μια αρκετά ανεκτή κατάσταση
  3. Μια κατάσταση όπου υπάρχει αντίδραση (το έμβρυο ή δεν συνεργάζεται ή αντιδρά επιθετικά στην μη αποδεκτή μήτρα) και τέλος
  4. Μια καταστροφική κατάσταση όπου το έμβρυο στρέφεται ενάντια στον εαυτό του και δημιουργεί μια ψυχοφυσιολογική προδιάθεση για διαταραχές προσωπικότητας ή ψυχοσωματικά συμπτώματα. Οι ίδιοι παράγοντες θα οδηγήσουν σε δυσκολίες κατά την εγκυμοσύνη και σε επιπλοκές στον τοκετό.

Η έκτρωση

Είναι άλλη μια μορφή απώλειας που επίσης γεμίζει τύψεις και ντροπή την γυναίκα, ενώ για άλλες είναι μεγάλη ανακούφιση. Όταν μια γυναίκα θέλει την έκτρωση συνήθως υπάρχουν φόβοι που πρέπει να επιλυθούν. Η γυναίκα χρειάζεται να επιλύσει τα δικά της άλυτα οδυνηρά πρότυπα, αλλιώς αυτά επαναλαμβάνονται. Ακόμα κι όταν η γυναίκα λέει ότι «θέλει» το παιδί, το παιδί μπορεί να ανήκει στην κατηγορία των επιβιωσάντων από έκτρωση όταν η μητέρα θέλει το παιδί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της μητέρας ή των γονιών, δηλ. δεν θέλουν το παιδί γι’ αυτό που είναι αλλά για αυτό που οι ίδιοι θέλουν να είναι. Δεν δέχονται την αληθινή ταυτότητα του παιδιού.

Όταν η έκτρωση αποτύχει πολλοί από τους επιβιώσαντες από έκτρωση εύχονται να είχαν πεθάνει. Μέσα τους υπάρχει ένα έντονο εντύπωμα ότι δεν πρέπει να είναι ζωντανοί. Μέσα τους μισούν τον εαυτό τους γιατί δεν ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις, επιζητούν την προσοχή των άλλων. Αν και συχνά συμμετέχουν ενεργά σε πολλές δραστηριότητες, γενικά ζουν μια ζωή χωρίς νόημα, είναι σαν νεκροί ζωντανοί, δεν μπορούν να αγαπήσουν , να κλάψουν ή να πενθήσουν. Δεν έχουν αίσθηση χιούμορ, χρησιμοποιούν πολύ λίγες μεταφορές ή άλλα σχήματα λόγου στην ομιλία τους. Έχουν έναν ψευδή εαυτό που παρουσιάζουν στον κόσμο, κάτω από τον οποίο κρύβουν εχθρότητα προς τα συμβολικά αδέλφια τους και τους συμβολικούς γονείς τους. Έχουν την τάση να κάνουν έκτρωση ή να υποστηρίζουν την έκτρωση άλλων ανθρώπων ψυχολογικά ή σωματικά και όπως συμβαίνει σε κάθε μορφή κακοποίησης γίνονται και οι θύτες. Συχνά και οι ίδιοι κάνουν έκτρωση στα δικά τους παιδιά. Αν και είναι παραγωγικοί και δημιουργικοί κατά καιρούς, λόγω των αυτοκαταστροφικών τους τάσεων συχνά σαμποτάρουν τον εαυτό τους όταν είναι κοντά στην επίτευξη. Παρουσιάζουν τάσεις αυτοκτονίας ή άλλες πιο αποδεκτές μορφές κοινωνικά π.χ. καρκίνο, νευρική ανορεξία κλπ. (On Tyrants as Abortion Survivors, J.C. Sonne)

Παραθέτουμε μια μαρτυρία ενός επιβιώσαντος από έκτρωση

«Πάντα αναρωτιόμουν γιατί είχα δυσκολίες να δεχτώ αγάπη και έπαινο. Μετά από χρόνια ψυχοθεραπεία, έμαθα πως είχα προγραμματισθεί να αποδεικνύω το δικαίωμά μου στη ζωή, να κάνω πράγματα παρά να είμαι. Δυο φορές η μητέρα μου προσπάθησε να με εκτρώσει ανεπιτυχώς. Εντυπωμένο στην ψυχή μου είναι το μήνυμα ότι δεν είναι της μοίρας μου να ζήσω. Δεν έπρεπε να υπάρχω. Σ’ όλη μου τη ζωή πρέπει να αποδεικνύω τον εαυτό μου και την αξία μου. Αφού δεν ξέρω πώς να είμαι ή ποιος να είμαι έχω συγκεντρώσει την προσοχή μου στο τι κάνω, κυρίως στη δουλειά μου. Δεν μου προκαλεί αίσθηση ότι δουλεύω 16-18 ώρες την ημέρα μέχρι να μην με κρατούν τα πόδια μου πια. Αλλιώς, έχω ημικρανίες. Δυσκολεύομαι να είμαι χωρίς να κάνω κάτι. Και ποτέ δεν έχω απαλλαγεί από την ιδέα ότι δεν έπρεπε να υπάρχω σ’ αυτή τη Γη. Είμαι ζωντανός κατά λάθος».

Ο δίδυμος που πέθανε

Το 70% όλων των διδύμων που συλλαμβάνονται δεν ολοκληρώνουν την κύηση. Ο δίδυμος που επιζεί φέρει την αίσθηση της απώλειας του διδύμου στην κυτταρική του μνήμη, φέρει ενοχές, μοναξιά, ασυνείδητα προσπαθεί να βρει τρόπους να τιμωρήσει τον εαυτό του, αρνείται τις υγιείς σχέσεις, αρνείται ή μποϋκοτάρει μια επιτυχή καριέρα καθώς και οποιαδήποτε αισθήματα ικανοποίησης και χαράς. Δένει και καθηλώνει τον εαυτό του με αόρατους αλλά ισχυρούς όρκους. Πολύ συχνά έχει φόβους θανάτου, μη επιτυχούς ολοκλήρωσης.

Το παιδί που γίνεται σε αντικατάσταση ενός παιδιού που έχει πεθάνει

Δυστυχώς, πολλοί από εμάς έχουμε παιδιά ή υιοθετούμε παιδιά για λόγους που δεν είναι υγιείς κυρίως για το παιδί που παίρνει το ρόλο αντικειμένου. Συχνά έχουν να αντιμετωπίσουν τη σύγκριση με το φάντασμα του εξιδανικευμένου παιδιού που χάθηκε ή που οι θετοί γονείς είχαν πλάσει στο Νου τους.

Το σύνδρομο του παιδιού-αντικαταστάτη, είτε βιολογικά είτε στην υιοθεσία εντοπίζεται όταν έχει πεθάνει ένα παιδί ή υπάρχει δυσκολία σύλληψης ή μετά από ανεπιτυχή εγκυμοσύνη. Οι γονείς μπορεί να μην έχουν επαφή με την ασυνείδητη ανάγκη τους, τα παιδιά όμως ξέρουν και μεγαλώνουν νιώθοντας απόρριψη, ότι δεν είναι αρκετά καλά, ότι δεν είναι αποδεκτά. Η άρνηση του εαυτού τους είναι ένα τεράστιο βάρος και το να προσπαθούν να είναι κάποιοι άλλοι είναι έργο μόνο για τον Σίσυφο.

Όταν έχει προηγηθεί θάνατος παιδιών, ο πόνος που δεν έχει φύγει συχνά ζητά ασυνείδητα διέξοδο στην απόκτηση ενός άλλου που μπορεί να πάρει και το όνομα του αποθανόντος. Το παιδί αυτό ζει τη ζωή του προσπαθώντας να είναι κάποιο άλλο ή να γεμίσει την απώλεια. Η αυτοεκτίμησή του είναι χαμηλή, συχνά είναι απομονωμένο, νιώθει ενοχές, ότι δεν είναι όπως πρέπει, δεν ξέρει ποιο είναι και πώς να το βρει. Καταφέρνει πολλά για να αποδείξει ψυχαναγκαστικά την αξία του. Ο ανεπίλυτος πόνος του θανάτου ενός νεογνού ή μωρού μεταφέρεται στο παιδί-αντικαταστάτη και το «κλειδώνει» σε μια θέση ανημποριάς. Δεν μπορεί ποτέ να ανταποκριθεί στην απώλεια και δεν μπορεί ποτέ να είναι ο εαυτός του. Όταν ο πόνος προέρχεται από αποβολή ή από γέννα παιδιού που πέθανε στον τοκετό, ή όταν ήταν μωρό μένει επίσης στον γονιό και μπορεί να εμποδίσει την ικανότητά του να αγαπήσει το επόμενο παιδί. Ή ο γονιός που πόνεσε πολύ φαίνεται να φοβάται να συνδεθεί με το παιδί του γιατί «αν και αυτό πεθάνει τι θα απογίνει ο ίδιος;»

Τα παιδιά αυτά καθώς και τα παιδιά που περνούν πολύ καιρό σε θερμοκοιτίδα δεν μπορούν να συνδεθούν με την μητέρα, συχνά γίνονται τα μαύρα πρόβατα, δεν αναπτύσσουν οικείες σχέσεις, συχνά επαναστατούν και συχνά δημιουργούν προβλήματα, δεν χαλαρώνουν και παρουσιάζουν κι όλα όσα παρουσιάζουν τα ανεπιθύμητα παιδιά.

Ο τοκετός

Λόγω των παραπάνω κυρίως αρνητικών ενδομήτριων εμπειριών (μη αποδεκτή μήτρα), ο τοκετός ενδεχομένως να παρουσιάζει επιπλοκές. Λόγω έντασης, το σύστημα της μητέρας είναι σφιγμένο και το έμβρυο δυσκολεύεται ιδιαίτερα κατά την δεύτερη φάση του τοκετού. Όταν το έμβρυο δυσκολεύεται να περάσει και στις συσπάσεις βιώνει κάτι παρόμοιο όπως το να περνάς από μια ρωγμή ανάμεσα στα βράχια, όταν υπάρχει έλλειψη οξυγόνωσης κλπ. ή όταν ο λώρος είναι γύρω από το λαιμό του εμβρύου, ο άνθρωπος στη συνέχεια ενδέχεται να εμφανίσει φοβίες, ιδιαίτερα κλειστοφοβία (φόβος ενός περιορισμένου χώρου και αίσθηση ότι η έξοδος εμποδίζεται, φόβος να ταξιδεύσω με κλειστό όχημα, φόβος ότι δεν έχω τον έλεγχο, φόβος τούνελ, φόβος σύνθλιψης, αίσθηση ασφυξίας, ταχυκαρδία, αίσθηση πνιγμού, έλλειψη συντονισμού, ζαλάδα, λιποθυμική τάση, τρέμουλο κλπ. Είναι συμπτώματα κοινά στην κλειστοφοβία αλλά και καταστάσεις που βιώνονται στην φάση εξόδου του τοκετού.

Ο Rank σχετίζει το άσθμα με την αναπνευστική δυσκολία κατά τον τοκετό, και το έκζεμα ειδικά αυτό που εμφανίζεται σε μικρή ηλικία, τις ημικρανίες και τους πονοκεφάλους σε τραυματική γέννα. Στην τραυματική γέννα επίσης αποδίδει τον φόβο για τις εξετάσεις, ψυχαναγκαστικές θέσεις ύπνου και αντίσταση να βγεις στον έξω κόσμο και να ζήσεις. Όσον αφορά τα τικ του προσώπου ο Ferenczi αναφέρει ότι το έμβρυο θέλει να ελευθερώσει το σώμα του από τις ενοχλητικές μεμβράνες ή αργότερα τα ρούχα που το εμποδίζουν και δεν μπορεί.

Αναλγησία – Αναισθησία – Επισκληρίδιος

Σε ποσοστό 80%, οι γυναίκες γεννάνε με επισκληρίδιο. Θα λέγαμε ότι είναι η εποχή της επισκληρίδιας επιδημίας. Καθώς η επισκληρίδιος μουδιάζει τη γυναίκα που γεννάει εξαλείφοντας τον «πόνο της γέννας» μας δείχνει επίσης ότι το βιολογικό βασίλειο μπορεί να αποκοπεί εντελώς από το νοητικό και συναισθηματικό χώρο. Έτσι, είναι το τέλειο τεχνοκρατικό εργαλείο που επιτρέπει στη γυναίκα να πάρει διαζύγιο από την βιολογία της. Πολλές γυναίκες βλέπουν το σώμα τους ως εργαλείο, ως όχημα για το νου τους. Δεν χαίρονται την εγκυμοσύνη τους και καλωσορίζουν την τεχνολογία που μπορεί να ελέγξει τη Φύση.
Η αναλγησία και η αναισθησία ολική ή επισκληρίδιος, όμως, μουδιάζει και το έμβρυο και αργότερα όταν ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε σημαντικές φάσεις της ζωής του όπως η εφηβεία, η νέα σχέση, ο γάμος, η νέα εργασία κλπ. Μουδιάζει και δεν προχωρεί ή δεν αισθάνεται τα συναισθήματα που κανονικά θα μπορούσε να νιώσει. Συχνά, υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην αναισθησία και την εθιστική συμπεριφορά. Συνδέεται με εγκεφαλική βλάβη και μαθησιακές δυσκολίες, σχετίζεται με τις καταχρήσεις και παρεμβαίνει στην διαδικασία σύνδεσης με την μητέρα πράγμα το οποίο επαναλαμβάνεται μετά σαν δυσκολία στις σχέσεις. Σε γεγονότα της ζωής με αίσθημα, όπως είναι το sex , ο άνθρωπος είναι σαν κοιμισμένος, χάνει την αίσθηση επίτευξης, αφού δεν έχει την αίσθηση επιτυχίας στην προσπάθεια της δικής του γέννας, μουδιάζει όταν του ζητηθεί να κάνει κάτι ή όταν βρίσκεται σε μεταβατικά στάδια.

Επιτάχυνση του τοκετού

Η επιτάχυνση του τοκετού με φάρμακα όπως η τεχνητή οκιτοκίνη και πεθιδίνη οδηγεί το έμβρυο στο να νιώθει ότι υφίσταται έλεγχο κι επομένως δεν έχει δύναμη. Ο άνθρωπος έχει την αίσθηση ότι τον διακόπτουν, ότι παρεμβαίνουν ότι εμπλέκονται στην σύνδεση με την μητέρα, αφού ο τοκετός αρχίζει με μια ορμονολογική επικοινωνία ανάμεσα στο έμβρυο και την μητέρα.

Εμβρυουλκία/ Βεντούζα.

Όταν κατά τη διάρκεια του τοκετού γίνεται παρέμβαση με εμβρυουλκία ή όταν το παιδί το τραβούν με βεντούζα, το παιδί μεγαλώνει και επαναλαμβάνει το τραύμα με

•  Χειραγώγηση των άλλων

•  Αποφυγή των καταστάσεων που τείνουν να επαναδημιουργούν την εμπειρία γέννας. Τέτοιες καταστάσεις είναι η εφηβεία, η 1 η δουλειά, η έναρξη νέων σχέσεων.

•  Επανάληψη του προτύπου από την αντίθετη θέση, δηλ. κάνει τους άλλους να αισθανθούν όπως αισθάνθηκε το ίδιο όταν γεννήθηκε.

•  Έχει την αίσθηση ότι οι άλλοι εισβάλλουν στην ζωή του.

•  Επειδή υπέστησαν μια μορφή βίας γίνεται πάρα πολύ ευαίσθητο με το άγγιγμα: Δεν θέλει να το ακουμπούν.

•  Αποφεύγει το sex ή όταν κάνει έρωτα επιτρέπει την ελάχιστη επαφή ή έλκεται σε μαζοχιστικά-σαδιστικά μοντέλα σεξουαλικότητας για να επιβιώσει το τραύμα.

Αν το έμβρυο που δέχεται την παρέμβαση είχε κολλήσει κατά τον τοκετό τότε η εγγραφή ενδέχεται να είναι θετική με την έννοια της βοήθειας για να αντεπεξέλθει στη δύσκολη κατάσταση.

Η Καισαρική.

Η Καισαρική που σήμερα τόσο εύκολα επιλέγεται από την έγκυο δεν είναι άνευ επιπτώσεων. Πολλές φορές η έγκυος ζητά την καισαρικά ή γρήγορα συμφωνεί στην πρόταση για καισαρική στην δική της επιθυμία να απαλλαγεί από την διαδικασία του τοκετού. Όμως, η καισαρική συνδέεται με δυσκολίες του νεογνού, το νεογνό κλαίει, παρουσιάζει προβλήματα του πεπτικού και κολικούς, έχει πρόβλημα με το φαγητό και τον ύπνο.

Επειδή, ακριβώς η καισαρική παρεμβαίνει και εμποδίζει την σύνδεση με την μητέρα όπως είπαμε και παραπάνω σχετικά με την αναισθησία, ο άνθρωπος αργότερα παρουσιάζει δυσκολίες επαφής σαν ενήλικας (λόγω της απρόσωπης επαφής στην αίθουσα τοκετού), τραβιέται όταν τον αγγίζουμε ή τον αγκαλιάζουμε και έχει όλα τα συνοδά προβλήματα στις οικείες σχέσεις.

Η κοπή του ομφάλιου λώρου

Η κοπή του ομφάλιου λώρου όταν γίνεται πολύ γρήγορα δεν επιτρέπει την μεταφορά όλων των αντισωμάτων από την μητέρα στο νεογνό και δεν επιτρέπει την φυσιολογική έναρξη της αναπνοής μέσω των πνευμόνων χωρίς να χρειαστεί παρέμβαση. Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο άνθρωπος αργότερα παρουσιάζει επαφή με απώλειες και πένθη πολύ γρήγορα στη ζωή του.

Η σύνδεση

Την στιγμή της εξόδου το νεογνό έρχεται σε πρώτη επαφή με τον έξω κόσμο. Από μια θερμοκρασία ~36 ο Κελσίου, έρχεται σ’ ένα περιβάλλον ιδιαίτερα κρύο και απρόσωπο, από το σκοτάδι αντικρίζει τον έντονο φωτισμό του προβολέα του χειρουργείου, έρχεται σε επαφή με τον θόρυβο της αίθουσας. Η υποδοχή αν γίνεται και με σχόλια μειωτικά μπορεί να καθορίσει την ζωή του. Τη στιγμή της εξόδου και ενώ ακόμη είναι συνδεδεμένο με τον ομφάλιο λώρο και επομένως στην ίδια ορμονολογική κατάσταση με την μητέρα του (το περιβάλλον της μητέρας είναι γεμάτο από μεταξύ των άλλων, ενδορφίνες και οκιτοκίνη, τις επονομαζόμενες ορμόνες της αγάπης) και επομένως είναι η καλύτερη στιγμή για την σύνδεση ανάμεσα στην μητέρα και το νεογνό. Αυτή η κατάσταση θα διατηρηθεί για περίπου 3 τέταρτα. Σ’ αυτό το κρίσιμο διάστημα, η μητέρα και το παιδί χρειάζεται να περάσουν ένα χρόνο μαζί, χωρίς την παρουσία άλλων, το παιδί να αφεθεί στην κοιλιά της μαμάς και αυτό σιγά σιγά θα φτάσει στη θηλή της και θα θηλάσει, είναι η στιγμή που η μητέρα και το παιδί θα κοιταχτούν στα μάτια και το παιδί θα πάρει το μήνυμα της αγάπης, ότι υπάρχει και η μητέρα θα ενεργοποιήσει τα μητρικά της αισθήματα. (Ο dent ). H μητέρα και το παιδί χρειάζεται να μείνουν μαζί. Όταν η διαδικασία αυτή δεν γίνεται, το παιδί ενδέχεται να παρουσιάσει σχιζοειδή κατάσταση αργότερα ή να γίνει οριακό. Οποιαδήποτε παρέμβαση χωρισμού, προσωρινού ή μόνιμου εμπλέκεται στην διαδικασία αυτή της σύνδεσης και εντυπώνει εγκατάλειψη, μοναξιά, κλείσιμο της αγάπης.

Η Πνευματική Λαχτάρα

Πολλοί άνθρωποι εκφράζουν μια αίσθηση να θέλουν να επιστρέψουν σπίτι ή αλλιώς εκφράζουν μια θεία νοσταλγία, όπως την ονομάζει ο William Emerson . Συχνά, έχει την αίσθηση ότι έχει εξοριστεί από τον κόσμο του πνεύματος, ότι τιμωρείται με το να πρέπει να γεννηθεί. Ακόμη κι όταν είναι συνειδητός ότι έχει συμφωνήσει να έρθει στη Γη, συχνά έχει μια αίσθηση απώλειας και μια συνοδή αίσθηση σύγχυσης, φόβου, θυμού, απογοήτευσης, προδοσίας, αηδίας ή απέχθειας. Η αίσθηση να είναι στο σώμα περιγράφεται ως χονδροειδής, αηδιαστική, πυκνή σε αντίθεση με την εμπειρία να είναι εντελώς πνεύμα που την περιγράφουν σαν εντελώς καθαρή, εκλεπτυσμένη, τέλεια.

