Η πρόωρη γέννα, ακόμα και 1-2 εβδομάδων, συνδέεται με μελλοντικά προβλήματα υγείας στο νεογνό

2 Σχόλια

Τα παιδιά που γεννιούνται λίγες εβδομάδες πρόωρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν προβλήματα υγείας, όπως άσθμα, σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα. Η ανάλυση στοιχείων περίπου 14.000 παιδιών, έδειξε ότι όσο πιο νωρίς γεννιέται ένα παιδί, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Τα παιδιά που γεννήθηκαν στις 32 με 36 εβδομάδες, είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν άσθμα και να εισαχθούν σε νοσοκομείο στους πρώτους 9 μήνες ζωής. Ακόμα όμως και τα παιδάκια που γεννήθηκαν στην 37η και 38ηεβδομάδα, που θεωρείται μια περίοδος κυοφορίας που δεν θα ενέπνεε ανησυχία μέχρι πρότινος, ήταν πιο πιθανό να έχουν προβλήματα υγείας, σε σύγκριση με τα παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας.

Η έρευνα έρχεται σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι όλα τα παιδιά που γεννιούνται μετά από 37 εβδομάδες, έχουν τις ίδιες πιθανότητες να έχουν μελλοντικό πρόβλημα στην υγεία τους.

 

10% πιο πιθανό να έχουν άσθμα

Συγκεκριμένα τα παιδιά που γεννήθηκαν σχετικά πρόωρα (37- 38 εβδομάδες), είχαν 10% περισσότερες πιθανότητες για άσθμα και ήταν 40% πιο πιθανό να τους συνταγογραφηθεί εισπνεόμενο σπρέι για το άσθμα. «Τα αποτελέσματα της έρευνας μας έρχονται σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι η πρόωρη γέννα δεν έχει καμία επίπτωση στην υγεία των παιδιών στο μέλλον. Διαπιστώσαμε επίσης ότι, ακόμα και μία ή δύο εβδομάδες να γεννηθεί νωρίτερα το παιδί, από τις 40 που πρέπει να κρατάει η κυοφορία, πάλι αυξάνονται οι πιθανότητες για προβλήματα υγείας», δήλωσαν οι επικεφαλής της έρευνας. Τα πιο συχνά προβλήματα που αφορούσαν τη μειωμένη περίοδο κύησης αφορούσαν την ανάπτυξη, το βάρος, τις μακροχρόνιες ασθένειες και τις εισαγωγές σε νοσοκομεία. Σύμφωνα με την Leanne Metcalf, βοηθού διευθυντή στη φιλανθρωπική οργάνωση Asthma UK, υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί να κάνει μιας έγκυος για να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες πρόωρου τοκετού, όπως να έχει το σωστό βάρος, να είναι ενεργητική και να αποφεύγει το στρες, το κάπνισμα και τις αρρώστιες: «Η παχυσαρκία, το στρες και το κάπνισμα κατά την κυοφορία, έχουν όλα συνδεθεί με τις πιθανότητες άσθματος στο παιδί.

Οπότε αν μια γυναίκα καταφέρει να ελέγξει αυτά, τότε θα έχει πολύ καλές πιθανότητες να έχει μια σωστή και υγιή εγκυμοσύνη», ολοκλήρωσε η βρετανίδα Metcalf.

Πηγή: Typosthes

Η ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ & Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

4 Σχόλια

Ομιλία της Όλγας Γκουνή,Προγεννητική Ψυχοθεραπεύτρια

Δηλαδή αυτό που έγινε τότε είναι αυτό που ακόμα ζω! Θεέ μου, τι λέω! Δεν το πιστεύω αυτό που λέω!»

Τα λόγια αυτά ειπωμένα με την τεράστια φόρτιση της ανακάλυψης του τώρα καταλαβαίνω γιατί μου συμβαίνει αυτό που μου συμβαίνει είναι λόγια που συχνά γεμίζουν την ατμόσφαιρα όταν δουλεύω μ΄ έναν άνθρωπο. Ανεξάρτητα από την ηλικία του, το φύλο του, την κατάσταση της υγείας του και τον λόγο που τον έφερε κοντά μου, η αποκάλυψη αυτή εκφρασμένη με λόγια, βλέμμα, κίνηση ή σιωπή δεν παύει να με συνεπαίρνει.

Ολόκληρο το φάσμα της γέννησης από την σύλληψη μέχρι την μητρότητα, αγγίζει το πιο βαθύ επίπεδο της ανθρώπινης ψυχής τόσο συναισθηματικά, πολιτιστικά και πνευματικά όσο και βιολογικά. Η ενδομήτρια ζωή, η γέννα και οι πρώτες στιγμές της ζωής του ανθρώπου είναι από τις πιο γόνιμες περιοχές όπου μπορούμε να ανακαλύψουμε την αιτιολογία μιας μεγάλης ποικιλίας ψυχολογικών και σωματικών προβλημάτων. Και επιπλέον, ανάλογα με τον τρόπο που βιώσαμε την αγάπη και την φροντίδα κατά την ενδομήτρια ζωή με τον ίδιο τρόπο αγαπάμε και φροντίζουμε τον εαυτό μας όταν μεγαλώνουμε. Γιατί η μήτρα της μητέρας είναι το πρώτο οικολογικό περιβάλλον στο οποίο ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του και το πρώτο σχολείο μέσα στο οποίο μαθαίνει πώς να συνυπάρχει μ’ αυτό.