Η έλλειψη διαθεσιμότητας, ο χωρισμός, η υιοθεσία.

Όταν η μητέρα δεν είναι διαθέσιμη για το παιδί της, το παιδί παίρνει το ρόλο της και μεγαλώνει πριν της ώρας του (πρόωρη ανάπτυξη του εγώ). Το παιδί, λόγω της εγκατάλειψης, συχνά βρίσκει τον κόσμο εχθρικό και για να επιβιώσει δημιουργεί ένα χωριστό εγώ πριν την ώρα του – μερικές φορές σε ηλικία ημερών. Από τη μια η στρατηγική αυτή του επιτρέπει να επιβιώσει αλλά ταυτόχρονα φέρνει υπερβολική επαγρύπνηση και ανησυχία στη θέση της ηρεμίας και της ασφάλειας που προσφέρει η πρωτογενής σχέση μητέρας και παιδιού.

Στην υιοθεσία, ακόμη κι αν αυτή η στρατηγική δεν είναι αναγκαία πια, το παιδί δεν το αντιλαμβάνεται. Ο φόβος ότι ο προστάτης του μπορεί να εξαφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή, το κάνει να παραμένει σε συνεχή επαγρύπνηση και συνεχώς τεστάρει το περιβάλλον. Πολλοί νιώθουν ότι δεν μπορούν να στηρίζονται σε κανέναν πέρα από τον εαυτό τους. Χάνουν αυτό που δεν θα ξανακερδίσουν ποτέ τους.

Πολλοί παρουσιάζουν ψυχοσωματικά συμπτώματα ή χρόνιες ασθένειες που άρχισαν στα παιδικά τους χρόνια και συνεχίστηκαν κι όταν ενηλικιώθηκαν: ημικρανίες, στομαχόπονους, πονοκεφάλους, άσθμα, και αλλεργίες, τραυλισμό, τικ και δερματικές παθήσεις.

Η Rollo May μίλησε για τη στενή σχέση της γαστροεντερικής λειτουργίας με την επιθυμία για φροντίδα, υποστήριξη και αγάπη και που συνδέεται γενετικά με τη θρέψη της μητέρας.

Ο φόβος δεν οδηγεί στην αρρώστια αν ο οργανισμός μπορεί να αντιδράσει επιτυχώς. Αν, όμως, ο άνθρωπος παραμένει σε μια ανεπίλυτη σύγκρουση, ο φόβος αλλάζει, γίνεται νεύρωση με τα συνοδά ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Εμετοί, διάρροια, πονοκέφαλοι, αυπνία και κατάθλιψη είναι τα επακόλουθα, όταν το παιδί που το έχουν χωρίσει από την μάνα του ή ο υιοθετημένος ψάχνει να βρει την φυσική μητέρα του κι αυτή τον απορρίπτει επειδή το γεγονός αυτός ξαναξυπνά τα σωματικά και συναισθηματικά ίχνη μνήμης και την αρχική οργανική αντίδραση στην εγκατάλειψη.

Η αβεβαιότητα κατά πόσο η μητρική φιγούρα θα μείνει ή όχι εκδηλώνεται με δύο εκ διαμέτρου αντίθετες συμπεριφορές: Επιθετικότητα/ προκλητική συμπεριφορά ή απόσυρση.

Συχνά εκδηλώνονται κρίσεις την ημέρα των γενεθλίων τους που ενώ ξεκινούν ωραία, τελικά σαμποτάρουν το πάρτι τους γιατί ποιος θα ήθελε να γιορτάσει την ημέρα που αποχωρίστηκαν από την μητέρα τους;

Ή όταν ο χωρισμός ή η υιοθεσία έγινε αργότερα υπάρχει ένταση ανάμεσα στην ημέρα των γενεθλίων και την ημέρα χωρισμού. Ή όταν γίνει μετά από μήνες εμφανίζεται η ίδια κατάσταση τον αντίστοιχο μήνα. Σημαντικές σχέσεις όπως φιλίες, έρωτας, γάμος ή καριέρα τερματίζονται ή περνούν κρίση τα αντίστοιχα χρονικά διαστήματα.

Άλλα προβλήματα συμπεριφοράς είναι η κλοπή και η συσσώρευση, η ανάγκη να έχουν τον έλεγχο, τα ψέματα κλπ.

Οι συμπεριφορές αυτές είναι μεταφορές της παλιάς εμπειρίας εγκατάλειψης των παιδιών αυτών. Η καταστροφική συμπεριφορά είναι ο τρόπος που το παιδί χρησιμοποιεί στην προσπάθειά του να φέρει την προσοχή του ενήλικα στον πόνο του. Μέσα του νιώθει χάος, έτσι δημιουργεί και χάος έξω. Ο γονιός που δεν μπορεί να το καταλάβει, αντιδρά με τρόπο απορριπτικό και έτσι το παιδί επιβεβαιώνει τις αρχικές του αυτοεπικρίσεις ότι κανείς δεν το καταλαβαίνει κλπ. Και την επανάληψη του προτύπου.

Το παιδί που θα κάνει απόσυρση, χάνει το κέντρο του, δημιουργεί έναν ψεύτικο εαυτό, μια υπερβολική persona , που το παιδί πιστεύει ότι θα το προστατεύσει από παραπέρα απόρριψη και εγκατάλειψη. Η μάσκα γίνεται ταυτότητα και το παιδί χάνει τον εαυτό του: Έξω είναι ευγενικό, συνεργάσιμο, γοητευτικό, το καλό παιδί που δεν λέει ποτέ όχι, μέσα του είναι γεμάτο πόνο και φόβο ότι αν δεν επαγρυπνά το εγκαταλελειμμένο, ανεπιθύμητο παιδί που πέθανε θα έρθει στην επιφάνεια.

Το εγκαταλελειμμένο, υιοθετημένο ή με ανάδοχους γονείς παιδί βλέπει την θετή του μητέρα είτε σαν μητέρα σωτήρα είτε σαν μητέρα που εγκατέλειψε κι έτσι συχνά έχει αμφιθυμία: άλλοτε είναι υπάκουο και άλλοτε εχθρικό. Αν η θετή μητέρα είναι η ίδια ανασφαλής για το αν είναι μητέρα τότε το παιδί ασκεί μεγάλη δύναμη επάνω της. Η κακιά «θετή» μητέρα στο κάτω κάτω δεν είναι η «πραγματική» μητέρα και το παιδί δεν χρειάζεται να δίνει σημασία. Πιθανόν η μητέρα να ενδίδει και να επιτρέπει για να κερδίσει την αγάπη. Ή αν νιώθει απόρριψη μπορεί να θυμώσει και να είναι απορριπτική αρχίζοντας έναν νέο κύκλο.

Ή το παιδί μπορεί αν του πουν ότι είναι πολύ “ special ” να νιώθει ότι πρέπει να είναι τέλειο για να διατηρήσει την αγάπη και την αποδοχή των γονιών του και έτσι να ασκεί μεγάλη πίεση στο παιδί το οποίο νιώθει ότι πρέπει να ανταποκριθεί επιτυχώς στις προσδοκίες, πολλές φορές υπερβολικές, που δεν ικανοποιούνται πάντα, αφήνοντας, έτσι, στο παιδί ένα αίσθημα ανεπάρκειας, ακαταλληλότητας, αναξιότητας και γι’ αυτό δεν κατάφεραν να έχουν την φυσική τους μητέρα. Δηλ. « ή θα είσαι καλός/ή ή θα σε ξεφορτωθούμε

Αυτή η αίσθηση του πρέπει να είσαι καλός/ή για να σε κρατήσουμε παίρνει ακόμη χειρότερες διαστάσεις στο θέμα της αγάπης. Πολλά παιδιά που η φυσική τους μητέρα τα έδωσε στην υιοθεσία επειδή τα αγαπούσε ή τα εγκατέλειψε επειδή έκρινε ότι δεν μπορούσε να προσφέρει το καλύτερο δημιουργούν ένα πρότυπο του τύπου: «Αν σ’ αγαπάνε σ’ εγκαταλείπουν!», πράγμα που δημιουργεί ένα δίλημμα και στον γονιό του τύπου: «Αν πω ότι η μαμά σου σε αγαπούσε γι’ αυτό σε έδωσε» μήπως άθελά της ενεργοποιήσει την εξίσωση ΑΓΑΠΗ = ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ. Η μητέρα που αγαπά το παιδί δεν το δίνει. Πολλές φυσικές μητέρες επίσης παλεύουν μ’ αυτό το αίσθημα και κάποιες από αυτές παρά το γεγονός ότι είναι γόνιμες δεν συλλαμβάνουν ξανά.

Το δίλημμα για τα παιδιά είναι έντονο γιατί από τη μια θέλουν τόσο πολύ την αγάπη και από την άλλη η αγάπη φαίνεται επικίνδυνη. Έτσι, αρχίζει μια διαδικασία αποστασιοποίησης από τη σύνδεση με την μητέρα: Τα αισθήματα είναι ρηχά, υπάρχει ένα μούδιασμα.

Η υιοθεσία δεν είναι η καλύτερη κοινωνική λύση στο πρόβλημα της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η σύνδεση του μωρού με την μητέρα φαίνεται να είναι σε επίπεδο φυσιολογίας, συναισθήματος, σε μυστικιστικό, πνευματικό επίπεδο και στο διηνεκές.

Ο χωρισμός δημιουργεί προβλήματα εγκατάλειψης, απώλειας, απόρριψης, εμπιστοσύνης, πίστης, ντροπής και ενοχές, προβλήματα οικειότητας, ταυτότητας και δύναμης ή ελέγχου.

Η ευαίσθητη θέση που θα πάρουμε όλη μας απέναντι σ’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα της ζωής και η θεραπεία στο επίπεδο που κάθε τραύμα έχει δημιουργηθεί μπορεί να φέρει ειρήνη στον πολύτιμο αλλά εύθραυστο πλανήτη μας.

Να θυμόμαστε ότι κατά κάποια αναλογία ο καθένας από εμάς είναι έγκυος με την δική μας ψυχή και η ευθύνη που έχουμε είναι να φροντίσουμε την ψυχή μας με τον ίδιο τρόπο που μια γεμάτη αγάπη μητέρα θα φρόντιζε το έμβρυό της. Κι όπως στη γέννα ένα παιδί γεννιέται, έτσι και στο τέλος της δικής μας ζωής η δική μας ψυχή θα αποδοθεί. Η δική μας αγάπη και φροντίδα της ψυχής μας σ’ αυτή την περίοδο κύησης που ζούμε σήμερα είναι η εγγύηση να δούμε πολύ πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στο μέλλον.

πηγή

Ημερολόγιο Ανοιχτών Δράσεων για τον Σεβασμό στη Γέννα

2 Σχόλια

15 – 22 Μαΐου 2011 Διεθνής Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα

«Γέννα όπου την επιθυμείτε, 

με τον τρόπο που την επιθυμείτε, 

με τους ανθρώπους που θέλετε κοντά σας»

ENCA Hellas

European Network of Childbirth Associations (ENCA)

Ημερολόγιο Ανοιχτών Δράσεων για τον Σεβασμό στη Γέννα

ελεύθερη & δωρεάν συμμετοχή σε όλες τις εκδηλώσεις

Κυριακή 15 Μαΐου 2011

09:00 – 13:00 Προβολή ταινίας «Orgasmic Birth» (by Debra Pascali Bonnaro)

Ομιλία Ελευθερίας Δημοπούλου: «Η σημασία του φυσικού τοκετού» Κινηματογράφος «Τριανόν», Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101)

Διοργάνωση: Σωματείο « ΕΥΤΟΚΙΑ», Φλέμινγκ 50, Μαρούσι, τηλ. 210 684 4201, eutokia@eutokia.gr

15:30 – 19:00 Βιωματικό σεμινάριο για εγκύους και επαγγελματίες Ο σεβασμός & η ψυχολογία της γυναίκας στο τοκετό, πρακτικές που προάγουν το θηλασμό, διατροφή, σημασία της κίνησης & της αναπνοής κατά τον τοκετό.

Εισηγητές: Αθηνά Σωτηροπούλου, Ψυχολόγος –Ψυχοθεραπεύτρια

Αγγελική Παπαμιχαήλ, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού,

Χάρις Παπανικολάου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Σωματική Θεραπεύτρια.

Όθωνος 99. Κηφισιά (2ος όροφος) Δηλώσεις συμμετοχής: τηλ. 210 8085211, aesotir@gmail.com apapamichail@yahoo.com, pharris@otenet.gr

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

09:00 – 12:30 Δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης εγκυμοσύνης & λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχές Πετρούπολης, Περιστερίου) Χρύσσα Εκιζόγλου, Μαία τηλ. 6972 992530, ekizoglouchryssa@yahoo.gr

17:30 – 19:30 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή Αλίμου, με σειρά προτεραιότητας) Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 210 9823257, hyacintihouse@hotmail.com

16:30 – 18:30 Κύκλος ενδυνάμωσης γυναικών – Σωματικές Θεραπείες

Άννα Παπαδάτου, Σωματική Θεραπεύτρια,

Χάρις Παπανικολάου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Σωματική Θεραπεύτρια

28ης Οκτωβρίου 4, Βύρωνας – Καρέας τηλ. 210 7660125, 6945053941

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

18:00 – 19:30 Προβολή του ντοκιμαντέρ «What Babies Want» (by Debby Takikawa, στα αγγλικά)

Για εγκύους, μαμάδες & μπαμπάδες με τα μωρά τους! ′HOPE, centro Rosas,

Σεμιτέλου 4 (έναντι Μεγάρου Μουσικής)′ τηλ. 210 7750603, isarosgr@gmail.com

18:30 – 19:30 Ο ρόλος της Βοηθού Μητρότητας στην περιγεννητική φροντίδα. Συζήτηση με θέμα: Η πρώτη ώρα μετά τη γέννα.

Σύλλογος Βοηθών Μητρότητας Βρεφικό Πολυκατάστημα ΛΗΤΩ, Λ. Μεσογείων 459, Αγ. Παρασκευή

Τρίτη 17 Μαΐου 2011

09:00 – 12:30 Δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης εγκυμοσύνης & λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχές Πετρούπολης, Περιστερίου) Χρύσσα Εκιζόγλου, Μαία τηλ. 6972 992530, ekizoglouchryssa@yahoo.gr

09:30 – 12:30 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον (περιοχή Πεύκης και Αμαρουσίου, με σειρά προτεραιότητας)

Ναταλία Βερβέρη, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 6942 019245, natalia@ververi.eu

10:30 – 12:30 Νανουρίσματα: ανοιχτή συνάντηση για γονείς, μωράκια, έγκυες, ζευγάρια και όποιον άλλον ενδιαφέρει.

Μαρία Ανδρεουλάκη, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας CD(DONA), Ρεφλεξολόγος

Ζαγοράς 10, Παράδεισος Αμαρουσίου, maria.andreoulaki@gmail.com

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

18:00 – 19:30 Δωρεάν μάθημα Postnatal Yogacise Ασκήσεις γιόγκα για την περίοδο μετά τον τοκετό για μαμάδες και τα μωρά τους Γαία Λάσκου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού, Χορεύτρια-δασκάλα belly dance, reiki master-teacher, δασκάλα περιγεννητικής Yogacise

OM ( πρώην Ευρωπαική Σχολή Σιάτσου) Ερμού 86, 3ος όροφος, Μοναστηράκι, τηλ. 6973 235175

18:00 – 20:00 «Δημιουργία δεσμού με το παιδί στη διάρκεια της εγκυμοσύνης»

Σοφία Τσουμάκη, σύμβουλος οικογένειας, δασκάλα ολιστικής γιόγκα.

Ναρκίσσων 9 και Χαράς, πλατεία Ν.Ηρακλείου, healingisjoy@gmail.com

20:00 – 22:00 Ανοιχτό μάθημα «χορός της κοιλιάς: ο χορός της γέννας» Γαία Λάσκου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού, Χορεύτρια-δασκάλα belly dance, reiki master-teacher, δασκάλα περιγεννητικής Yogacise OM ( πρώην Ευρωπαική Σχολή Σιάτσου ) Ερμού 86, 3ος όροφος, Μοναστηράκι, τηλ. 6973 235175

Τετάρτη 18 Μαΐου 2011

09:00 – 11:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή Αλίμου, με σειρά προτεραιότητας) Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 210 9823257, hyacintihouse@hotmail.com

09:00 – 12:30 Δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης εγκυμοσύνης & λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχές Πετρούπολης, Περιστερίου) Χρύσσα Εκιζόγλου, Μαία τηλ. 6972 992530, ekizoglouchryssa@yahoo.gr

10:30 – 12:00 Συνάντηση της ομάδας BirthVoice,

Κορυτσάς 7, Κηφισιά (κοντά στο ΗΣΑΠ ΚΑΤ), τηλ. 210 6232527, www.birthvoice.gr

10:30 – 13:00 Θηλασμός, τα πρώτα βήματα! – Babywearing & θηλασμός Gabi Grupe Κανελλοπούλου, Σύμβουλος θηλασμού La Leche League Greece & Πιστοποιημένη Σύμβουλος Γαλουχίας IBCLC Διοργάνωση: www.mitrikosthilasmos.com

The Baby Café, Λ. Ανοίξεως 73, Άνοιξη Αττικής, mitrikosthilasmos@gmail.com

10:30 – 12:30 Ανοικτό μάθημα θηλασμού σε εγκύους: Οι κίνδυνοι από το τεχνητό γάλα, οι πρακτικές που προάγουν το θηλασμό, πλάνο λοχείας Αγγελική Παπαμιχαήλ, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Θηλασμού

Βύρωνος 34, Π. Ψυχικό, 6974 999675, apapamichail@yahoo.com

11:00 – 13:00 Εργαστήριο Βρεφικού Μασάζ για μαμάδες με τα μωρά τους Εισηγήτρια: Ήρα Φωστηροπούλου

Ευρυτανίας 7 – Αμπελόκηποι (πλησίον ξενοδοχείου President) Απαραίτητη δήλωση συμμετοχής στο irafostiropoulou@gmail.com

17:00 – 19:00 Προετοιμασία εγκύων, σωματικές ασκήσεις και birthlight yoga Χάρις Παπανικολάου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Σωματική Θεραπεύτρια, Birhtlight yoga

Πευκών 48, Περιστέρι, 6945 053941, pharris@otenet.gr

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

17:00 – 19:00 Tibetan pulsing για γυναίκες

Νίτυα Γεωργοπούλου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας, θεραπεύτρια Ζαγοράς 10, Παράδεισος Αμαρουσίου, manitya@hotmail.com

18:30 – 20:30 Συνάντηση στην Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής Προετοιμασία της εγκύου και των ζευγαριών, ενημέρωση για την προγεννητική αγωγή, την ενδυνάμωση της γυναικείας φύσης

Σολωμού 31 & Τζωρτζ, Αθήνα 1ος όροφος τηλ. 210 9629704, 6972 509156

Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

09:00 – 11:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή Αλίμου, με σειρά προτεραιότητας) Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 210 9823257, hyacintihouse@hotmail.com

09:30 – 12:30 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον (περιοχή Πεύκης και Αμαρουσίου, με σειρά προτεραιότητας) Ναταλία Βερβέρη, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 6942 019245, natalia@ververi.eu

10:00 – 12:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

11:00 – 13:00 Εργαστήριο Βρεφικού Μασάζ για μαμάδες με τα μωρά τους & Εισηγήτρια: Ήρα Φωστηροπούλου 18:00 – 20:00

Ευρυτανίας 7 – Αμπελόκηποι (πλησίον ξενοδοχείου President) Απαραίτητη δήλωση συμμετοχής στο irafostiropoulou@gmail.com

17:00 – 19:00 Ρεφλεξολογία: ανοιχτή συνάντηση για όλη την οικογένεια, με τεχνικές χαλάρωσης Μαρία Ανδρεουλάκη, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας CD (DONA), Ρεφλεξολόγος

Ζαγοράς 10, Παράδεισος Αμαρουσίου, maria.andreoulaki@gmail.com

18:30 – 20:30 «Ενεργειακές θεραπείες για καλή εγκυμοσύνη, τοκετό και λοχεία»

Ομιλία – συζήτηση με τη γυναικολόγο Dr. Isabel Rosas για εγκύους, μαμάδες, μπαμπάδες και όποιον ενδιαφέρεται ′HOPE, centro Rosas,

Σεμιτέλου 4 (έναντι Μεγάρου Μουσικής)′ τηλ. 210 7750603, isarosgr@gmail.com

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

15:00 – 17:30 Στιγμές χαλάρωσης και δημιουργίας: χειροποίητες κατασκευές από μαμάδες και μέλλουσες μαμάδες για τα μωρά τους

Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Χειροτέχνης Γ. Δροσίνη 9, Άλιμος, 210 9823257

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

12:30 – 13:30 Ανοιχτή εκδήλωση διαμαρτυρίας και ενημέρωσης για το σεβασμό και τις επιλογές στο τοκετό

Σύλλογος «Εγκυμονώ – Γεννώ – Επιλέγω»

Αριστοτέλους & Τσιμισκή, Θεσσαλονίκη, info@birthchoices.gr

17:00 – 18:30 Προβολή ντοκιμαντέρ «To μωρό μου φτάνει» των Αλέξη Πόνσε και Βιβής Ζωγράφου (βραβείο κοινού φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2011) Διοργάνωση: Σύλλογος «Εγκυμονώ – Γεννώ – Επιλέγω»

Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης Αριστοτέλους 32, 54631 Θεσσαλονίκη, info@birthchoices.gr

Κυριακή 22 Μαΐου 2011

11:00 – 13:00 Προβολή της ταινίας «Για μια γέννα χωρίς βία» του Frederick Leboyer Πρακτική ινδικού τραγουδιού & κίνησης, συνοδεία ινδικού tambura, υπό την καθοδήγηση της Μαρίας Ανδρεουλάκη, βοηθού μητρότητας, μαθήτριας του Frederick Leboyer.

Athens Direct, Ερμού 44, Αθήνα 10563, maria.andreoulaki@gmail.com

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΔΩΡΕΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΒΟΗΘΟΥ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΚΕΤΟΥ Στα πλαίσια της πρακτικής τους άσκησης, οι παρακάτω Βοηθοί Μητρότητας & Λοχείας προσφέρουν δωρεάν υποστήριξη κατά τη γέννα:

Μαρία Ζηλάκου: 210 9823257, Αθήνα

Κατερίνα Μιχαηλίδου: 6945 330396, Αθήνα

Αγγελική Παπαμιχαήλ: 6974 999675, Αθήνα

Χάρις Παπανικολάου: 6945 053941, Αθήνα

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ Από τη Νικολέττα Σγουρίδη ‘ ’HOPE, centro Rosas, Σεμιτέλου 4 (έναντι Μεγάρου Μουσικής) τηλ. 210 7750603′ Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη: 16:30 – 19:00

http://www.scribd.com/full/55053624?access_key=key-q1t50jlx9ofrdifd29t

Αυτή είναι η δύναμή σου! Πάρτη στα χέρια σου!

Η αναγκαιότητα συμβουλευτικής κατά την εγκυμοσύνη

5 Σχόλια

Η αναγκαιότητα συμβουλευτικής στήριξης των εγκύων στα πλαίσια των υπηρεσιών της πρωτοβάθμιας φροντίδας αναδεικνύεται μέσα από το πρόσφατο άρθρο της Γιώτας Κατσίκη (2006) (Σύμβουλος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας), το οποίο φαίνεται να περιγράφει επακριβώς αυτό που συμβαίνει στην ελληνική πραγματικότητα. Παρακάτω παραθέτουμε μερικές από τις διαπιστώσεις που αναφέρονται στο άρθρο της και τις οποίες αξίζει να γνωρίζει κανείς:

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

  1. Από ιατρική άποψη: (1) Στην Ελλάδα διαπιστώνονται πρακτικές «κακής» μαίευσης και γίνεται υπερβολική χρήση φαρμάκων κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό (οξυτοκίνη, προσταγλανδίνες, πεθιδίνη) με παρενέργειες στην υγεία των γυναικών (και των παιδιών), τις οποίες οι έρευνες διαπιστώνουν χρόνια μετά από τη χρήση τους. (2) Τα σαββατοκύριακα εξακολουθούν να γίνονται λιγότεροι τοκετοί απ’ ό,τι τη Δευτέρα ή την Τρίτη, και βεβαίως κατέχουμε τα πρωτεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις καισαρικές τομές. (3) Δεν ενισχύεται ο θηλασμός, παρόλο που τα ευεργετικά του αποτελέσματά για την υγεία του παιδιού υποστηρίζονται και ερευνητικά (Ματσανιώτης, 1999).
  2. Οι περισσότερες γυναίκες συνεργάζονται με το γιατρό τους στο ιδιωτικό του ιατρείο και επισκέπτονται το μαιευτήριο συνήθως την ημέρα του τοκετού. Όσες αποφασίσουν ή αναγκαστούν να συνεργαστούν με δημόσιο νοσοκομείο, ώστε να έχουν πλήρη ασφαλιστική κάλυψη από τα ταμεία τους, δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούνται σταθερά από ένα γιατρό κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, με αποτέλεσμα να συναντούν συνεχώς διαφορετικά πρόσωπα και να μη γνωρίζουν το γιατρό που θα βρίσκεται δίπλα τους στον τοκετό. Όλο και περισσότερες νέες γυναίκες συγχέουν το μαιευτήριο με το νοσοκομείο, όταν μι­λούν για την εμπειρία της γέννησης του/των παιδιού/ών τους. Τέλος, υπάρχουν ελάχιστες υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας, οι οποίες είναι ιατροκεντρικά προσανατολισμένες, στελεχωμένες με προσωπικό μη εξειδικευμένο σε θέματα επικοινωνίας με την έγκυο και τη νέα μητέρα και χωρίς τη δυνατότητα παροχής ψυχολογικής συμβουλευτικής.
  3. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει ο χωρισμός της διαδικασίας του τοκετού σε στάδια. Ο γιατρός σε ρόλο manager αποφασίζει τι πρέπει να γίνει σε κάθε στάδιο και σε ποια στιγμή θα παρέμβει η τεχνολογία, τόσο κατά τη διάρ­κεια του τοκετού όσο και της εγκυμοσύνης. Η γυναίκα θεωρείται παθητικός φο­ρέας της συσπώμενης μήτρας, ενώ όροι όπως «αποτελεσματικές ή μη» συσπάσεις, «καλός» ή «κακός» τοκετός, ανάλογα με την πρόοδο που παρατηρείται στα συγκεκριμένα στάδια, παραπέμπουν σε αντίστοιχους όρους οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την παραγωγικότητα των εργαζομένων. Σε αυτό το μοντέλο πα­ρατηρούνται, επίσης, αξιοσημείωτες αντιφάσεις. Από τη μια πλευρά η μήτρα θε­ωρείται αυτόνομος, μη ελεγχόμενος μυς, και από την άλλη οι γιατροί απαιτούν από τις γυναίκες να σπρώχνουν, σαν να μπορούν να τον ελέγξουν. Επίσης, οι συσπάσεις επιταχύνονται ή επιβραδύνονται τεχνητά, χωρίς να λαμβάνονται υπό­ψη ο θόρυβος, ο φωτισμός, η στάση που επιβάλλεται στη γυναίκα, η παρου­σία ή η ξαφνική εμφάνιση άγνωστου προσωπικού και τα συναισθήματα της γυ­ναίκας -παράγοντες που έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την εξέλιξη του το­κετού.
  4. Στην Ελλάδα οι καθιερωμένες διαδικασίες ρουτίνας των μαιευτηρίων εξακολουθούν την πρακτική που ίσχυε στις αρχές του αιώνα. Η γυναίκα που πάει να γεννήσει δεν έχει καμιά επιλογή σε θέματα που αφορούν την ίδια, δηλαδή ποιον θέλει κοντά της την ώρα που γεννά, αν θα υποστεί υποκλυσμό και ξύρισμα, αν θα δει το μωρό της την ώρα που γεννιέται, πότε θα θηλάσει, αν θα το κρατήσει στο δωμάτιο, αν τα μεγαλύτερα παιδιά της μπορούν να την επισκεφτούν στο μαιευτήριο. Η συνειδητή συμμετοχή των γυναικών στη διαδικασία της εγκυμοσύνης και του τοκετού μοιάζει να είναι ελάχιστη (Μαράτου, 1983).
  5. Σε έρευνα της Δραγώνα που έγινε στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα», όλες οι γυναίκες (ασχέτως κοινωνικών και προσωπικών χαρακτηριστικών) αισθάνονταν την ανάγκη για συνεργασία με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό και ζήτησαν εξατομικευμένη φροντίδα και σαφείς πληροφορίες για όσα τις απασχολούσαν (Δραγώνα, 1987: 107). Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία, στον ελάχιστο χρόνο που έχει στη διάθεσή της για να συνέλθει μετά τον τοκετό, η γυναίκα δέχεται έναν καταιγισμό αντικρουόμενων οδηγιών για το τι μπορεί ή μπορεί, πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει, οφείλει ή δεν οφείλει να αισθάνεται. Η θέση της είναι αμφίσημη, ο ρόλος της ως μητέρας είναι αντιφατικός: από τη μια εξιδανικευμένος και από την άλλη υποτιμημένος (Δραγώνα, 2000: 162).

Β. ΨΥΧΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

  1. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κάνουν την εμφάνισή τους έντονα συναισθήματα τα οποία σε συνδυασμό με τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα δημιουργούν άγχος στην έγκυο. Τέτοια συναισθήματα είναι η αγωνία και αμφιθυμία, τα οποία μπορεί να εκφραστούν ανεξάρτητα από το αν η εγκυ­μοσύνη είναι επιθυμητή ή προγραμματισμένη. Η αγωνία συνδέεται με το μελλοντικό ρόλο, την ευθύνη για την έκβαση της εγκυμοσύνης και την ανατροφή του παιδιού, το γάμο και τα επαγγελματικά σχέδια. Η αμφιθυμία σχετίζεται με τα θετικά και αρνητικά συναισθήματα αναφορικά με το θεμιτό της εγκυμοσύνης, με τις αμφιβολίες και τις ενοχές για την υγεία και την ακεραιότητα του εμβρύου, την εξέλιξη του τοκετού, την ικανότητα της μητέρας να ανταποκριθεί στις νέες ανά­γκες και να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών που ήδη υπάρχουν (Σκούλικα, 2000). Αμφιθυμία εμφανίζεται επίσης στα συναισθήματα της μητέρας, αρχικά απέναντι στο έμβρυο και αργότερα στο βρέφος, όσον αφορά την αντοχή της στις αλλαγές, ή τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης, καθώς και απέναντι στην οριοθέτηση του παι­διού ως προς την ίδια κατά την περιγεννητική περίοδο. Τέλος, η απόκτηση και η ανατροφή ενός παιδιού μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια πρόωρη πίεση για την ενηλικίωση (Nadelson & Notman, 1977) ιδιαίτερα σε περιπτώσεις εφηβικής εγκυμοσύνης, αλλά και μεγαλύτερων σε ηλικία γυναικών που συναισθηματικά παραμένουν ανώριμες να ενηλικιωθούν.
  2. Επιπρόσθετα, κατά τη διαδικασία της γέννησης ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται το θέμα του πόνου, κα­θώς έχει παρατηρηθεί ότι η κοινωνικοποίηση συνδέεται με το γεγονός ότι μερι­κές γυναίκες είναι εξαιρετικά ευάλωτες στους πόνους της γέννας (Bradley, 1965). Οι απόψεις τους για το σώμα τους και τις λειτουργίες του μπορεί να τις αποθαρρύνουν από το να υπομένουν τους πόνους, ή να τις κάνουν να ντρέπο­νται για την έκθεσή του στο ιατρικό προσωπικό. Συχνά η έλλειψη άνεσης και η αγωνία του τοκετού ενισχύονται με άγχος και φόβο.

Γ. ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ

Από όλα όσα ειπώθηκαν παραπάνω φαίνεται να προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη για το σχεδιασμό υπηρεσιών συμβουλευτικής, οι οποίες θα συμβάλλουν στην πρόληψη δυσκολιών στις μητέρες και στα παιδιά.

  1. Τις τελευταίες δεκαετίες, η προετοιμασία της μητέρας για τη γέννηση του παιδιού έχει αναπτυχθεί κυρίως στο πλαίσιο της ψυχοπροφυλακτικής μεθόδου. Η μέθοδος αποσκοπεί να διδάξει στις γυναίκες τη σωματική και διανοη­τική διαδικασία της εγκυμοσύνης, της φάσης των ωδίνων, του τοκετού, καθώς και της φάσης μετά τον τοκετό, ώστε να γίνουν ικανές να ελέγχουν όλες τις σω­ματικές τους ενέργειες και να βοηθούν οι ίδιες σε αυτές (Macfarlane, 1988: 53). Η εφαρμογή παρόμοιων μεθόδων συνοδεύτηκε από διάφορες αντιδράσεις που κυ­μαίνονται από τον έντονο ενθουσιασμό έως το μεγάλο σκεπτικισμό. Οι περισσότερες εστιάστηκαν στον έλεγχο του πόνου από την ίδια τη γυναίκα και στην καλλιέργεια εμπιστοσύνης στον εαυτό και ενεργητικής υπεροχής στη διαδικασία του τοκετού. Η ψυχολογική σκοπιά παραμελήθηκε και οι γυναίκες δεν υποστηρίχτηκαν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, αφενός για τον αντίκτυπο των αλλαγών που συμβαίνουν στο σώμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις, αφετέρου για τη διαδικασία απόκτησης παιδιού.
  2. Ο σχεδιασμός υπηρεσιών συμβουλευτικής θα πρέπει να διέπεται από την αρ­χή ότι δεν μπορούν να υπάρξουν απαντήσεις-συνταγές που να εφαρμόζονται μαζικά για θέματα όπως η παρέμβαση ή όχι των μαιευτήρων στη φυσιολογική εξέλιξη του τοκετού, ο τοκετός στο σπίτι και η καταλληλότητα ή μη της μητέ­ρας για τη φροντίδα του μωρού. Επίσης, οι προτεινόμενες επιλογές δεν θα πρέ­πει να διέπονται από την αντίθεση σύγχρονες (επομένως ιατροκεντρικές) -«πα­ραδοσιακές» (επομένως με έμφαση στη φυσικότητα της γέννησης) πρακτικές. Χρειάζεται εξατομικευμένη και διεπιστημονική προσέγγιση, ώστε οι ενδιαφε­ρόμενοι να προχωρούν, έπειτα από ενημέρωση, στις κατάλληλες για τους ίδι­ους επιλογές και να αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες, όταν προκύπτουν. Άλλωστε, τα θέματα της τεκνογονίας και της έλευσης κάθε νέου μέλους στην οικογένεια και την κοινωνία αποτελούν σύνθετα φαινόμενα που δεν μπορούν ν’ αντιμετω­πίζονται μονομερώς.

Επίσης, επειδή έχουν πλέον εκλείψει τα «παραδοσιακά» σχήματα υποστήρι­ξης της εγκύου και της νέας μητέρας, διαμορφώνεται η ανάγκη του προσωπικού προσδιορισμού της σημασίας της μητρότητας (αλλά και της πατρότητας) και των σχετικών επιλογών συγκεκριμένων πρακτικών από την κάθε γυναίκα προσωπικά. Η εμπειρία έχει δείξει ότι το μοίρασμα της εμπειρίας της εγκυμοσύνης και της περιγεννητικής περιόδου με άλλες γυναίκες, με τη συνεργασία ειδικευμένου επαγγελματία, είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη διαπραγμάτευση του προσω­πικού και ιδιαίτερου τρόπου με τον οποίο η κάθε γυναίκα επιλέγει σήμερα να βιώ­σει τη μητρότητα.

Η συμβουλευτική εγκύων και νέων μητέρων μπορεί να συμβάλει σ’ αυτή την κατεύθυνση, όταν παρέχεται στο πλαίσιο προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής για θέματα αναπαραγωγής. Τα προγράμματα πρώιμης παρέμβασης εξειδικευ­μένων κέντρων θα πρέπει να έχουν στόχο την παροχή υπηρεσιών και την πρό­ληψη. Η παροχή υπηρεσιών περιλαμβάνει: (α) ευαισθητοποίηση των γονιών για θέματα προγεννητικής και περιγεννητικής φροντίδας από την ιατρική και ψυχο­λογική πλευρά σε επίπεδο κοινότητας, και (β) συμβουλευτική εγκύων και νέων μητέρων και των συντρόφων τους κατά περίπτωση και ανάλογα με το αίτημα. Επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εξειδικευμένα κέντρα παροχής υπηρεσιών συμβουλευτικής σε υποψήφιες και νέες μητέρες και υποψήφιους και νέους πατέρες, τα προγράμματα προληπτικής παρέμβασης μπορούν να υλοποιηθούν αν ενταχθούν σε ήδη υπάρχουσες δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας (Δραγώνα και συνεργάτες, 1997: 249).

Δ. ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ

Ο/η επαγγελματίας πρέπει να είναι προσανατολισμένος προς την υγεία και τη διευκόλυνση της έκβασης φυσιολογικών λειτουργιών του σώματος, που βεβαί­ως συνδέονται και με τη συναισθηματική κατάσταση της γυναίκας. Δυνατότητα συμβουλευτικής χρειάζεται να παρέχεται ήδη από το στάδιο που προηγείται της εγκυμοσύνης, όταν η γυναίκα ή το ζευγάρι αποφασίζουν ότι θέλουν ν’ αποκτή­σουν παιδί και αρχίζουν να φαντασιώνουν την εγκυμοσύνη, το μωρό και τον εαυ­τό τους μαζί του. Οι παρεχόμενες υπηρεσίες μπορούν να συνοδεύουν την έγκυο και τη νέα μητέρα μέχρι τα πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού, με έμφαση στην πρώιμη σχέση μητέρας-παιδιού, επισκέψεις στο σπίτι, καθώς και συνεργασία με ομάδες υψηλού κινδύνου για την πρόληψη προβλημάτων στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό.

Κατά τη συμβουλευτική διαδικασία είναι χρήσιμο ο/η επαγγελματίας να μπορεί να ενισχύει το θετικό τμήμα του συναισθηματικού φορτίου της αμφιθυμίας της εγκύου και της νέας μητέρας (Σκούλικα, 2000: 140), και συγχρόνως να εισάγει στη διαδικασία συμβουλευτικής θέματα προς διερεύνηση τα οποία μοιάζει να δυσκολεύουν την υποψήφια ή τη νέα μητέρα. Το πλαίσιο αυτής της συνεργασίας χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη ενός μεταεπιπέδου στην επικοινωνία, κα­τά το οποίο η έγκυος γυναίκα ή η νέα μητέρα διαπραγματεύονται τη σχέση με το έμβρυο που θα εξελιχθεί σε βρέφος, ή με το βρέφος. Κατά τη διαδικασία του να γίνει μητέρα τού συγκεκριμένου παιδιού επανεμφανίζεται στο προσκήνιο της ψυχικής ζωής της, αλλά και της συνεργασίας της με τον/την επαγγελματία, η σχέση με τη δική της μητέρα, και συχνά το αίτημα προς τον/την επαγγελματία εί­ναι να εμπεριέξει την αμφιθυμία της προς εκείνη και την αμφιβολία της σχετικά με το αν ήταν «αρκετά καλή μητέρα» για την ίδια.

Σημαντική παράμετρο στη συμβουλευτική διαδικασία πρέπει να αποτελεί η ενδυνάμωση της γυναίκας για διεκδίκηση ενός ενεργητικού τρόπου στη συνεργασία με το γιατρό της στο πλαίσιο μιας σχέσης εμπιστοσύνης. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη θεμελίωση σχέσεων εμπιστοσύνης και όχι εξάρτησης των γυναι­κών με τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό θεωρείται η εκπαίδευση μαιευ­τήρων, μαιών και παιδιάτρων σε θέματα επικοινωνίας με την έγκυο, τη νέα μη­τέρα και το σύντροφο της, καθώς και η ευαισθητοποίησή τους σε θέματα που συνδέονται με την πρόληψη και αντιμετώπιση των δυσκολιών. Η εκπαίδευση του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού χρειάζεται να περιλαμβάνει επίσης ευ­αισθητοποίηση για τον ευαίσθητο μηχανισμό της αναπτυσσόμενης σχέσης μητέρας-παιδιού, δηλαδή «τη φυσική πλευρά του προβλήματος» (Winnicott, 1957/1976: 37), με στόχο τίποτε να μην εμποδίζει την ανάπτυξη αυτής της σχέ­σης. Ειδικότερα, οι γιατροί και οι νοσηλευτές χρειάζεται να μάθουν να ελέγχουν τη δική τους νευρικότητα, που μπορεί να προέρχεται από το γεγονός ότι δεν «αντέχουν» την απειρία της νέας μητέρας στη σχέση της με το παιδί, ή από το ότι έχουν συνδέσει το ρόλο τους, λόγω της εκπαίδευσής τους, με επέμβαση στη σχέση μητέρας-παιδιού και όχι με διευκόλυνση της μητέρας και του παιδι­ού.