Στην διάρκεια αυτής της εμπειρίας του ταξιδιού μας προς την ζωή πολλά σημεία είναι σημεία σταθμός για την εξέλιξή μας. Και το ταξίδι αυτό αρχίζει από πολύ βαθιά, ίσως στην αρχή της δημιουργίας. Λες και η ζωή δεν έχει άλλη δουλειά παρά να ετοιμάζει την επόμενη μορφή ζωής.

Αλλά ας αρχίσουμε την διαδρομή από τη στιγμή που

Το ωάριο αφήνει την ωοθήκη

Τα ωάρια συνυπάρχουν στην ωοθήκη της μητέρας από τότε που αυτά δημιουργήθηκαν στον 4 ο μήνα κύησης της μητέρας, δηλ. μέσα στη μήτρα της γιαγιάς. Έτσι, όχι μόνο τα ωάρια υπήρχαν εντός του σύμπαντος της μητέρας αλλά για ένα χρονικό διάστημα , μέχρι δηλ. τη γέννα της μητέρας υπήρχαν επίσης και μέσα στο σύμπαν της γιαγιάς που κι αυτή με τον ίδιο μηχανισμό έφερε το σύμπαν των προηγούμενων γυναικών και επομένως μετείχαν όλων των αισθημάτων τους, των νοοτροπιών, χημικών ουσιών κλπ.

Μπορείτε, λοιπόν, να δείτε πώς η ιστορία ενός ωαρίου είναι μακρά και πώς διαπερνά από τη μια γενιά στην άλλη.

Κάθε άνθρωπος βιώνει τη ζωή ακριβώς όπως κάθε ωάριο στην ωοθήκη βιώνει όλη την ιστορία της μητέρας του πριν αυτός συλληφθεί, συμπεριλαμβανομένων και των οποιονδήποτε παιδιών που γεννήθηκαν από την μητέρα ή μωρών που συνελήφθησαν από την μητέρα και αργότερα έγινε έκτρωσή τους ή έγινε αποβολή, όπως και όλων των προηγούμενων ωαρίων που άφησαν την ωοθήκη και πέθαναν χωρίς να γονιμοποιηθούν.

Έτσι, βλέπουμε οι άνθρωποι να επαναβιώνουν τον κίνδυνο που νιώθει το ωάριο να αφήσει την ωοθήκη λόγω των προηγούμενων αποβολών ή εκτρώσεων που υπέφερε ένα προηγούμενο αδελφό ωάριο. Ακόμη και τα πρωτότοκα έχουν μια αβεβαιότητα και μια ανασφάλεια που δεν αντισταθμίζεται από το γεγονός ότι δεν υπέστησαν αποβολή ή έκτρωση.

Καθώς ο άνθρωπος αναβιώνει την εμπειρία να είναι ένα ωάριο που φθάνει στην ωρίμανσή του στην ωοθήκη κυριολεκτικά στην διαδικασία της θεραπείας ή συμβολικά σε διάφορες φάσεις της ζωής του αναφέρει αισθήματα που κυμαίνονται από μεγάλη αίσθηση λύπης που αφήνει το οικείο-τα αδελφά ωάρια, το περιβάλλον της ωοθήκης- που πολλές φορές γίνεται τρόμος ότι πηγαίνουν στο κενό ή ότι αντιμετωπίζουν σίγουρο θάνατο.

Το σπερματοζωάριο που περιμένει την εκσπερμάτιση

Επειδή συνεχώς παράγονται από το σώμα του άντρα, τα σπερματοζωάρια δεν μεταφέρουν την μακρόχρονη ιστορία και την μνήμη που μεταφέρουν τα ωάρια. Ένα σπερματοζωάριο κατά μέσο όρο έχει ηλικία ημερών έως κάποιων εβδομάδων μέχρι την εκσπερμάτωση. Εν τούτοις, αυτό το οποίο δεν έχει το σπερματοζωάριο όσον αφορά το μακρόν της ιστορία αντισταθμίζεται από το έντονο εντύπωμα της διάθεσης, των αντιλήψεων, των πιστεύω, της υγείας και των αισθημάτων του πατέρα τη στιγμή της εκσπερμάτωσης.

Όταν ένας άντρας συγκρατεί τον οργασμό του είτε για να κάνει μεγαλύτερη την ευχαρίστησή του ή για να επιτρέψει στην σύντροφό του να φθάσει σε οργασμό ή από φόβο μην γονιμοποιήσει την σύντροφό του, δημιουργεί την αίσθηση της έντασης και του επείγοντος για το σπερματοζωάριο.