Επειδή οι φυσικές λειτουργίες του σώματος κατά την εγκυμοσύνη και τον το­κετό, καθώς και οι αλλαγές στην οικογενειακή κατάσταση μιας γυναίκας ή και του συντρόφου της, αλλά και των παιδιών τους, προκαλούν συναισθήματα, θα πρέ­πει να υπάρχει η δυνατότητα επεξεργασίας και διαχείρισης αυτών των συναι­σθημάτων σε συνεργασία με εξειδικευμένους επαγγελματίες. Η στελέχωση των μαιευτηρίων και των κέντρων φροντίδας της εγκυμοσύνης και του τοκετού με εξειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα επιτρέπει την παραπομπή περιστατικών από τους γιατρούς και τις μαίες, όταν χρειάζεται, και την πρόληψη στην κοινότητα και τον ευρύ πληθυσμό.

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Εν κατακλείδι, το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι η έλλειψη υπηρεσιών συμβουλευτικής στην Ελλάδα αντανακλά την επικρά­τηση του ιατρικού μοντέλου διαχείρισης των διαδικασιών της αναπαραγωγής, το οποίο αγνοεί όχι μόνο την ψυχολογική διάσταση των λειτουργιών του σώματος, αλλά και τις συναισθηματικές ανάγκες των εγκύων και των νέων μητέρων. Στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου, δεν εκτιμάται επαρκώς η σημασία της σχέσης μεταξύ γιατρού και εγκύου: η έγκυος δεν είναι ασθενής, αλλά χρειάζεται την ια­τρική παρακολούθηση της εγκυμοσύνης της και τη συνεργασία με το γιατρό της για τον τοκετό.

Οι διαπιστώσεις από την εξέταση του κοινωνικο-πολιτισμικού πλαισίου μπο­ρούν να χρησιμεύσουν ως ευκαιρία επαναδιατύπωσης του ιατρικού λόγου και των πρακτικών του σε θέματα αναπαραγωγής. Στόχος αυτής της αλλαγής θα πρέπει να είναι η εφαρμογή πρακτικών που δεν θα διεκπεραιώνουν μέσα από μηχανισμούς ελέγχου και εξουσίας εγκυμοσύνες και τοκετούς, αλλά που θα συνοδεύουν (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) τις γυναίκες και τους συντρόφους τους στη διαδικασία της απόκτησης παιδιού, διαδικασία που περιλαμβάνει τη δια­χείριση της επιθυμίας για παιδί και την επιλογή για την απόκτηση του.

Για τη συμβουλευτική με έγκυες γυναίκες και νέες μητέρες ίσως είναι χρή­σιμη για τους επαγγελματίες η φράση: «το νόημα της γέννησης καλύπτει και το δεσμό μας με τη δημιουργικότητα» (Ποταμιάνου, 1998: 27). Η επαφή με τη δική μας γέννηση και παιδική ηλικία μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε το δικό μας τρόπο να είμαστε όχι μόνο δημιουργικοί άνθρωποι, αλλά και ανθρώπινοι δημιουργοί και θεραπευτές. Ίσως έτσι μάθουμε να αντέχουμε όσα δεν καταφέραμε να κατανοήσουμε, ή να οικειοποιηθούμε… και να μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το μέλλον.

Βιβλιογραφία:

Κατσίκη, Γ. (2006). Το κοινωνικο-πολιτισμικό πλαίσιο της γέννησης και η συμβουλευτική εγκύων και νέων μητέρων. Στο Μ. Μαλικιώση-Λοΐζου, Δ. Σιδηροπούλου-Δημακάκου, & Γ. Κλεφτάρας (Επιστ. Επιμ.), Η Συμβουλευτική Ψυχολογία στις Γυναίκες (σσ. 113-135). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Συντάχθηκε απο τον/την Μπρούμου Μίνα

Πηγή

11 βήματα για έναν φυσικό τοκετό

3 Σχόλια

Γνωρίζοντας οτι ο τοκετός είναι μια φυσιολογική διαδικασία του σώματος σου, νιώσε δυνατή και κάνε τις επιλογές σου ανάλογα με τις προτιμήσεις σου για εκείνη την ημέρα. Τα βασικά βήματα για φυσικό τοκετό είναι τα εξής:

‐ Διάλεξε το μέρος του τοκετού σου ανάλογα με το που αισθάνεσαι άνετα και ασφαλής. Φρόντισε το μέρος αυτό να υποστηρίζει το φυσικό τοκετό με το κατάλληλο προσωπικό ‐ εξοπλισμό και να σέβεται τις επιλογές σου. Το μέρος αυτό μπορεί να είναι το σπίτι σου, μια κλινική, ενα νοσοκομείο.

‐ Ενημερώσου για το φυσικό τοκετό και τα πλεονεκτήματα του απο βιβλία και επαγγελματίες υγείας που τον υποστηρίζουν. Παρακολούθησε μαθήματα προετοιμασίας για φυσικό τοκετό που οργανώνουν μαίες ειδικά
εκπαιδευμένες γι’ αυτό το σκοπό.

‐ Διάλεξε ενα γιατρό που υποστηρίζει πραγματικά το φυσικό τοκετό.
Σιγουρέψου οτι δεν παρεμβαίνει στη φυσιολογική διαδικασία του, δεν έχει
μεγάλα ποσοστά καισαρικών και προκλήσεων. Φτιάξτε ενα πλάνο τοκετού με τις επιλογές και τις επιθυμίες σου και δείξτο στο γιατρό σου. Αν δεν συμφωνεί με τις απόψεις σου, χωρίς να βασίζει τη γνώμη του σε επιστημονικά δεδομένα, τότε ψάξε για τον επόμενο.

‐ Μην δέχεσαι ή ζητάς πρόκληση τοκετού, εκτός και αν υπάρχει πραγματική
ιατρική ένδειξη. Άφησε το σώμα σου να ξεκινήσει μόνο του τη διαδικασία του τοκετού, να είσαι σίγουρη πως και το έμβρυο θα είναι έτοιμο σωματικά να γεννηθεί. Βρες το ρυθμό σου στον τοκετό, παραμερώντας τα ρολόγια. Μη δεχτείς επίσπευση με τη χρήση οκυτοκίνης, εκτός αν υπάρχει ιατρικός λόγος.

‐ Κινήσου ελεύθερα κατα τη διάρκεια των συσπάσεων. Θα νιώσεις πιο άνετα, ο τοκετός θα προχωρήσει πιο γρήγορα και το μωρό θα κατέβει πιο εύκολα μέσα στη λεκάνη σου, αν μείνεις όρθια ή αλλάζοντας στάσεις στο σώμα σου.

‐ Διάλεξε προσεκτικά τα άτομα που θα συμμετέχουν στο τοκετό σου. Βρες μία μαία που θα σε εμπνέει, θα σέβεται τις επιλογές σου και θα σε βοηθήσει να πετύχεις ενα φυσικό τοκετό.

‐ Ζήτησε απ’τον γιατρό σου διακοπτόμενη παρακολούθηση των εμβρυϊκών
παλμών και των συσπάσεων της μήτρας σου (καρδιοτοκογραφία) στο
μαιευτήριο, για να έχεις ελευθερία κινήσεων χωρίς να σε εμποδίζουν ζώνες
και καλώδια. Εκτός και αν υπάρχει ιατρική ένδειξη για συνεχόμενη
καρδιοτοκογραφία (π.χ. φυσιολογικός τοκετός μετά απο καισαρική,
κεχρωσμένο αμνιακό υγρό).

‐ Φάε και πιές ακούγοντας τις ανάγκες του σώματος σου. Πίνοντας υγρά κατά τη διάρκεια του τοκετού, θα παραμείνεις ενυδατωμένη και γεμάτη ενέργεια μέχρι το τέλος του.

‐ Προσπάθησε να αποφύγεις την επισκληρίδιο αναισθησία. Χρησιμοποίησε
φυσικές μεθόδους ανακούφισης για το πόνο, όπως το ζεστό ντούζ ή μπάνιο, το μασάζ, τη θερμοφόρα, τις αναπνοές, την κίνηση, την ανθρώπινη υποστήριξη.Μάθε περισσότερα για τις μεθόδους σε μαθήματα ανώδυνου τοκετού.

‐ Προσπάθησε να εξωθήσεις και να γεννήσεις σε όποια στάση σε βολεύει.
Μερικές στάσεις που βοηθούν στη γρήγορη εξέλιξη του τοκετού (κυρίως λόγω βαρύτητας) είναι η όρθια στάση, στα τέσσερα ή ξαπλωμένη στα πλάγια. Ξεκίνα τις εξωθήσεις όταν αισθανθείς έντονη πίεση προς τα κάτω και αίσθημα αφόδευσης.

‐ Αμέσως μετά το τοκετό κράτησε το μωρό πάνω σου όσο περισσότερο γίνεται. Η επαφή δέρμα με δέρμα βοηθά το νεογέννητο να ζεσταθεί, να ρυθμίσει τον καρδιακό του παλμό, καθώς και την αναπνοή του. Αν είναι δυνατόν, επέλεξε τη «συγκατοίκηση», γνωστό και ως «rooming in», στη κλινική. Δηλαδή το μωρό παραμένει στο δωμάτιο σχεδόν όλο το 24ωρο. Θα γνωριστείτε καλύτερα με το νεογέννητο, θα εξοικιωθείτε με τη φροντίδα του καθώς και θα γίνει μια καλή αρχή για το μητρικό θηλασμό.
Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα κατά τη διάρκεια του τοκετού, ρώτησε για τις πιθανές επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσει η συνιστώμενη ιατρική
παρέμβαση. Κάποιες φορές ο τοκετός δεν έχει την εξέλιξη που περιμέναμε. Αν συμμετέχεις στις αποφάσεις για τη πορεία του τοκετού, έχοντας καλή
υποστήριξη, τότε είναι πιο πιθανό να μείνεις ικανοποιημένη με την εμπειρία της γέννας σου, ακόμη και αν χρειαστεί κάποια ιατρική παρέμβαση.

Πηγές:
‐ WHO: Care in normal birth ‐ a practical guide
http://www.who.int/making_pregnancy_safer/documents/who_frh_msm_962
4/en/
‐ Lamaze International
http://www.lamaze.org/ExpectantParents/PregnancyandBirthResources/More
TipsandTools/NormalBirthTips/tabid/254/Default.aspx

Ειρήνη Aθηνά Αβραμίδου-Ανεξάρτητη Μαία για το φυσικό τοκετό

Βιομηχανία καισαρικών έχουν στήσει μαιευτήρες

12 Σχόλια

Πάνω από 20.000 επίτοκοι κάθε χρόνο οδηγούνται «αναίτια» στο χειρουργείο

Της Γαληνης Φουρα

Μία «εργολαβία» καισαρικών πλουτίζει ορισμένους μαιευτήρες, αλλά και οδηγεί τουλάχιστον 20.000 επιτόκους κάθε χρόνο στη χώρα μας «αναίτια» στο χειρουργείο. Οι εκτιμήσεις που προκύπτουν από τις επιστημονικές μελέτες αποκαλύπτουν το μέγεθος του προβλήματος, φωτίζοντας και τα ερωτήματα που προκύπτουν. Πρόσφατη έρευνα της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού και του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού έδειξε ότι το 52,5% των Ελληνίδων γεννάει με καισαρική και μόνο το 26% των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας, οι περισσότερες των οποίων είναι φτωχές μετανάστριες και άρα δεν έχουν να καταβάλουν το κόστος της καισαρικής. Μάλιστα, το 65,2% των γυναικών που υποβάλλονται σε καισαρική έχει ιδιωτική ασφάλιση…

Τα αποτελέσματα της μελέτης που διεξήγαγε το Tμήμα Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής του Ινστιτούτου (διευθύντρια η κ. Ιωάννα Αντωνιάδου) συμπίπτουν με τα συμπεράσματα παλαιότερης μελέτης (2005) του καθηγητή του LSE Ηλία Μόσιαλου. Ο καθηγητής και βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ υπέβαλε στις 25 Οκτωβρίου σχετική ερώτηση στη Βουλή επισημαίνοντας ότι το ποσοστό των καισαρικών αυξάνεται συνεχώς και φτάνει το 45% των γεννήσεων στην περιοχή του Ηρακλείου και το 50% στην περιοχή της Αθήνας, ενώ βάσει των οδηγιών της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, δεν θα έπρεπε να ξεπερνάει το 15%. Αυτό σημαίνει ότι στις 100.000 γεννήσεις που καταγράφονται κάθε χρόνο στη χώρα μας, οι καισαρικές δεν θα έπρεπε να είναι άνω των 15.000, ενώ από τις μελέτες προκύπτει ότι είναι περισσότερες από 40.000!

«Το διεθνές ποσοστό των καισαρικών», δήλωσε στην «Κ» ο καθηγητής Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Χρούσος, «δεν ξεπερνάει το 20%. Στην Αμερική, εάν το ποσοστό αυτό σε ένα μαιευτήριο φτάσει και ξεπεράσει το 25%, αρχίζουν και διερωτώνται τι συμβαίνει. Γίνεται έλεγχος για να διαπιστωθεί ποιος κάνει καισαρικές χωρίς πραγματικές ενδείξεις. Εμείς έχουμε το διπλάσιο ποσοστό».

«Oλες οι μελέτες δείχνουν», επισήμανε στην «Κ» ο κ. Ηλίας Μόσιαλος, «ότι μη ιατρικοί παράγοντες αποδεικνύονται σημαντικότεροι από τους ιατρικούς στην απόφαση να υποβληθεί μια γυναίκα σε καισαρική τομή. Το ποσοστό των καισαρικών, π. χ., μειώνεται σημαντικά τα Σαββατοκύριακα και ο αριθμός των φυσιολογικών τοκετών αυξάνεται. Το ίδιο συμβαίνει και τη νύχτα. Η πιθανότητα να υποβληθεί μια γυναίκα σε καισαρική από τις 12 το βράδυ έως τις 8 το πρωί ελαχιστοποιείται και είναι σαφώς μεγαλύτερη στο πλαίσιο του κανονικού ωραρίου της κλινικής. Αυτό δείχνει ότι η επιλογή δεν γίνεται λόγω έκτακτης ανάγκης, αλλά συνδέεται με τον προγραμματισμό ορισμένων μαιευτήρων. Επίσης, διαπιστώθηκε ότι στα ιδιωτικά μαιευτήρια το 65% των γυναικών με ιδιωτική ασφάλιση υποβλήθηκε σε καισαρική τομή, έναντι 24% των γυναικών που δεν είχαν ιδιωτική ασφάλιση. Οι Ελληνίδες που νοσηλεύονται σε δημόσια νοσοκομεία έχουν σχεδόν τριπλάσια πιθανότητα να υποβληθούν σε καισαρική από τις μετανάστριες, οι οποίες θεωρείται ότι βρίσκονται σε χαμηλότερη κοινωνικο-οικονομική θέση. Το ποσοστό των καισαρικών τομών μεταξύ των Ελληνίδων ήταν 52,5% έναντι 26% στις γυναίκες άλλων εθνοτήτων». Στην ερώτησή του ο καθηγητής υπογραμμίζει ότι το κόστος της καισαρικής είναι πολλαπλάσιο από το κόστος του φυσιολογικού τοκετού και επιβαρύνει το Εθνικό Σύστημα Υγείας και τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών, ιδιαίτερα στη σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία. «Εκτός από αυτό», διευκρινίζει, «η συγκεκριμένη πρακτική επηρεάζει σημαντικά την πιθανή έκβαση της υγείας τόσο της μητέρας όσο και του νεογνού. Αυξάνει τη διάρκεια παραμονής στο νοσοκομείο μετά τον τοκετό, τον κίνδυνο αιμορραγίας, λοιμώξεων και επιπλοκών από την αναισθησία, ενώ δυσχεραίνει τη διαδικασία του θηλασμού. Είναι φανερό ότι επιβάλλεται συστηματική καταγραφή των καισαρικών τομών ανά θεραπευτήριο και γιατρό ώστε να διαπιστωθεί πού ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα και να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα».

Διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με άλλες χώρες

«Είναι προφανές ότι κάνουμε πιο πολλές καισαρικές από όσες πρέπει», τονίζει στην «Κ» ο καθηγητής Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Χρούσος. «Η μελέτη που έγινε από το Ινστιτούτο Υγείας του παιδιού έδειξε ότι στο πανελλαδικό δείγμα, το 41,5% των γυναικών –Ελληνίδων και αλλοδαπών– γεννάει με καισαρική. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει διπλάσιο αριθμό καισαρικών από το σύνηθες σε άλλες χώρες. Είναι αλήθεια ότι για λόγους εξελικτικούς, λόγω του ότι μεγάλωσε ο εγκέφαλος και το κεφάλι του ανθρώπου, κάποιες έχουν πρόβλημα να γεννήσουν. Παλαιότερα, είχαμε πολλές περιπτώσεις παιδιών με εγκεφαλική παράλυση. Στην προσπάθεια να γεννηθούν φυσιολογικά, γίνονταν ζημιές στον εγκέφαλο και στα νεύρα και είχαν μετά προβλήματα τα παιδιά. Δεν θέλουμε να έχουμε τέτοια προβλήματα, που έτσι και αλλιώς δεν υφίστανται σήμερα λόγω των καισαρικών τομών. Oμως, δεν είναι δυνατόν σχεδόν οι μισές γυναίκες να γεννούν με καισαρική και σε ορισμένα μαιευτήρια το ποσοστό αυτό να φτάνει το 70%».

Ο καθηγητής επισημαίνει ότι πολλές γυναίκες φοβούνται τον πόνο του τοκετού. «Oλες οι μελέτες δείχνουν», επισημαίνει, «ότι και αυτό είναι θέμα προετοιμασίας και εκπαίδευσης. Παλιά, η προετοιμασία ήταν δουλειά των γιαγιάδων. Τώρα έχει αλλάξει η ζωή και οι νέες μητέρες βρίσκονται χωρίς καθοδήγηση. Οι Eλληνίδες μαίες είναι πολύ καλά εκπαιδευμένες για να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο».

Εφημεριδα Καθημερινή

Αναχρονιστικές φυλακές μεσαιωνικών μαιευτηρίων

9 Σχόλια

Ο θάλαμος νεογέννητων συνιστά μια αναχρονιστική φυλακή, ένα απαίσιο μέρος που θα έπρεπε να μην υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Ένα δωμάτιο για στοίβαγμα ευαίσθητων ανθρώπινων ψυχών.

Ένα από τα πιο λυπηρά, καταθλιπτικά, απάνθρωπα μέρη του κόσμου είναι η φυλακή για νεογέννητα σε μεσαιωνικά μαιευτήρια. Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα.

Ας παραμερίσουμε τα ωραία ρουχαλάκια με τα αρκουδάκια που ευχαριστούν τους συγγενείς και απομονώνουν το κακόμοιρο μικρό. Ας εξετάσουμε βαθύτερα αυτήν την μεσαιωνική πρακτική, που συνεχίζει κραταιά στα νοσοκομεία της χώρας μας.

Τα μωρά γεννιούνται. Κάποια δεν οσμίζονται καν τη μάνα τους για ώρες ή μέρες από την στιγμή της γέννησης. Μπαίνουν πλυμένα, ντυμένα και τυλιγμένα με κουβέρτα στο κουνάκι τους. Κάποιες φορές και δύο μαζί στο ίδιο κρεβατάκι, «προς εξοικονόμηση χώρου». Θα περάσουν εκεί το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων κρίσιμων ημερών της ζωής τους.

Θα κλαίνε για ώρα, με τη μαία να έρχεται καθυστερημένα ή καθόλου για να τα παρηγορήσει. Θα κλαίνε ομαδικά, γεμάτα άγχος το ένα από το κλάμα του άλλου. Θα είναι στερημένα από τις βασικές τους αισθήσεις για την ηλικία τους: χωρίς μπούσουλα από τις μυρωδιές της μαμάς, τις μόνες οικείες, από τη φωνή της. Θα είναι περιορισμένα σαν έναν μεγάλο άνθρωπο που του έκλεισαν τα μάτια. Θα τους λείπει το συνεχές άγγιγμα, το χάδι, η σωματική επαφή, οι χτύποι της καρδιάς της μάνας τους. Θα κλαίνε πεινασμένα περιμένοντας μάταια άμεση ανταπόκριση από το περιβάλλον τους, γιατί δεν έφτασε ακόμα η ώρα για τα τρίωρα ταίσματα. Θα μαθαίνουν πώς να συνηθίζουν σε υποκατάστατα του αυθεντικού: πιπίλα και μπιμπερό αντί για θηλή της μαμάς. Σαν τον έφηβο που δε βρίσκει επαφή με την πραγματικότητα και καταφεύγει σε υποκατάστατά της ναρκωτικά. Κάποιες μαίες θα τα βάζουν πλαγιαστά και θα στερεώνουν ένα μπουκάλι στο στόμα τους, για να πιπιλίζουν αενάως τη δυστυχία τους, για να μουδιάζουν και να μη μπορούν να κλάψουν. Όλα θα ταίζονται ταυτόχρονα, προς ευκολία της νοσοκόμας. Εκείνη ξέρει, η μαμά όχι. Το προσωπικό του μαιευτηρίου έχει την ευθύνη των πρώτων ημερών της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι η οικογένεια.

Σε μαιευτήρια του εξωτερικού τέτοια δωμάτια έχουν καταργηθεί προ πολλού. Όλα τα νεογέννητα απολαμβάνουν το αυτονόητο, την συνδιαμονή με τη μητέρα τους (rooming in). Από την πρώτη στιγμή η μητέρα μαθαίνει να αφουγκράζεται την ανάσα του παιδιού της. Το νιώθει πλάι της, διστακτική αρχικά στις κινήσεις της, έπειτα, με την ενθάρρυνση του προσωπικού, πιο σίγουρη για την αγκαλιά της. Μαθαίνει να διαβάζει τα σημάδια, τη γλώσσα του δικού της παιδιού. Χτίζει τον ισχυρό σύνδεσμο που θα διαρκέσει μια ζωή. Το rooming in εφαρμόζεται ως απαραίτητο κομμάτι μιας Φιλικής προς τα Βρέφη πολιτικής και ως μέτρο για την προάσπιση του μητρικού θηλασμού, σύμφωνα με τα Δέκα Βήματα της UNICEF για Φιλικά προς τα Βρέφη νοσοκομεία.

Γιατί, παρά τον καταιγισμό επιστημονικών δεδομένων που μιλούν για έκδηλη ζημιά, πολλά ελληνικά μαιευτήρια δεν αλλάζουν πολιτική; Ως ένα βαθμό γιατί οι επαγγελματίες υγείας δε γνωρίζουν τα καινούργια δεδομένα, πράγμα βέβαια δύσκολο αλλά όμως αληθινό! Κάποιοι έχουν μείνει σε μια παλιά ιατρική που βασίζεται στην παράδοση, όπως έκαναν μάγοι της φυλής στους προιστορικούς χρόνους. «Έτσι κάνουμε γιατί έτσι μάθαμε!». Αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή και δεν έχουν μάθει να λειτουργούν με βάση τις επιταγές των νεότερων επιστημονικών αποδείξεων. Από την άλλη μεριά, κάθε αλλαγή είναι δύσκολη. Οι διοικήσεις των μαιευτηρίων πρέπει να σχεδιάσουν καινούργιες πολιτικές, να βεβαιώσουν την εφαρμογή τους, να εκπαιδεύουν τακτικά το προσωπικό τους στα καινούργια δεδομένα. Ο θάλαμος νεογεννήτων συνιστά ευκολία για ένα ιδιωτικό μαιευτήριο. Απαιτεί λιγότερο προσωπικό και σχετικά ανεκπαίδευτο. Αντίθετα, χρειάζονται περισσότερες και έμπειρες μαίες ώστε να καθοδηγούν τη μητέρα που έχει το μωρό δίπλα της και προσπαθεί να το φροντίσει, να το θηλάσει για πρώτη φορά. Οι διοικήσεις των ιδιωτικών μαιευτηρίων θα κάνουν διστακτικά τέτοιες αλλαγές εάν δεν αναγκαστούν από την Πολιτεία.

Όσο λοιπόν εμείς πασχίζουμε να πετύχουμε το στοιχειώδες, να φέρουμε τα φυσιολογικά μωρά πίσω στη μητέρα τους, οι οικογένειες χωρών του δυτικού κόσμου απολαμβάνουν περιγεννητική φροντίδα που έχει προχωρήσει σε επίπεδο επόμενο από εκείνο του απλού rooming-in. Η επιστήμη σήμερα μάς δείχνει ότι το μωρό δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα στη μαμά του, ντυμένο στο κρεβατάκι του, αλλά γυμνό επάνω στη μαμά του – και στο μπαμπά του κάποιες στιγμές, αγκαλιά όσο γίνεται, από τη γέννηση. Αντί να περιορίζεται μέσα στην κούνια-κλουβί, το μωρό από τα πρώτα λεπτά οφελείται τα μέγιστα σε κάθε τομέα εάν βρεθεί σε συνεχή και άμεση σωματική επαφή, δέρμα με δέρμα με τους δικούς του. Επιπρόσθετα, οι περιορισμοί στην επαφή με τους γονείς σε χώρο και χρόνο είναι ακόμα περισσότερο επιζήμιοι σε άρρωστα μωρά και σε γεννήσεις με προβλήματα. Αν στη χώρα μας η παραμικρή παρεκτροπή από το φυσιολογικό για ένα νεογέννητο σημαίνει συχνά νομοτελειακά απομάκρυνση από τη μητέρα του και τοποθέτηση σε θερμοκοιτίδα, με τη μαμά να μην επιτρέπεται να το χαιδέψει ούτε για μια στιγμή επί ημέρες, στο εξωτερικό και σε παρόμοια περιστατικά γιατροί και μαίες πασχίζουν να φέρουν το άρρωστο μωρό σε ακόμα πιο στενή επαφή με τη μητέρα του. Κάθε ιατρική παρέμβαση εκεί σε νεογέννητο δεν επιτρέπεται να απομονώνει το παιδί μακριά από τη μάνα του για περισσότερο από μία ώρα.

Προς το παρόν το –μερικό κι αυτό- rooming in αποτελεί προνόμιο ελάχιστων Ελληνίδων που πληρώνουν περισσότερα χρήματα ώστε να βρεθούν στο μαιευτήριο σε μονόκλινο δωμάτιο. Με αυτόν τον τρόπο η υγεία, κάτι που αφορά όλα τα παιδιά, εκφυλίζεται μέσα από κοινωνικοοικονομικές διακρίσεις και η σύγχρονη τάση να αποτελεί ο θηλασμός προνόμιο των ανώτερων τάξεων ενισχύεται. Η ψυχική υγεία ενός μωρού δε μπορεί να είναι προνόμιο πολυτελείας για οικογένειες που έχουν να πληρώσουν.

Το μωρό ανήκει στη μητέρα του. Έχει δικαίωμα να βρίσκεται κοντά – ακόμα καλύτερα, πάνω, αγκαλιά – στη μητέρα του. Ας το αφήσουμε γυμνό, σκεπασμένο μόνο από πάνω με μια κουβερτούλα, κοιλιά με κοιλιά στη μαμά του και ας δώσουμε την ευκαιρία στη φύση να κάνει τα υπόλοιπα.

Παπαβέντσης Στέλιος (Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Πρόκληση τοκετού

4 Σχόλια

Η διάρκεια της φυσιολογικής κύησης είναι 40 εβδομάδες. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα η καλή που ο τοκετός ξεκινά. Αυτή η εκκίνηση του τοκετού είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο. Ο γιατρός δεν μπορεί να προβλέψει την ακριβή ώρα και μέρα που θα ξεκινήσει η διαδικασία του τοκετού. Αυτό που προσδιορίζει από την αρχή της εγκυμοσύνης είναι ή πιθανή ημερομηνία τοκετού, βάσει της τελευταίας περιόδου της γυναίκας. Δηλαδή προσδιορίζεται μια κατά προσέγγιση ημερομηνία τοκετού, βάσει μιας σταθερής ημερομηνίας που είναι η πρώτη μέρα της τελευταίας περιόδου της γυναίκας. Με τη χρήση των υπερήχων μπορεί να γίνει πιο ακριβής προσδιορισμός της ηλικίας κύησης ( δηλαδή σε ποιο στάδιο είναι η εγκυμοσύνη) βάσει των σωματομετρικών του εμβρύου. Παρ’ όλα αυτά η πιθανή ημερομηνία τοκετού παραμένει πιθανή και όχι βεβαία. Όταν περάσουν οι μέρες και ο τοκετός δεν αρχίσει από μόνος του, τίθεται η διάγνωση της παράτασης της κύησης και καλείται η επιστήμη να δώσει λύση. Η λύση είναι η λεγόμενη πρόκληση τοκετού. Δηλαδή ο μαιευτήρας με τεχνητό τρόπο (χειρισμοί και φάρμακα) ξεκινά τη διαδικασία του τοκετού.
Οι ιατρικές ενδείξεις πρόκλησης τοκετού είναι συγκεκριμένες και σαφείς. Πλην της παράτασης της κύησης που αναφέραμε, πρόκληση τοκετού γίνεται και όταν συντρέχουν οι πιο κάτω λόγοι:

• δυσπραγία του εμβρύου ( δηλαδή το έμβρυο δίνει σημεία ότι αρχίζει το περιβάλλον της μήτρας να μην του αρκεί για την ανάπτυξη του, ότι δεν αιματώνεται ή δεν οξυγονώνεται επαρκώς.
• νοσηρότητα εκ μέρους της εγκύου, πχ εκλαμψία.

Από ότι φαίνεται όμως δεν υφίστανται πρόκληση τοκετού μόνον οι επίτοκες που έχουν τις πιο πάνω ενδείξεις. Πολύ συχνά οι μαιευτήρες ονομάζουν ένα τοκετό παρατασιακό και τον προγραμματίζουν βάσει του δικού τους προγράμματος εργασίας και όπως έδειξε η μια πρόσφατη περιγεννητική μελέτη, βάσει των αργιών και των γιορτών. Αυτό είναι πολύ κακό; Είναι κακό διότι παρόλο που η γυναίκα έχει τα οφέλη μιας προγραμματισμένης επέμβασης και βοήθειας, βρίσκεται στο μαιευτήριο πριν καν την πιάσουν οι πόνοι, πριν καν η φύση δώσει την έναρξη, και αρχίζει ένας φαύλος κύκλος ιατρικών ενεργειών που συχνά έχουν επιπτώσεις στο νεογέννητο. Ο τοκετός είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο και του ταιριάζει μια φυσιολογική έναρξη.

Πηγή: Μοthereducation


Οι προγραμματισμένες γέννες ένοχες για αυτισμό και δυσλεξία

Σχολιάστε

ΛΟΝΔΙΝΟ. Τα μωρά που γεννιούνται έστω και μία ή δύο εβδομάδες νωρίτερα από το φυσιολογικό αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης προβλημάτων όπως ο αυτισμός και η δυσλεξία, αναφέρουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης στη Σκωτία ύστερα από μελέτη 400.000 παιδιών σχολικής ηλικίας.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι τα βρέφη που γεννήθηκαν ακόμη και στην 39η εβδομάδα (μία εβδομάδα δηλαδή πριν από την ολοκλήρωση της κύησης) αντιμετώπιζαν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης μαθησιακών δυσκολιών σε σύγκριση με βρέφη που είχαν γεννηθεί την 40ή ή την 41η εβδομάδα της κύησης. Το εύρημα αυτό είναι άκρως σημαντικό, δεδομένου ότι πολλές γυναίκες επιλέγουν να υποβληθούν σε καισαρική κατά την 39η εβδομάδα της κύησης.

Συγκεκριμένα σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο «Ρublic Library of Science Μedicine» τα παιδιά που είχαν γεννηθεί την 40ή εβδομάδα της κύησης διέτρεχαν κίνδυνο της τάξεως του 4% να παρουσιάσουν μαθησιακές δυσκολίες ή διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές όπως ο αυτισμός. Ο κίνδυνος αυτός έφθανε όμως το 5,1% στα παιδιά που είχαν γεννηθεί μεταξύ της 37ης και της 39ης εβδομάδας.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι με βάση τα νέα ευρήματα τόσο οι έγκυες όσο και οι γιατροί τους πρέπει να σκεφθούν σοβαρά τα οφέλη και τους πιθανούς κινδύνους μιας πρόωρης γέννας (όταν βέβαια υπάρχει αυτή η επιλογή και η πρόωρη γέννα δεν οφείλεται σε φυσικά αίτια).

Εμπειρίες τοκετού: Η γέννα σε Ευρώπη και ΗΠΑ

11 Σχόλια

Όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος, το τελευταίο που με απασχολούσε ήταν πού και πώς θα γεννούσα. Σκεφτόμουν κάπως έτσι: «Στο νοσοκομείο θα είμαι σε χέρια ειδικών, θα αφεθώ και θα με βοηθήσουν. Το πολύ-πολύ να κρατήσει 24 ώρες, θα περάσουν». Πρόσφατα, μάλιστα, πληροφορήθηκα ότι είχα δίκιο, στην Ελλάδα μια γέννα δεν επιτρέπεται να κρατήσει περισσότερο από 24 ώρες από τη στιγμή που η γυναίκα θα μπει στο μαιευτήριο. Σιγά-σιγά μου ήρθαν στο μυαλό περιπτώσεις γυναικών που γνωρίζω, οι οποίες είχαν αρκετά ενδιαφέροντα και διαφορετικά να περιγράψουν σχετικά με την εμπειρία της γέννας σε άλλες χώρες. Έψαξα κι άλλο το θέμα, και τώρα αναρωτιέμαι γιατί δεν θα μπορούσαμε και στην Ελλάδα να φερόμαστε λίγο πιο φιλικά προς την έγκυο, το ζευγάρι και το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί…

Βρετανία
Μετά από καισαρική, φυσιολογικός τοκετός
Όταν η Μαίρη έφτασε στο Μάντσεστερ, ήταν ήδη στον 5ο μήνα της εγκυμοσύνης της. Πήγε στο νοσοκομείο όπου επρόκειτο να γεννήσει και ξεκαθάρισε στο γιατρό που την είδε ότι έπρεπε να κάνει οπωσδήποτε καισαρική και επισκληρίδιο, καθώς είχε γεννήσει πριν από 2,5 χρόνια στην Ελλάδα με καισαρική τον πρώτο της γιο: «Αρχικά κανείς δεν μου έφερε αντίρρηση, αλλά μου έδωσαν να διαβάσω ένα χαρτί που περιέγραφε τους κινδύνους της καισαρικής και μου ζήτησαν να το υπογράψω. Ο άνδρας μου, γιατρός κι αυτός, πρότεινε να το σκεφτούμε λίγο. Γέννησα λίγο πρόωρα, μου είπαν ότι μπορούσα κάλλιστα να γεννήσω φυσιολογικά. Τους εμπιστεύτηκα. Τους ζήτησα να μου κάνουν επισκληρίδιο, αλλά μου είπαν ότι δεν ήταν ανάγκη και ότι θα εισέπνεα ένα αέριο κάθε φορά που θα πονούσα. Νομίζω ότι εισέπνεα τόσο συχνά, που ήμουν τελείως ζαλισμένη…».

Γερμανία
Επιστροφή στο σπίτι λίγες ώρες μετά τον τοκετό

Η Κατερίνα ήθελε να γεννήσει το δεύτερο παιδί της στο σπίτι της στη Δρέσδη, αλλά, επειδή το μωρό «κατέβαινε» με τα πόδια, προτίμησε το μαιευτήριο: «Δεν έκανα επισκληρίδιο και η κόρη μου γεννήθηκε φυσιολογικά, παρότι ήταν σε ισχιακή προβολή, ένδειξη που κανονικά οδηγεί σε καισαρική. Το μόνο που άλλαξε ήταν ότι, για λόγους ασφαλείας, εκτός από τη μαία ήταν παρών στον τοκετό και ένας γιατρός. Επιστρέψαμε στο σπίτι λίγες ώρες αφού γεννήθηκε η κόρη μας, επειδή έτσι επιλέξαμε».
Κάνοντας αφρόλουτρο στα μέσα του τοκετού
Η Φωτεινή γέννησε το τρίτο της παιδί στη Γερμανία. Μας περιέγραψε αυτά που θυμάται εντονότερα: «Μόλις δυνάμωσαν οι πόνοι, μου πρότειναν και δέχτηκα με ευχαρίστηση- να κάνω μπάνιο με αφρόλουτρο, για να χαλαρώσω. Ο άνδρας μου ήταν συνέχεια μαζί μου. Γέννησα με τη βοήθεια της μαίας -χωρίς επισκληρίδιο ή φάρμακα- σε ένα φαρδύ κρεβάτι με πολλά μαξιλάρια, σε ένα όμορφο δωμάτιο με μουσική, ωραία χρώματα και φωτισμό».

Γαλλία
Σε μονόκλινο με έμφαση στο θηλασμό
Η Ελισάβετ γέννησε στο Παρίσι: «Στη διάρκεια του τοκετού είχα συνέχεια δίπλα μου το σύζυγό μου, τη μαία και προς το τέλος και μια μικρή ομάδα γιατρών, που έβλεπα για πρώτη φορά. Το σημαντικότερο είναι ότι μου έδωσαν το μωρό αμέσως για να το θηλάσω και ότι στο μαιευτήριο έμεινα σε μονόκλινο δωμάτιο, είχα το μωρό
συνέχεια μαζί μου και έτσι βοηθήθηκα πάρα πολύ στο θηλασμό!».

4 σημεία υπεροχής

Εντοπίσαμε 4 χαρα­κτη­ριστικά της προετοιμασίας και της διαδικασίας του τοκετού που είναι κοινά σε Νορβηγία, Βρετανία, Αμερική, Καναδά, Γερμανία, Ισπανία, Βέλγιο, Γαλλία και Ελβετία:
Όλα τα ζευγάρια είχαν κάνει μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής (ενημέρωση-εκπαίδευση για το τι πρόκειται να συμβεί στη γέννα) και στη συνέχεια είχαν επιλέξει τον τρόπο (birth plan) που θα γινόταν ο τοκετός (π.χ. στο νερό).
Ο μπαμπάς του παιδιού που επρόκειτο να έρθει στον κόσμο βρισκόταν μαζί με τη γυναίκα του καθ’ όλη τη διάρκεια του τοκετού, ακόμα κι όταν επρόκειτο για καισαρική!
Κανένα ζευγάρι δεν ξόδεψε ούτε 1 ευρώ για τη γέννα!
Μετά την επιστροφή στο σπίτι, μια μαία ή μια νοσοκόμα τους επισκέπτονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα για να τους βοηθούν και να ελέγχουν την πορεία της υγείας τους.

Βέλγιο
Μαία για το μωρό, κινησιοθεραπεύτρια για τη μαμά
Η Άννα-Μαρία ζει στις Βρυξέλλες. Ως γνήσια Ελληνίδα, είχε πολύ άγχος για τον τοκετό – επρόκειτο, άλλωστε, για το πρώτο της παιδί: «Στο Βέλγιο γεννάς σε ένα δωμάτιο που θυμίζει ξενοδοχείο, με πολλά βοηθήματα για πιο εύκολο και άνετο τοκετό: μια μπάλα όπου μπορείς να κάθεσαι στη διάρκεια των ωδίνων, μια μπανιέρα αν θες να γεννήσεις στο νερό… Μαζί σου είναι ο σύντροφός σου, η μαία, ο γιατρός και η κινησιοθεραπεύτρια, που σε βοηθά με τις αναπνοές, σου δείχνει τη σωστή στάση του σώματος κάθε φορά και επιπλέον σου κάνει μασάζ…».

Ελβετία
Με καισαρική και το σύζυγο μέσα στο χειρουργείο

Η Χριστίνα είναι Ελβετίδα και ο σύζυγός της Έλληνας. Εκείνος μας περιέγραψε την εμπειρία του: «Η γυναίκα μου, μετά από 3 ημέρες που οι γιατροί προσπαθούσαν να προκαλέσουν πόνους, γέννησε με καισαρική και επισκληρίδιο, στη διάρκεια της οποίας ήμουν δίπλα της. Όλα τα έξοδα τα πλήρωσε η ασφάλεια και μάλιστα εκείνη του γιου μας, που μόλις είχε γεννηθεί! Αυτό που με εντυπωσίασε είναι η άψογη οργάνωση κατά τη
διάρκεια της εγκυμοσύνης (ραντεβού με το γιατρό, υπερηχογραφήματα, εξετάσεις κλπ.), που βοηθά το ζευγάρι να μην έχει καθόλου άγχος».

Ισπανία
Κάνοντας γιόγκα

Η Σύλβια γέννησε και τα δύο της παιδιά στη Βαρκελώνη με «εναλλακτικό» τρόπο, επειδή έτσι είχε επιλέξει: «Δίπλα μου βρισκόταν μόνο ο σύζυγός μου και η μαία, και εγώ έκανα ασκήσεις γιόγκα στη διάρκεια των ωδίνων. Δεν υπήρξε καμία εξωγενής παρέμβαση (π.χ. φάρμακα) και η γέννα ήταν για μένα μία πολύ θετική εμπειρία».

Θα πρέπει να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος για να παρέμβουμε στη φυσιολογία του τοκετού

Αμερική
Ολόκληρη η οικογένεια παρούσα στη γέννα

Η Έφη γέννησε την κόρη της στη Βοστόνη: «Όλα ήταν πολύ οργανωμένα από την αρχή, οι εξετάσεις, οι επισκέψεις στο γιατρό, τα υπερηχογραφήματα… Μέχρι να γεννήσω, γνώρισα 6 γιατρούς που ήταν υποψήφιοι για να με ξεγεννήσουν. Υπήρχε μία βασική γιατρός και οι άλλοι ήταν κάπως σαν αναπληρωματικοί. Όταν με έπιασαν οι πρώτοι πόνοι, καθόμουν σε μια μπάλα. Μετά μου έκαναν επισκληρίδιο. Στο δωμάτιο όπου γέννησα ήμουν μαζί με το σύζυγό μου, την οικογένειά μου και μια μαία. Στην Αμερική υπάρχει πάντα αυτή η έννοια της γιορτής μάλιστα μου έβαλαν και έναν καθρέφτη για να δω το παιδί τη στιγμή που έβγαινε…».

Καναδάς
Φωτογραφίες και ένα ταψί μπακλαβά

Η Κρίστα είναι ελληνικής καταγωγής και ζει στον Καναδά: «Καθώς είχα μικρή ποσότητα αμνιακού υγρού, ο γιατρός αναγκάστηκε να μου κάνει πρόκληση τοκετού. Αυτό που με βοήθησε ήταν ότι καθ’ όλη τη διάρκεια είχα κοντά μου τη μαία, το σύζυγο και όλη την οικογένειά μου. Ο γιατρός πέρασε και με είδε μερικές φορές και ήρθε πάλι στο τελικό στάδιο, αυτό των εξωθήσεων. Μας άφησε να βγάλουμε φωτογραφίες όλοι μαζί και τελικά ο σύζυγός μου έκοψε το λώρο. Θα ήταν αδιανόητο να τον πληρώσουμε, γι’ αυτό τον κεράσαμε ένα ταψί μπακλαβά!».

Ιαπωνία-Νορβηγία
Γιατρός-αυθεντία vs τοκετός στο νερό

Η Κατερίνα ζούσε στην Ιαπωνία όταν έμεινε έγκυος και παρέμεινε εκεί μέχρι τους 7,5 μήνες της εγκυμοσύνης της. Έφυγε επειδή κατάλαβε ότι το σύστημα δεν της ταίριαζε καθόλου: «Στην Ιαπωνία, ο γιατρός θεωρείται αλάνθαστος, κάτι σαν Θεός που κανείς δεν αμφισβητεί. Έπρεπε να τον βλέπω κάθε 2 εβδομάδες και να ακολουθώ αυστηρά τις υποδείξεις του». Τελικά γέννησε στη Νορβηγία μέσα σε μπανιέρα: «Γέννησα με τη βοήθεια της μαίας, δεν πήρα φάρμακα ούτε έκανα επισκληρίδιο. Το καλύτερο από όλα είναι ότι μετά τον τοκετό μείναμε με τον άνδρα μου και το μωρό σε ένα οικογενειακό δωμάτιο στο μαιευτήριο».

Τα σχόλια των ειδικών

«Είναι ζήτημα πολιτισμού»
Όπως σχολιάζει ο δρ. Γρηγόρης Π. Κυρούσης, μαιευτήρας-γυναικολόγος: «Μέσα από τα συγκεκριμένα παραδείγματα διαφαίνεται ξεκάθαρα η διαφορά νοοτροπίας, αλλά και πολιτισμού, ανάμεσα στη χώρα μας και εκείνες του εξωτερικού. Πρόκειται για κράτη όπου το Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει ποιότητα και ανταποκρίνεται άμεσα στις ανάγκες του πολίτη. Η Μαιευτική-Γυναικολογία, ως μια δυναμική ειδικότητα τόσο σε επιστημονικό όσο και σε τεχνολογικό επίπεδο, διέπεται από κανόνες και πρωτόκολλα. Έγκειται στον πολιτισμό ενός κράτους, στο σύστημα Υγείας του, να τηρεί τους κανόνες και τα πρωτόκολλα και να αντιμετωπίζει την έγκυο και το νεογνό με ανθρωπιά, σεβασμό και αξιοπρέπεια!».

«Έμφαση στην εξατομικευμένη φροντίδα»
Η δρ. Βικτωρία Βιβιλάκη, λέκτορας υπό διορισμό στο τμήμα Μαιευτικής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας, υπογραμμίζει ότι: «Ο τοκετός αποτελεί μια μοναδική μετάβαση στη ζωή μιας γυναίκας, από την κύηση στη μητρότητα. Γι’ αυτό και είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ζευγαριού η διαδικασία του τοκετού να μη μεταβάλλεται σε μια μηχανική διαδικασία, αλλά σε μια αναντικατάστατη εμπειρία ζωής. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει το Εθνικό Σύστημα Υγείας να υποστηρίζει την εξατομικευμένη φροντίδα κάθε ζευγαριού, η οποία δεν πρέπει να εξαρτάται από τον εκάστοτε επαγγελματία Υγείας, αλλά να βασίζεται σε τεκμηριωμένα αποτελεσματικές πρακτικές, οι οποίες θα προασπίζουν την υγεία της γυναίκας και του νεογνού. Ο ερχομός ενός παιδιού με φυσικό τρόπο υποδεικνύει σε όλους μας ότι η φύση είναι πιο σοφή από εμάς και θα πρέπει να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος για να παρέμβουμε στη φυσιολογία του τοκετού».

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία το δρ. Γρηγόρη Π. Κυρούση, μαιευτήρα-γυναικολόγο, και τη δρ. Βικτωρία Βιβιλάκη, λέκτορα υπό διορισμό στο τμήμα Μαιευτικής του Τ.Ε.Ι. Αθήνας.

Πηγή: περιοδικό Vita

Μια πρώτη καισαρική δεν αποκλείει τον κολπικό τοκετό σε επόμενη κύηση

7 Σχόλια

12/03/2010

Πάρα πολλές έγκυες που θέλουν να αποφύγουν να γεννήσουν ξανά με καισαρική δεν έχουν αυτή την ευκαιρία, διότι οι μαιευτήρες ακολουθούν την παλαιά άποψη ότι «από τη στιγμή που έκανες καισαρική, θα γεννάς πάντα με καισαρική».

Αυτό ήταν το συμπέρασμα ειδικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, η οποία συγκλήθηκε για το θέμα αυτό από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (ΝΙΗ) των ΗΠΑ και η οποία καλεί τώρα τους γιατρούς να επανεξετάσουν τις πρακτικές τους.

Δέκα πέντε χρόνια πριν, σχεδόν 3 στις 10 γυναίκες που είχαν κάνει καισαρική μπορούσαν να γεννήσουν με κολπικό τοκετό στην επόμενη εγκυμοσύνη τους, μια πρακτική που ονομάζεται VBAC (κολπικός τοκετός μετά από καισαρική).

Τώρα, η αναλογία αυτή έχει μειωθεί σε 1 στις 10, εν μέρει επειδή το ένα τρίτο των μαιευτηρίων και οι μισοί γιατροί απαγορεύουν στις γυναίκες να επιχειρήσουν VBAC, δηλώνει η ομάδα ειδικών.

Ωστόσο, η VBAC παραμένει μια ασφαλής πρακτική για τις σωστές υποψήφιες και όταν αυτές οι γυναίκες την ακολουθούν, ένα ποσοστό 60-80% καταφέρνει πράγματι να γεννήσει με κολπικό τοκετό. Η ομάδα εμπειρογνωμόνων υποστηρίζει ότι ο γιατρός θα πρέπει να παρουσιάζει αμερόληπτα στις γυναίκες τα «συν» και τα «πλην», ώστε να μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιες.

Συνολικά, σχεδόν το ένα τρίτο των γεννήσεων στις ΗΠΑ γίνονται με καισαρική τομή – ένα ποσοστό ρεκόρ. Οι καισαρικές μπορεί να σώζουν ζωές, αλλά έχουν και κινδύνους. Όσο περισσότερες καισαρικές κάνει μια γυναίκα, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος προβλημάτων σε μια επόμενη εγκυμοσύνη, όπως ανωμαλίες του πλακούντα ή αιμορραγία.

Οι αλλαγές στις απόψεις

Πριν από πολλές δεκαετίες, οι γιατροί σχεδόν πάντα συνιστούσαν νέα καισαρική, διότι ανησυχούσαν ότι οι οδύνες θα οδηγούσαν σε ρήξη της μήτρας στο σημείο της ουλής. Όμως, το 1980, οι ειδικοί γιατροί συμπέραναν ότι πολλές μητέρες μπορούν με ασφάλεια να γεννήσουν με κολπικό τοκετό την επόμενη φορά, στηριζόμενοι σε στοιχεία που έδειχναν ότι ο κίνδυνος ρήξης της μήτρας είναι μικρότερος από 1%.

Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία η ζυγαριά άρχισε να γέρνει πάλι προς τις «δια βίου» καισαρικές: το 2006, σε 19 πολιτείες των ΗΠΑ, 92% των γυναικών έκαναν ξανά καισαρική σε επόμενη εγκυμοσύνη τους. Και το 1999, το Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων εξέδωσε οδηγίες που συνιστούν ότι η VBAC θα πρέπει να επιχειρείται μόνο σε νοσοκομεία που διαθέτουν εξοπλισμό για εξαιρετικά επείγουσα χειρουργική επέμβαση – πολλά μικρότερα και αγροτικά νοσοκομεία δεν διαθέτουν τέτοιο εξοπλισμό.

Όπως δηλώνει η ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΝΙΗ, η αλλαγή αυτή οφείλεται εν μέρει στους φόβους των γιατρών για ενδεχόμενη μήνυση, διότι, παρόλο που η ρήξη της μήτρας παραμένει εξαιρετικά σπάνια, μπορεί να είναι σοβαρότατες επιπτώσεις στην οικογένεια και να οδηγήσει σε μηνύσεις και στην απαίτηση για πανάκριβη αποζημίωση.

Η κρίση κατά περίπτωση είναι ζωτικής σημασίας, δηλώνει η ομάδα ειδικών, γιατί υπάρχουν περιπτώσεις που μια νέα καισαρική μπορεί να είναι καλύτερη για το βρέφος αλλά όχι για τη μητέρα ή το αντίστροφο.

Ποιες γυναίκες είναι κατάλληλες για κολπικό τοκετό μετά από καισαρική

Σύμφωνα με την ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΝΙΗ, απαιτείται περαιτέρω μελέτη σχετικά με το ποιες γυναίκες είναι οι καλύτερες υποψήφιες για VBAC. Γενικά, όμως, η VBAC εφαρμόζεται σε γυναίκες που έχουν μία προηγούμενη καισαρική με «εγκάρσια» τομή – αυτήν που συνηθίζεται περισσότερο σήμερα. Κατά τα άλλα, οι γυναίκες θα πρέπει να είναι χαμηλού κινδύνου: να μην κυοφορούν δίδυμα, τρίδυμα κ.λπ., το μωρό να μην είναι πολύ μεγάλο, οι γυναίκες να μην είναι παχύσαρκες ή να μην έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση ή διαβήτη.

«Υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν γνωρίζουμε σχετικά με το ποιες γυναίκες μπορούν να έχουν επιτυχή VBAC, αλλά πιστεύουμε ότι είναι βασικό να γίνονται σεβαστές οι επιθυμίες και οι προτιμήσεις τω γυναικών σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας λήψης αποφάσεων» δηλώνει ο πρόεδρος της ομάδας εμπειρογνωμόνων, Dr. F. Gary Cunningham από το Πανεπιστήμιο του Τέξας.

Πηγή:
Associated Press, healthview.gr

Διαβάστε επίσης:

Panel Urges New Look at Caesarean Guidelines
Vaginal birth OK after several C-sections

Τοκετός στο νερό

Σχολιάστε

O τρόπος με τον οποίο θα έρθει στη ζωή ένα μωρό μπορεί να επηρεάσει την μετέπειτα πορεία του. Ο τοκετός στο νερό φαντάζει για πολλές γυναίκες λιγότερο τρομακτικός, γι αυτό και όλο και περισσότερες γυναίκες προτιμούν να γεννήσουν μέσα στο νερό, αφού είναι λιγότερο επώδυνος και οι γυναίκες αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια και γεννούν πιο ξεκούραστα.

Ο τοκετός στο νερό είναι μια απλή κι εύκολη διαδικασία. Γίνεται σε ειδικά διαμορφωμένες πισίνες του μαιευτηρίου ή ειδικευμένων κέντρων για τη συγκεκριμένη διαδικασία ώστε να διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό. Το σώμα της μητέρας βρίσκεται μέσα στο νερό σε ειδική μπανιέρα ή πισίνα σε θερμοκρασία μέχρι 36 βαθμούς κελσίου. Αρχικά θα πρέπει να συμφωνήσει ο γιατρός σας και στη συνέχεια να επιλεγεί ο κατάλληλος χώρος με βασική προϋπόθεση να είναι πολύ καθαρός.

Τα μωρά που γεννιούνται στο νερό είναι πιο ήσυχα, γιατί μεταβαίνουν από ένα υγρό περιβάλλον σε ένα άλλο, χωρίς να βιώσουν έντονα τη διαφορά. Γι’ αυτά, ο τοκετός στο νερό είναι πιο ομαλός και έτσι είναι πιο ήρεμα. Ακόμα και η μητέρα κατά τη διάρκεια του τοκετού χαλαρώνει και δίνει ευκολία στην αλλαγή των στάσεων. Διευκολύνει στις αναπνοές που πρέπει να παίρνει η επίτοκος και μπορεί και διαχειρίζεται καλύτερα τους πόνους.

Πηγή: zougla.gr

Links:

Waterbirth International

Choosing waterbirth (ΒΙΒΛΙΟ)

American Pregnancy Association (promoting pregnancy wellness)

The facts about waterbirth (video)

Οταν το χειρουργείο υποκαθιστά τη φύση

9 Σχόλια

Ασθμα,αλλεργίες,διαβήτης είναι ορισμένα από τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν σε υψηλότερα ποσοστά τα παιδιά τα οποία έχουν έρθει στον κόσμο με καισαρική τομή. Αλλά και οι μητέρες εκτίθενται σε περισσότερους κινδύνους,ενώ με προβλήματα απειλούνται και οι επόμενες εγκυμοσύνες τους!

Εφημερίδα Το Βήμα

Μπορεί η χώρα μας να κατέχει τα θλιβερά πρωτεία στην Ευρώπη όσον αφορά τα ποσοστά καισαρικών έναντι των φυσιολογικών τοκετών, αξίζει όμως να σημειωθεί ότι οι καισαρικές σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό έχουν γίνει «τρέντι» σε παγκόσμιο επίπεδο- εκτιμάται ότι δεν ξεπερνούσαν το 5% τη δεκαετία του 1970, ενώ σήμερα το ποσοστό τους είναι ανώτερο του 30%. Και μέσα σε όλα αυτά, οι συστάσεις του ΠΟΥ είναι ρητές και αναφέρουν ότι το ποσοστό των καισαρικών δεν πρέπει να ξεπερνά το 15% επί του συνόλου των τοκετών. Το βάρος όμως του ζητήματος της εκλεκτικής καισαρικής τομής δεν εξαντλείται στην απλή καταγραφή ποσοστών. Αφορά την ίδια την υγεία του παιδιού που θα έλθει στον κόσμο αλλά και εκείνη της μητέρας του, όπως αποδεικνύουν όλο και περισσότερα επιστημονικά στοιχεία. Η τελευταία ηχηρή προειδοποίηση έρχεται από ολλανδούς ερευνητές οι οποίοι ανέφεραν πριν από μερικές ημέρες ότι τα παιδιά που γεννιούνται με καισαρική έχουν σημαντικά αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν άσθμα στη ζωή τους. Της τελευταίας αυτής προειδοποίησης έχουν προηγηθεί πολλές άλλες: η «μοδάτη» καισαρική… εγκυμονεί μεταξύ άλλων διαβήτη, αλλεργίες, κίνδυνο θανάτου για τη μητέρα και το βρέφος, ακόμη και κινδύνους για τα επόμενα παιδιά της γυναίκας που θα έλθουν στον κόσμο, όπως σημειώνουν οι επιστήμονες. «Το Βήμα» παρουσιάζει σήμερα ένα απάνθισμα των πρόσφατων ερευνητικών στοιχείων που φανερώνουν, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι η καισαρική δεν αποτελεί μια απλή υπόθεση ούτε ως προς τις βραχυπρόθεσμες ούτε ως προς τις μακροπρόθεσμες συνέπειές της. Διαβάζοντας τα στοιχεία αυτά, ίσως οι γυναίκες θα έπρεπε να σκεφτούν προτού επιλέξουν καισαρική χωρίς να συντρέχει λόγος σοβαρός ότι η πρώτη επιλογή τους οφείλει να είναι η υγεία των παιδιών τους (αν η δική τους δεν τις απασχολεί…).

Χρόνος και χρήμα
Για ποιο λόγο άραγε οι γυναίκες υποβάλλονται σε μια χειρουργική επέμβαση αντί να ζήσουν το «θαύμα» για το οποίο τις έχει προορίσει η φύση; Πριν από μερικά χρόνια κάποιος θα υποστήριζε ότι αυτό που παίζει ρόλο είναι το χρήμα, καθώς η αμοιβή των γιατρών ήταν μεγαλύτερη για τη διενέργεια καισαρικής σε σύγκριση με εκείνη για τον φυσιολογικό τοκετό. Ωστόσο σήμερα αυτό παύει να θεωρείται το κύριο αίτιο της «επιδημίας» των καισαρικών, αφού τα κόστη των δύο ειδών τοκετού τείνουν να εξισωθούν. Στην πρώτη γραμμή περνάει όμως μια άλλη αιτία που ακούει στο όνομα «χρόνος» και η οποία βρίσκει εδώ την κυριολεκτική σημασία τού «ο χρόνος είναι χρήμα». Οι μαιευτήρες μπορούν να προγραμματίσουν πολύ περισσότερους τοκετούς μέσα στην ημέρα όταν έχουν κλείσει ημερομηνία για καισαρική με τις πελάτισσές τους. Φαντάζεστε πόσο διαφορετικό θα ήταν να περιμένουν έναν φυσιολογικό τοκετό… Παράλληλα, όλο και περισσότεροι γιατροί επιλέγουν καισαρικές στο πλαίσιο της αποκαλούμενης αμυντικής ιατρικής. Με λίγα λόγια, προσπαθούν να είναι προφυλαγμένοι από τυχόν δυσκολίες και επιπλοκές που μπορεί να συμβούν στον φυσιολογικό τοκετό και οι οποίες είναι πιθανόν να οδηγήσουν σε δικαστικές διαμάχες. Στην… ευκολία της καισαρικής τομής καταφεύγουν όμως και οι ίδιες οι Ελληνίδες, οι οποίες υποκλίνονται επίσης στο «ο χρόνος είναι χρήμα» λόγω του φορτωμένου προγράμματός τους. Και όταν δεν τις πιέζει ο χρόνος, τις πιέζει ο… φόβος του πόνου μέσα στην αίθουσα τοκετού (παραβλέποντας μάλλον ότι ο πόνος που ακολουθεί ύστερα από μια εγχείρηση όπως η καισαρική είναι μεγαλύτερος).

Αναβλητικότητα και εξωσωματικές
Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν πάντως και κάποιοι λόγοι που αποτελούν απόρροια του σύγχρονου τρόπου ζωής μας και οι οποίοι οδηγούν εκ των πραγμάτων στην αύξηση των καισαρικών τομών. Ο πρώτος είναι η απόφαση των γυναικών να βιώσουν τη μητρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία- περίπου στο 33ο έτος για τον πρώτο τοκετό σε ό,τι αφορά τις Ελληνίδες-, παράγοντας που αυξάνει τις πιθανότητες για καισαρική τομή. Ο δεύτερος σχετίζεται με την αύξηση των εξωσωματικών γονιμοποιήσεων. Εκτιμάται ότι στη χώρα μας περί τα 3.500 παιδιά συλλαμβάνονται με μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ετησίως. Πολλές από αυτές τις κυήσεις είναι πολύδυμες, γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες για καισαρική.

Οποιοι και αν είναι οι λόγοι που οδηγούν στην «έκρηξη» των καισαρικών στη χώρα μας- αλλά και σε άλλες χώρες όπως η Βραζιλία, όπου τα ποσοστά καισαρικών φθάνουν στο 60%- υπάρχουν και οι συνέπειες οι οποίες μπορούν να κοστίσουν σοβαρά στην υγεία τόσο των ίδιων των γυναικών όσο και των παιδιών τους, τα οποία έρχονται στον κόσμο με ένα μέλλον επιβαρημένο χωρίς καν να ερωτηθούν (κάτι που πολλές γυναίκες ίσως δεν γνωρίζουν ή επιθυμούν να… ξεχνούν).

Σοβαρός κίνδυνος άσθματος
Το πιο πρόσφατο καμπανάκι χτύπησε στις αρχές του Δεκεμβρίου και το έκρουσαν ειδικοί του Εθνικού Ινστιτούτου για τη Δημόσια Υγεία και το Περιβάλλον της Ολλανδίας με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «Τhorax». Οι ερευνητές παρακολούθησαν περί τα 3.000 παιδιά από τη στιγμή της γέννησής τους ως και το όγδοο έτος της ζωής τους και είδαν ότι όσα εξ αυτών είχαν γεννηθεί με καισαρική τομή αντιμετώπιζαν 80% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης άσθματος σε σύγκριση με εκείνα που γεννήθηκαν με φυσιολογικό τοκετό. Η σύνδεση αυτή ήταν μάλιστα εντονότερη σε ό,τι αφορούσε παιδιά που γεννήθηκαν με καισαρική και των οποίων οι γονείς έπασχαν από αλλεργίες. Οπως συγκεκριμένα προέκυψε, όταν και οι δύο γονείς αντιμετώπιζαν πρόβλημα αλλεργιών τα παιδιά τους είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ως την ηλικία των οκτώ ετών άσθμα για την αντιμετώπιση του οποίου απαιτείτο η χρήση εισπνεόμενων στεροειδών φαρμάκων. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα βρέφη που έρχονται στον κόσμο με καισαρική δεν ωφελούνται από τις αλλαγές στις ορμόνες και στη φυσιολογία του οργανισμού οι οποίες συντελούνται κατά τη διάρκεια του τοκετού και βοηθούν στην ωρίμανση των πνευμόνων.

Δεν είναι όμως μόνο το άσθμα που… κόβει την ανάσα των παιδιών που γεννιούνται με καισαρική. Μελέτη δανών ερευνητών του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ααρχους η οποία δημοσιεύτηκε πριν από περίπου ένα έτος στο έγκριτο επιστημονικό έντυπο «Βritish Μedical Journal» τοποθέτησε την εκλεκτική καισαρική στο «εδώλιο του κατηγορουμένου» σχετικά με την πρόκληση πλήθους αναπνευστικών προβλημάτων τα οποία ξεκινούσαν από τη γέννηση και ακολουθούσαν τα παιδιά στην υπόλοιπη ζωή τους. Τα ευρήματα προέκυψαν ύστερα από μελέτη 34.000 γεννήσεων στη Δανία και οι ειδικοί ανακάλυψαν ότι τα παιδιά που γεννήθηκαν με καισαρική στην 37η εβδομάδα της κυήσεως είχαν σχεδόν τετραπλάσιο κίνδυνο αναπνευστικών προβλημάτων τα οποία απαιτούσαν την παραμονή τους σε θερμοκοιτίδα και τη χορήγηση οξυγόνου σε σύγκριση με εκείνα που ήλθαν στον κόσμο με φυσιολογικό τοκετό. Ρινίτιδες, δερματίτιδες, δυσανεξίες
Και αν νομίζετε ότι οι κίνδυνοι τελειώνουν εδώ, κάνετε λάθος. Πλήθος αλλεργιών παντός είδους παραμονεύουν στη γωνία για τα αθώα μωρά που έρχονται στον κόσμο με καισαρική. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ειδικοί του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ προειδοποίησαν μέσω του επιστημονικού εντύπου «Journal of Αllergy and Clinical Ιmmunology» ότι οι κίνδυνοι εμφάνισης αλλεργικής ρινίτιδας και ατοπικής δερματίτιδας διπλασιάζονται στα βρέφη που γεννιούνται με καισαρική. Η συγκεκριμένη μελέτη επικεντρώθηκε σε 432 παιδιά τα οποία παρακολουθήθηκαν από τη γέννηση ως και την ηλικία των εννέα ετών, ενώ τουλάχιστον ένας από τους δύο γονείς τους είχε ιστορικό αλλεργιών. Παρά την κληρονομική προδιάθεση, όμως, η καισαρική φάνηκε να αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα που «τροφοδοτούσε» την εμφάνιση αλλεργικών παθήσεων. Τις πταίει, σύμφωνα και με αυτή τη μελέτη; Το γεγονός ότι η καισαρική στερεί από το παιδί τη δυνατότητα να εκτεθεί στην κολπική χλωρίδα η οποία θωρακίζει το ανοσοποιητικό σύστημά του.

Αλλεργία και σε τροφές παραμονεύει όμως για τα παιδιά που γεννιούνται με καισαρική. Για την ακρίβεια, τα παιδιά αυτά διατρέχουν διπλάσιο κίνδυνο να παρουσιάσουν αλλεργία ή δυσανεξία στο αγελαδινό γάλα σε σχέση με όσα έρχονται στον κόσμο με φυσιολογικό τοκετό, σύμφωνα με μελέτη ειδικών από το Νορβηγικό Ιδρυμα Δημόσιας Υγείας στο Οσλο που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο «Αllergy» το 2005 και η οποία περιελάμβανε 2.656 εθελοντές. Η ίδια ερευνητική ομάδα είχε ανακαλύψει επίσης σύνδεση της καισαρικής με αλλεργίες στα αβγά, στα ψάρια και στα καρύδια.

Διαβήτης και βρεφικοί θάνατοι
Η καισαρική «εγκυμονεί» ακόμη και διαβήτη για το παιδί. Μελέτη που είδε το φως της δημοσιότητας τον περασμένο Αύγουστο και η οποία ανήκε σε ειδικούς του Πανεπιστημίου Κουίνς στο Μπέλφαστ έδειξε ότι τα παιδιά που γεννιούνται με καισαρική αντιμετωπίζουν αυξημένο κατά 20% κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 1 σε σύγκριση με εκείνα που γεννιούνται με φυσιολογικό τοκετό. Τα αποτελέσματα αυτά προέκυψαν ύστερα από μεταανάλυση 20 προηγουμένων μελετών και, σύμφωνα με τους ερευνητές, «ένοχη» για τη σύνδεση μεταξύ καισαρικής και διαβήτη φαίνεται να είναι η επαφή του βρέφους με νοσοκομειακά βακτήρια κατά τη γέννησή του αντί με τα βακτήρια της μητέρας που βρίσκονται στο αποκαλούμενο κανάλι της γέννησης και τα οποία «θωρακίζουν» τον οργανισμό του.

Και αν όλοι αυτοί οι κίνδυνοι τρομάζουν, λάβετε υπόψη σας ότι θεωρούνται μακροπρόθεσμοι σε σύγκριση με άλλους, πιο άμεσους που απειλούν τόσο τη γυναίκα όσο και το παιδί της από τη στιγμή που πρωτοβλέπει το φως. Πλήθος επιστημονικών στοιχείων δείχνουν ότι η διενέργεια καισαρικής αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο θανάτου του βρέφους. Για παράδειγμα, αμερικανοί επιστήμονες των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης των Ασθενειών των ΗΠΑ ανέφεραν πέρυσι έπειτα από μελέτη 5,7 εκατ. γεννήσεων ότι τα μωρά που γεννιούνται με καισαρική τομή διατρέχουν τριπλάσιο κίνδυνο να πεθάνουν τον πρώτο μήνα της ζωής τους σε σύγκριση με όσα έρχονται στη ζωή με φυσιολογικό τοκετό. Οι επιστήμονες ανέλυσαν στοιχεία σχετικά με γεννήσεις και βρεφικούς θανάτους που κατεγράφησαν στις ΗΠΑ από το 1998 ως το 2001 και εστίασαν την προσοχή τους στα ποσοστά θνησιμότητας βρεφών που γεννήθηκαν με καισαρική παρ΄ ότι οι μητέρες τους δεν είχαν κάποιο γνωστό ιατρικό λόγο για να υποβληθούν σε αυτή ούτε είχαν παρουσιάσει επιπλοκές στη διάρκεια του τοκετού (θεωρούνταν δηλαδή έγκυοι «χαμηλού κινδύνου»). Διαπίστωσαν ότι η περιγεννητική θνησιμότητα (οι θάνατοι βρεφών μέσα στον πρώτο μήνα από την ημέρα της γεννήσεως) ήταν 1,77 θάνατοι ανά 1.000

ζώσες γεννήσεις με την καισαρική και 0,62 ανά 1.000 ζώσες γεννήσεις με τον φυσιολογικό τοκετό.

Κίνδυνοι και για τις μητέρες
Το περασμένο έτος όμως μια άλλη, γαλλική αυτή τη φορά μελέτη, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και για τις ίδιες τις γυναίκες, δείχνοντας ότι η καισαρική «εκτοξεύει» τις πιθανότητες θανάτου τους. Οπως προέκυψε από τη μελέτη, ο κίνδυνος θανάτου από θρομβώσεις, λοιμώξεις ή επιπλοκές στην αναισθησία ήταν 3,6 φορές υψηλότερος στις γυναίκες που είχαν γεννήσει με καισαρική σε σύγκριση με εκείνες που ακολούθησαν φυσιολογικό τοκετό. Αλλά και ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ανακοίνωσαν μέσα στο 2007 έπειτα από μελέτη σχετικά με 97.095 γεννήσεις που κατεγράφησαν σε οκτώ χώρες της Λατινικής Αμερικής ότι οι γυναίκες που επιλέγουν χωρίς να συντρέχει σοβαρός ιατρικός λόγος αυτού του είδους τον επεμβατικό τοκετό διπλασιάζουν τις πιθανότητες θανάτου τους και πενταπλασιάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης λοιμώξεων μετά την επέμβαση. Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο «Βritish Μedical Journal», η καισαρική φάνηκε να συνδέεται με χαμηλότερα ποσοστά θανάτου μητέρας και βρέφους μόνο στις περιπτώσεις που το παιδί ερχόταν… ανάποδα (με τα πόδια και όχι με το κεφάλι, αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν ισχιακή προβολή)- στις περιπτώσεις βέβαια αυτές είχε κριθεί απαραίτητη η διαδικασία.

Επιπλοκές στις…
επόμενες εγκυμοσύνες
Η απόφαση όμως μιας γυναίκας να γεννήσει με καισαρική θέτει σε κίνδυνο ακόμη και το μέλλον των επόμενων παιδιών που θα φέρει στον κόσμο! Νορβηγοί ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα σχετικά με 637.497 γυναίκες που έκαναν δύο γέννες και 242.812 γυναίκες που έκαναν τρεις γέννες και, όπως είδαν, όταν στην πρώτη εγκυμοσύνη η γυναίκα επέλεγε καισαρική αύξανε τον κίνδυνο επιπλοκών στις επόμενες εγκυμοσύνες της. Συγκεκριμένα η καισαρική στην πρώτη γέννα φάνηκε να συνδέεται με τον διπλασιασμό του κινδύνου για την εμφάνιση προεκλαμψίας, ανωμαλιών του πλακούντα και γέννησης λιποβαρούς βρέφους στις επόμενες εγκυμοσύνες, σύμφωνα με τη δημοσίευση που έγινε τον περασμένο Ιούνιο στο επιστημονικό έντυπο «Οbstetrics and Gynecology».

Αυτά τα στοιχεία είναι μόνο κάποια από το σύνολο εκείνων που βρίσκει κάποιος στη μεγάλη δεξαμενή επιστημονικών δεδομένων σχετικά με τους κινδύνους που «κυοφορεί» η καισαρική. Μια δεξαμενή που συνεχώς γεμίζει, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει πόσο σημαντικό είναι για την κάθε γυναίκα να σκεφτεί προτού γεννήσει ότι η επιλογή του τρόπου τοκετού (και επαναλαμβάνουμε ότι αναφερόμαστε στις περιπτώσεις που έχει αυτή την επιλογή και δεν συντρέχουν άλλοι σοβαροί λόγοι που να επιβάλλουν καισαρική) δεν αποτελεί ζήτημα… βολέματος, αλλά ορισμένες φορές ακόμη και ζήτημα ζωής ή θανάτου για την ίδια και το παιδί της. Τροφή για σκέψη πριν από το επόμενο ραντεβού με τον μαιευτήρα…

Πότε είναι απαραίτητη η καισαρική τομή
Υπάρχουν κάποιοι σοβαροί ιατρικοί λόγοι οι οποίοι καταδεικνύουν την ανάγκη διενέργειας καισαρικής τομής, όπως:

  • Η εμφάνιση εμβρυϊκής υποξίας (έλλειψη οξυγόνου στο έμβρυο η οποία μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε ενδομήτριο θάνατο) όταν πλησιάζει ο τοκετός.
  • Οι πολύδυμες κυήσεις κρίνονται γενικώς υψηλού κινδύνου και στις περισσότερες περιπτώσεις διενεργείται καισαρική τομή.
  • Μπορούν να εμφανιστούν προβλήματα του πλακούντα, όπως η πρόωρη αποκόλλησή του, που επιβάλλουν τη διενέργεια καισαρικής.
  • Η μόλυνση της μητέρας με ιούς που μπορούν να περάσουν στο παιδί κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού, όπως ο ιός ΗΙV του ΑΙDS ή ο ιός της ηπατίτιδας C, αποτελεί ένδειξη για διενέργεια καισαρικής.
  • Ορισμένες ανατομικές δυσκολίες μαρτυρούν την ανάγκη καισαρικής. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει πραγματική δυσαναλογία μεταξύ του μεγέθους του κεφαλιού του παιδιού και της λεκάνης της μητέρας που δυσκολεύει την έξοδο του παιδιού, τότε οι γιατροί καταφεύγουν σε καισαρική τομή.
  • Η θέση του παιδιού πριν από τον τοκετό μπορεί να επιβάλει καισαρική τομή. Σε περιπτώσεις ισχιακής προβολής ή άλλων ανώμαλων προβολών, ο μαιευτήρας είναι πιθανόν να επιλέξει την καισαρική.
  • Αν η μητέρα παρουσιάσει προεκλαμψία (ονομάζεται και τοξιναιμία της κυήσεως και περιλαμβάνει συμπτώματα όπως επικινδύνως αυξημένη αρτηριακή πίεση, υπερβολικό οίδημα και έκκριση πρωτεϊνών στα ούρα, γεγονός που αποτελεί συνεπεία βλαβών στα νεφρά) δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να επιλεγεί καισαρική.
  • Οταν η γυναίκα έχει υποβληθεί ξανά σε καισαρική τομή (ιδιαιτέρως αν έχουν προηγηθεί δύο καισαρικές τομές) υπάρχει προβληματισμός για το αν θα πρέπει να επιλέξει και πάλι την ίδια μέθοδο.

Διαβάστε επίσης

Τhe Times magazine The labor market

Msnbc C-section rates around globe at ‘epidemic’ levels

Reuters  Η πρόκληση τοκετού μπορεί να οδηγήσει σε καισαρική τομή

Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ (Frederick Leboyer)

10 Σχόλια

Leboyer, Frédérick

leboyerΟ Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ υπήρξε μαιευτήρας, με ζηλευτή καριέρα στο χώρο του. Άσκησε ιδιωτικά το επάγγελμά του για χρόνια και διετέλεσε επίσης διευθυντής κλινικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Παρισιού.

Τα όσα είδε, τα όσα ένοιωσε, τα όσα ταξίδια έκανε συντροφεύοντάς τις ετοιμόγεννες ασθενείς του στο δικό τους «ταξίδι μέσα από την καταιγίδα του τοκετού», δύσκολα μπορούσαν να ταιριάξουν με την αυστηρότητα, την αποστασιοποίηση και την ψυχρότητα που απαιτεί το ιατρικό επάγγελμα, ιδιαίτερα στα πιο υψηλόβαθμα σκαλοπάτια καριέρας.

Αλλά και τα όσα έζησε στη «βιομηχανία» της γυναικολογίας, της μαιευτικής και των μαιευτικών κλινικών, δύσκολα μπορούσε να τα συνταιριάξει στη δική του καρδιά με το θαύμα της γέννησης ενός νέου ανθρώπου.

Έτσι, τα παράτησε. Παραιτήθηκε από τον ιατρικό σύλλογο της χώρας του για να γίνει συγγραφέας και ποιητής. Για να υμνήσει τη χαρά της γέννησης και τη δύναμη της φύσης.

Από το 1974, όταν εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Για μια γέννηση χωρίς αγωνία», ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο, διδάσκοντας τη μέθοδό του που δεν είναι άλλη από την πίστη πως κάθε γυναίκα πρέπει να πιστέψει ξανά πως έχει τη δύναμη, την ικανότητα και τη βαθιά γνώση να φέρει στον κόσμο το παιδί της με τις δικές της δυνάμεις, σε φυσιολογικές συνθήκες, με πολύ λίγη εξωτερική βοήθεια.

Χωρίς φόβο. Χωρίς βία. Με αγάπη. Με υπομονή. Με την αφοσίωση του καλλιτέχνη που κοπιάζει για να παράγει έργο. Με χαρά. Με πίστη στη γυναικεία φύση. Ο Λεμπουαγιέ υπόσχεται μια εκστατική εμπειρία: αυτή του φυσικού τοκετού. Περιγράφει τη διαδικασία του τοκετού, σε γλώσσα ποιητική, ως μουσική συμφωνία, αρχαία τραγωδία, ταξίδι του Οδυσσέα.

Σήμερα είναι 91 ετών. Δύο βιβλία του κυκλοφόρησαν στα ελληνικά, μόλις πριν από μερικούς μήνες. Το πρώτο έχει τίτλο «Σαν παραμύθι αν μου’λεγαν πως έρχεται ένα παιδί στον κόσμο» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Μαΐστρος». Το βιβλίο το δώρισε ο ίδιος στον σύλλογο «Ευτοκία», ο οποίος δραστηριοποιείται στην Ελλάδα για την προώθηση του φυσικού τοκετού, στηρίζει την εγκυμοσύνη και τη γαλουχία με τις πιο ήπιες και κοντά στη φύση μεθόδους. Η Μαίρη Γυφτάκη, μέλος του Συλλόγου ανέλαβε να μεταφράσει το βιβλίο, για να συναντήσει «μια γραφή απλή, καθημερινή, άλλοτε αιχμηρή, άλλοτε τρυφερή, συμβολική μαζί και πραγματική».

Ο ίδιος ο Λεμπουαγιέ ξεκαθαρίζει από τις πρώτες κιόλας φράσεις του ότι δεν προτείνει άλλη μια τεχνική ανώδυνου τοκετού. Το «για να μη νοιώσουν τίποτα» δεν είναι ο δικός του δρόμος. Αντίθετα, προτείνει ένα νέο φως για να δει κανείς το «πέρασμα από έναν κόσμο σε έναν άλλο» σαν μια γιορτή.

«Στο εξής», γράφει, «ικανή να διαβάσει αυτή τη μεγαλοπρεπή παρτιτούρα χωρίς να χάσει την παραμικρή από τις αποχρώσεις της, την παραμικρή από τις παύσεις της, από τα διαλείμματα, από τις σιωπές της, καταλαβαίνοντας ότι αυτό που έπαιρνε για οργή δεν είναι παρά υπέρβαση δύναμης, ξεχείλισμα χαράς, σταματώντας, ναι, να «πολεμάει εναντίον», αφήνεται, ακριβώς όπως έκανε στην αγκαλιά του συζύγου της».

Στο βιβλίο του «Φυσικός Τοκετός», που κυκλοφόρησε επίσης στα τέλη του 2008 από τις εκδόσεις «Ρέω», ο Λεμπουαγιέ συγκεντρώνει επιστολές από γυναίκες που γέννησαν ακολουθώντας τις τεχνικές του, τις εμπλουτίζει με σχόλια και παρατηρήσεις και δίνει απλές ασκήσεις αναπνοής και τραγουδιού που μπορούν να βοηθήσουν τη μητέρα να περάσει αίσια την καταιγίδα της γέννας και να βιώσει την εμπειρία ως υπέροχη. Το βιβλίο συνοδεύει ένα μουσικό CD με μουσική ινδικού ταμπουρά, καθώς ο ίδιος έχει διαπιστώσει πως ο συγκεκριμένος ήχος βοηθά στις αναπνοές και διευκολύνει την ενοποίηση του ανθρώπου.

lebou1Το νεογέννητο φωνάζει για να δυναμώσει τα πνευμόνια του; Κάθε άλλο! Το βρέφος κρυώνει, πονά, θαμπώνεται, ξεκουφαίνεται… και προπάντων τρομάζει. Ευτυχώς, όμως, απλές κινήσεις μπορούν να το βοηθήσουν: να χαμηλώσουμε το φως, να μιλάμε σιγά, να μην κόψουμε αμέσως το λώρο, ν ακουμπήσουμε το παιδί πάνω στην κοιλιά της μητέρας του, να του κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο, ένα μασάζ… Μικρές φροντίδες που, εκείνες τις αξέχαστες στιγμές, κάνουν τη διαφορά για το νεογέννητο.

lebou3Κατανοώντας την ακριβή «δομή» και «τάξη» του τοκετού, το βιβλίο αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένα εγχειρίδιο. Σκοπός του είναι να βοηθήσει την μέλλουσα μητέρα να βιώσει καλύτερα, σωματικά και διανοητικά, την δραματικότητα αλλά και την σφοδρότητα του τοκετού, σε συνδυασμό με την μεγαλοσύνη της δημιουργίας που ενέχει η γέννηση ενός νέου ανθρώπου. Προσεγγίζοντας τον τοκετό και τον ερχομό του παιδιού στον κόσμο μ’ έναν τρόπο πρωτότυπο και μοναδικό και βλέποντας από μια νέα οπτική γωνία αυτό που βιώνει η μητέρα και το παιδί, ο Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ μας μιλάει για τον μηχανισμό του τοκετού και τις επιπλοκές του.
Το βιβλίο όμως, δεν απευθύνεται μόνο στις γυναίκες που περιμένουν παιδί, στις μαίες και τους ειδικούς αλλά και σε όλους εμάς, άνδρες και γυναίκες, που αναζητούμε την γνώση πίσω από το μυστήριο της γέννας, το μοναδικό αυτό μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης απέναντι στη φύση.

lebou2Ο Λεμπουαγιέ πρώτος τη δεκαετία του 1970, με το μνημειώδες βιβλίο του Για μια γέννηση χωρίς βία, ξύπνησε τον κόσμο δείχνοντας σε όλους μας ότι τα παιδιά δεν πρέπει να έρχονται στον κόσμο με οδύνη και πόνους, κλαίγοντας από την πρώτη κιόλας στιγμή της ζωής τους. Τώρα έρχεται να μας πει ότι η γυναίκα πρέπει να πιστέψει ξανά πως έχει τη δύναμη, την ικανότητα και τη βαθιά γνώση να φέρει στον κόσμο το παιδί της με τις δικές της και μόνο δυνάμεις, και ότι σε φυσιολογικές συνθήκες (οι οποίες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση) χρειάζεται πολύ λίγη εξωτερική βοήθεια.
Οι «πόνοι της γέννας» που τόσο φοβίζουν τις γυναίκες σήμερα δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν, μας λέει ο Λεμπουαγιέ, και μας διαβεβαιώνει ότι μερικές απλές ασκήσεις αναπνοής και τραγουδιού μπορούν να βοηθήσουν τη μητέρα να περάσει αίσια την «καταιγίδα» της γέννας και να της χαρίσουν μια υπέροχη εμπειρία την οποία θα φυλάει στην καρδιά της για όλη της τη ζωή.
Το πρώτο μέρος αποτελείται από γράμματα που έχουν γράψει στον Λεμπουαγιέ γυναίκες που γέννησαν με τη βοήθεια των συμβουλών του, και τις εμπειρίες τους έρχονται να συμπληρώσουν τα δικά του σχόλια που παρεμβάλλονται στις επιστολές. Ο λόγος του είναι άμεσος, φιλικός, σε πολλά σημεία σχεδόν ποιητικός. Ιδιαίτερο κεφάλαιο αφιερώνει για το θέμα της καισαρικής εξηγώντας τουw λόγους που οι γυναίκες δεν πρέπει να βιάζονται να πάρουν μια τέτοια απόφαση. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου ο συγγραφέας μ?aς περιγράφει την τεχνική των αναπνοών, δίνοντας όλες τις πληροφορίες που χρειάζονται για την εκτέλεσή τους. Ο Λεμπουαγιέ έχει βρει πως ο ήχος του ινδικού ταμπουρά βοηθά τις αναπνοές και διευκολύνει την ενοποίηση του ανθρώπου. Για τοn σκοπό αυτό το βιβλίο συνοδεύει ένα μουσικό CD με μουσική ταμπουρά και οδηγίες για το πώς να το χρησιμοποιήσετε καλύτερα.
Οι συμβουλές του για την καθοδήγηση της εγκύου στηρίζονται στην πολυετή πείρα του ως χειρούργου-μαιευτήρα, τώρα όμως ο ίδιος πρεσβεύει την πλήρη ανεξαρτητοποίηση και αυτοδυναμία της γυναίκας κατά τη διάρκεια του τοκετού και οι ασκήσεις που περιγράφει σκοπό μόνο έχουν να γεμίσουν με χαρά το «ταξίδι της ετοιμόγεννης μέσα από την καταιγίδα του τοκετού».

lebou4Οι εβδομάδες αμέσως μετά τη γέννηση μοιάζουν σαν πορεία στην έρημο. Έρημο που κατοικείται από τέρατα: τις νέες αισθήσεις που επιτίθενται στο παιδί, μέσα κι έξω απ το σώμα του.
Μετά τη θέρμη της μήτρας, μετά το τρελό αγκάλιασμα της γέννας, η παγωμένη μοναξιά της κούνιας. Ποιας κούνιας; -κι αυτή καταργήθηκε. Στη θέση της ήρθε το κρεβατάκι-κλουβί.
Και μετά ξεπροβάλλει ένα αγρίμι, η πείνα, που δαγκώνει τα σωθικά του μωρού.
Ταϊζοντας το παιδί; Ναι Αλλά όχι μόνο με γάλα. Πρέπει να το πάρουμε στην αγκαλιά μας. Να το χαϊδέψουμε, να το νανουρίσουμε. Και να το μαλάξουμε.[…]

________________________________________________________________________________

H μέθοδος Leboyer

Το μωράκι σας ζούσε για 9 μήνες μέσα σ΄ένα σκοτεινό και ζεστό περιβάλλον, αυτό της μήτρας. Με την γέννησή του και την έξοδό του στον κόσμο, κατακλύζεται από έντονα και καινούργια συναισθήματα τα οποία προκύπτουν έως και τραυματικά.

Η μέθοδος Leboyer, αφορά έναν διαφορετικό τρόπο υποδοχής του νεογέννητου. Πήρε το όνομά της από τον Γάλλο μαιευτήρα Frederick Leboyer, ο οποίος εφαρμόζει μια αγωγή που κάνει πιο γλυκιά και ανώδυνη την επαφή του νεογέννητου με τον έξω κόσμο, έτσι ώστε να μην προστεθούν στο αναπόφευκτο τραύμα της γέννησης και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα το οποία μπορούν να αποφευχθούν κατά τον ίδιο.

Ο ίδιος πιστεύει ότι μια γλυκιά υποδοχή του νεογέννητου, με σεβασμό και στοργή την ώρα που γεννιέται το βρέφος, παραμένει ανεξίτηλη στο υποσυνείδητό του και μπορεί να επιδράσει θετικά και στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Πως εφαρμόζεται η μέθοδος Leboyer

  • Δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην ατμόσφαιρα της αίθουσας τοκετών, δηλ. τα φώτα είναι χαμηλά, η θερμοκρασία είναι υψηλότερη απ΄ότι συνήθως (για να μην αιστανθεί το βρέφος τη διαφορά σε σχέση με τη κοιλιά της μητέρας του), και ακούγεται μια απαλή και χαλαρωτική μουσική
  • Oλοι οι παρευρισκόμενοι μιλάνε χαμηλόφωνα και προσέχουν ώστε να μην τρομάξει το βρέφος κάποιος δυνατός θόρυβος
  • Mόλις γεννηθεί το μωρό, με την ίδια κίνηση που του επέτρεψε να βγει από την κοιλιά της μητέρας του, το παιδί τοποθετείται με την κοιλιά προς τα κάτω και πάνω στην κοιλιά της μητέρας του, για να μπορεί να αισθάνεται θαλμπωρή και ασφάλεια.Στο μεταξύ, το χαϊδεύουν και το κάνουν μασάζ.
  • O ομφάλιος λώρος, δεν κόβεται αμέσως. Περιμένουν να σταματήσει να πάλλεται, για να επιτραπεί στο μωρό να συνηθίσει να αναπνέει σταδιακά με τους πνεύμονες.
  • Mόλις κοπεί ο ομφάλιος λώρος, το μωρό τοποθετείται σε χλιαρό νερό για λίγα λεπτά, για να χαλαρώσει εντελώς , και σ΄ένα γνώριμο και οικείο περιβάλλον όπως εκείνο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε.
  • Στο τέλος, γίνονται όλοι οι έλεγχοι ρουτίνας, πάντοτε με απαλότητα και φροντίδα.

______________________________________________________________________________

«Η μόνη και η πιο τρανή
απ’τις επαναστάσεις που μπορούν να γίνουν
στη σκοτεινή ιστορία των ανθρώπων
δεν είναι αυτή που γίνεται απ’τις τυφλές τους κυβερνήσεις

αλλά απ’ τον τρόπο που αυτοί οι δυστυχισμένοι
μπήκαν κι αρχίσαν μες στη μάνα τους να ζουν
κι από το πώς τους υποδέχθηκαν μετά
σα γεννήθηκαν»

Φρεντερίκ Λεμπουαγιέ

Είναι δικαίωμά σας να γεννήσετε όπως σας αρέσει

11 Σχόλια

Δεν πρέπει να αφήσετε στην τύχη αυτήν τη μοναδική, την πιο προσωπική εμπειρία σας. Πρώτα από όλα, πρέπει να ενημερωθείτε για τον τρόπο που λειτουργεί ο οργανισμός σας -ο εκπληκτικός αυτός μηχανισμός με την αφάνταστη τελειότητα και «σοφία»- τόσο κατά την εγκυμοσύνη όσο και κατά τη γέννα. Η γνώση θα είναι η κινητήρια δύναμη, η οποία όχι μόνο θα ενεργοποιήσει τις κρυφές ψυχικές σας δυνάμεις, αλλά και θα σας επιτρέψει να αξιοποιήσετε όλες τις δυνατότητες του σώματος και να εκμεταλλευτείτε δημιουργικά τις ωδίνες, δαμάζοντας τις φοβίες σας.

Ωστόσο, προκειμένου να μην επηρεαστείτε την τελευταία στιγμή αρνητικά από τη ρουτίνα του απρόσωπου μαιευτηρίου, πρέπει να εξασφαλίσετε ψυχική ηρεμία και ευχάριστες συνθήκες στο χώρο, στον οποίο θα γίνει ο τοκετός. Οι βασικές αυτές προϋποθέσεις κάθε άλλο παρά ευνοούνται από τις διάφορες, αμφισβητούμενης αναγκαιότητας, νοσοκομειακές διαδικασίες. Έτσι, λοιπόν, εβδομάδες πριν έλθει η στιγμή να υποδεχτείτε το μωρό σας, εξηγήστε στο γιατρό σας πώς θέλετε να είναι ο τοκετός σας.

Τι να ζητήσετε από το γιατρό σας

  • Να μην υποστείτε τη διαδικασία του υποκλυσμού. Το επιχείρημα που προβάλλεται γι’ αυτή την πρακτική είναι ότι, όταν το έντερο είναι άδειο, υπάρχει περισσότερος χώρος για το μωρό, ενώ η γυναίκα αποφεύγει το ενδεχόμενο να αποβάλει περιττώματα στις εξωθήσεις. Ωστόσο, με τη ρουτίνα αυτή παραβλέπεται το γεγονός ότι η κένωση των εντέρων σας μπορεί να είχε γίνει προηγουμένως, πριν φύγετε από το σπίτι, ή ότι έχετε μείνει πολλές ώρες νηστική. Αλλωστε, λίγες ημέρες πριν από την επικείμενη γέννηση του παιδιού σας, ένα από τα προειδοποιητικά μηνύματα δεν αποκλείεται να ήταν και οι διάρροιες, οι οποίες οφείλονται στην πρόνοια της φύσης, αφού αποσκοπούν στην κένωση των εντέρων πριν από τον τοκετό, ώστε να μην ασκείται πίεση στο γεννητικό σωλήνα. Ωστόσο, αν δεν σας συμβεί τίποτα από όλα αυτά, μπορείτε να συμβιβαστείτε. Αν υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια, φροντίστε να απαλλαγείτε από το περιεχόμενο των εντέρων σας με ένα υπόθετο, πριν ξεκινήσετε για το μαιευτήριο.
  • Να μη σας υποδεχτεί αρμόδια αδελφή με το ξυραφάκι στο χέρι, για να σας απαλλάξει από το τρίχωμα στο εφηβαίο ή στο περίνεο, όπου άλλωστε είναι αραιό. Είναι παραλογισμός ότι αποτελεί εμπόδιο ή πιθανή εστία μόλυνσης, εκτός φυσικά αν παραστεί ανάγκη για καισαρική τομή. Το επιχείρημα με το οποίο θα αντικρούσουν πιθανόν το αίτημά σας είναι ότι στο τρίχωμα μαζεύονται βακτηρίδια και υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης του παιδιού. Το μωρό, όμως, βγαίνει από έναν κόλπο, ο οποίος είναι γεμάτος μύκητες, σταφυλόκοκκο και ό,τι άλλο φανταστείτε. Επιπλέον, έχει αποδειχθεί ότι ένας καθαρισμός και ένα ράντισμα με αντισηπτικό στην περιοχή αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο μόλυνσης. Παρ’ όλα αυτά, μπορείτε, αν θέλετε, να συνεννοηθείτε με το γιατρό σας και να κάνετε το ξύρισμα από το σπίτι, χωρίς να περάσετε από αυτή την ψυχικά επώδυνη δοκιμασία.
  • Να έχετε τη δυνατότητα να κινείστε. Αν μένετε συνέχεια καθηλωμένη στο κρεβάτι, θα πονάτε περισσότερο και, μάλιστα, στη μέση, γιατί θα κάθεστε λάθος. Αλλάζοντας, όμως, θέσεις -όρθια, γονατιστή, καθιστή- θα αισθάνεστε πιο άνετα και οι ωδίνες θα είναι πιο υποφερτές. Αλλωστε, όταν σηκώνεστε, θα έχετε σύμμαχό σας τη δύναμη της βαρύτητας, που δίνει ώθηση στο παιδί προς τα κάτω και το βοηθά να βρει την ευθεία προς την έξοδο, διευκολύνοντας έτσι τη διαδρομή του. Είναι η πιο αποτελεσματική στάση, αλλά και η πιο βολική. Δεν είναι τυχαίο ότι τη θεωρούσαν φυσιολογική και την υιοθετούσαν οι γυναίκες ανά τους αιώνες και επιμένουν ακόμα σε αυτήν οι «πρωτόγονες» επίτοκες, όπως θα έχετε ίσως διαπιστώσει από διάφορες εξωτικές φωτογραφίες ή ταινίες ντοκιμαντέρ. Εάν είστε συνέχεια ξαπλωμένη ανάσκελα, όχι μόνο θα πονάτε περισσότερο, αλλά η μήτρα με τις συστολές της θα σπρώχνει το παιδί προς το κρεβάτι και όχι προς τα κάτω. Έτσι παρατείνονται η διαδικασία του τοκετού και οι ωδίνες του, ενώ αυξάνονται οι πιθανότητες να παρουσιαστούν επιπλοκές και να κριθεί απαραίτητη η περινεοτομή. Η ύπτια στάση έχει και άλλα μειονεκτήματα. Δεν ευνοεί την αυτόματη αποκόλληση του πλακούντα και μπορεί να προκαλέσει την πτώση της αρτηριακής πίεσης, με αποτελέσμα το μικρό σας να δέχεται μικρότερη ποσότητα αίματος και λιγότερο οξυγόνο. Το επιχείρημα ότι πρέπει να είστε καθηλωμένη, ώστε να είναι δυνατή η ηλεκτρονική παρακολούθηση του παιδιού, δεν ευσταθεί. Ο γιατρός είναι δυνατόν να ελέγχει σε τακτά διαστήματα την καρδιακή λειτουργία του μωρού με μόνιτορ, ενώ εσείς θα είστε -αν έτσι προτιμάτε- καθιστή.
  • Να μη σας βάλουν ορό, αν ο τοκετός εξελίσσεται ομαλά, για να μπορείτε να κινείστε ελεύθερα.
  • Να γεννήσετε το παιδί σας έχοντας το σύντροφό σας στο πλευρό σας. Μαζί ξεκινήσατε την υπέροχη διαδικασία της δημιουργίας του μικρού σας και μαζί θα τη δείτε να ολοκληρώνεται. Η παρουσία του στην αίθουσα τοκετών δεν είναι πολύτιμη μόνο επειδή χρειάζεστε συναισθηματική υποστήριξη στις σημαντικές αυτές στιγμές, αλλά και επειδή θα αποτελέσει έναν ακόμα συνδετικό κρίκο στο δεσμό σας. Αλλωστε, η συμμετοχή του σε αυτή την εμπειρία δεν θα διαμορφώσει μόνο τις συνθήκες της γέννησης του παιδιού, αλλά και τις μελλοντικές οικογενειακές σχέσεις. Επιπλέον, θα σημαδέψει και τον ερχομό του μωρού σας. Η μυρωδιά και η φωνή του πατέρα θα ανακατευτούν με τις δικές σας και το πλασματάκι που φτιάξατε μαζί, θα τις εγγράψει βαθιά μέσα στα κύτταρά του από την πρώτη κιόλας στιγμή της εξωμήτριας ύπαρξής του.
  • Οι συνθήκες στην αίθουσα τοκετών να μη θυμίζουν χειρουργείο και να μη σας κάνουν να αισθανθείτε ασθενής. Επειδή, όμως, και το καλύτερο μαιευτήριο στη χώρα μας λειτουργεί σαν νοσοκομείο, θα πρέπει να δημιουργήσετε εσείς η ίδια την ατμόσφαιρα, που επιθυμείτε. Να απαιτήσετε και να εξασφαλίσετε ένα κλίμα ηρεμίας, γαλήνης και αυτοσυγκέντρωσης. Τα φώτα να είναι χαμηλωμένα και από το κασετόφωνο να έρχονται οι ήχοι της μουσικής, που έχετε επιλέξει. Οι νότες θα διαπεράσουν το σώμα σας, φτάνοντας ως τον αγέννητο ταξιδιώτη, συνοδεύοντάς τον μελωδικά στην πορεία του προς τη ζωή. Σύμφωνα, μάλιστα, με τις τελευταίες έρευνες, η μουσικότητα υπάρχει έμφυτη στα νεογέννητα.
  • Η γέννηση του παιδιού σας είναι μια εμπειρία που σας ανήκει αποκλειστικά και έχετε δικαίωμα να τη βιώσετε όπως επιθυμείτε. Ταυτόχρονα, αξίζει όσο τίποτα στον κόσμο να την αντιμετωπίσετε με τη χαρά στην ψυχή. Όχι όμως με ελαφρότητα, γιατί αποτελεί την πιο σπουδαία στιγμή στη ζωή σας. Είναι, λοιπόν, εντελώς διαφορετικό να θέσετε τους όρους σας, για να εξασφαλίσετε ευνοϊκές συνθήκες, ώστε να πετύχετε την καλύτερη δυνατή ευόδωση του τοκετού, από το να επιδιώξετε «προνόμια» για την προσωρινή βολή σας.

Τι να αποφύγετε

  • Να γεννήσετε με ραντεβού. Αφήστε να σας καλέσει στο μαιευτήριο ο γιος ή η κορούλα σας, ειδοποιώντας σας με πονάκια. Μην αποφασίσετε εσείς για λογαριασμό του πότε θα γεννηθεί, επειδή έχετε λόγους, που θεωρείτε σημαντικούς. Όπως, για παράδειγμα, γιατί επιμένετε να είναι στον αστερισμό που κατά τη γνώμη σας θα ευνοήσει την τύχη του παιδιού σας ή γιατί θέλετε να προγραμματίσετε τις διακοπές σας ή άλλες επαγγελματικές, κοινωνικές ή οικογενειακές δραστηριότητες.
  • Να επιταχύνετε τη διαδικασία του τοκετού, συμπυκνώνοντας τους πόνους. Βιάζοντας τα πράγματα, θα διαπράξετε ένα τεράστιο λάθος, γιατί η μήτρα χρειάζεται ορισμένο χρόνο για να λειτουργήσει. Είναι ένα όργανο, το οποίο σας είναι απαραίτητο, έτσι και αλλιώς, και όχι μόνο για να γεννήσετε και να ξεμπερδέψετε μια ώρα αρχύτερα. Αλλωστε, μια επιτάχυνση τώρα θα έχει αργότερα αντίκτυπο στη λοχεία. Αντίθετα, αν αφήσετε τους χρόνους να κυλήσουν φυσιολογικά σε όλα τα στάδια, θα εξασφαλίσετε καλύτερο χρόνο επαναφοράς, όπως και ένα αίσθημα σιγουριάς, γιατί δεν θα έχει γίνει παρέμβαση.

Πηγή: Health.in.gr

Older Entries