Τα αισθήματα του σπερματοζωαρίου «γρήγορα, γρήγορα, πρέπει να φτάσουμε εκεί», του σπερματοζωαρίου που είναι παγιδευμένο στους όρχεις σε μια κατάσταση διέγερσης και αναμένει την απελευθέρωση είναι συχνά η πρώτη κυτταρική αίσθηση που ένας άνθρωπος αποκτά όταν εργάζεται με την κυτταρική συνειδητότητα.

Αισθήματα που αναφέρονται περιλαμβάνουν την εμπειρία να είναι σπερματοζωάρια μέσα στο σώμα του πατέρα και να επαναβιώνουν τον θυμό του πατέρα προς τη μητέρα ή προς τις γυναίκες γενικά, μια τεράστια ανάγκη για αποδοχή, την ενοχή του πατέρα να βιώσει αισθήματα ερωτισμού, την πίκρα του πατέρα να πρέπει να εξαναγκάσει την μητέρα έτσι ώστε να ασκήσει τα ερωτικά της καθήκοντα κλπ. Και βεβαίως και πολλά θετικά ανάλογα με την περίπτωση.

Οι μνήμες και οι εμπειρίες του σπερματοζωαρίου είναι πιο εύκολο να προσεγγιστούν και να εκφραστούν απ΄ ότι είναι οι μνήμες του ωαρίου.

Το ταξίδι του σπερματοζωαρίου και η γονιμοποίηση του ωαρίου.

Το σπερματοζωάριο αντιμετωπίζει ένα Ηράκλειο καθήκον να κολυμπήσει το αντίστοιχο κάμποσων χιλιομέτρων για να φτάσει στο ωάριο. Η ισορροπία του Ph της μήτρας και το φιλόξενο ή μη περιβάλλον του τραχήλου και της ενδομήτριας επικάλυψης, η σωστή επιλογή της σάλπιγγας και το ταξίδι προς τα επάνω στην σάλπιγγα ενάντια σε κάθε κακό είναι όλα τεράστια εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν πριν ακόμη συναντήσει το σχετικά τεράστιο ωάριο.

Πριν την γονιμοποίηση πολλές φορές το σπερματοζωάριο αντιμετωπίζει την εμπειρία να μην μπορεί να προωθηθεί και να πρέπει εναγωνίως να περιμένει να γίνει αποδεκτό γνωρίζοντας ότι η συνέπεια του να απορριφθεί είναι ο θάνατος.

Πολλοί άνθρωποι, λοιπόν, καταθέτουν μια αίσθηση απόρριψης αρχικά επειδή είναι λάθος φύλο, δηλ. ένα σπερματοζωάριο που θα μετέτρεπε το ωάριο σε αγόρι εάν το ωάριο προτιμούσε να είναι κορίτσι ή κορίτσι αν το ωάριο προτιμούσε να είναι αγόρι. Πολλοί άνθρωποι, επίσης, περιγράφουν την επαναβίωση μιας πολύ αγωνιώδους μάχης όπου το σπερματοζωάριο δεν γίνεται ευπρόσδεκτο από το ωάριο αλλά πρέπει να παρακαλέσει το ωάριο να δεχτεί ή να ασκήσει όποια επίδραση μπορεί για να κερδίσει την αποδοχή του. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, το ωάριο δύσθυμα επιτρέπει στο σπερματοζωάριο να διεισδύσει αλλά αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια αίσθηση σε όλη τους τη ζωή ότι δεν είναι αρκετά καλοί επειδή δεν έγιναν αποδεκτοί αμέσως με τη δική τους αξία.

Επαναβιώνοντας αυτή την εμπειρία και εκφράζοντας τα συνοδά αισθήματα, ο άνθρωπος ανακουφίζεται από την αίσθηση ανεπάρκειας μιας ολόκληρης ζωής.

Το ωάριο δέχεται το σπερματοζωάριο

Μέχρι να φτάσει στο ωάριο το σπερματοζωάριο έχει δει την αμείλικτη μείωση της ομάδας του. Από τα πολλά σπερματοζωάρια έχουν επιβιώσει περίπου 50. Απ’ αυτά τα ~50 για πολύ καιρό οι επιστήμονες πίστευαν ότι νικητής ήταν το σπερματοζωάριο το οποίο πετύχαινε να διεισδύσει στο ωάριο. Όπως σε μια κατάκτηση. Τα ηλεκτρονικά μικροσκόπια μας έδειξαν ότι σ’ αυτό το σημείο το ωάριο μερικές φορές ασκεί την επιλογή όσον αφορά το ποιο σπερματοζωάριο θα το γονιμοποιήσει. Μια επικάλυψη ενζύμου που περιβάλλει την κεφαλή του σπερματοζωαρίου που πριν προστατευόταν από ένα κάλυμμα που πριν βαθμιαία φθειρόταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το ωάριο διαλύει το έξω περίβλημα του ωαρίου. Η μεμβράνη που περιβάλλει το ωάριο γίνεται σαν μέλι καθώς το σπερματοζωάριο αρχίζει να «σκάβει». Μετά, καθώς διάφορα σπερματοζωάρια φθάνουν στο εσωτερικό στρώμα της κάλυψης του ωαρίου το ωάριο βγάζει «μικρά χεράκια» για να βοηθήσουν να φέρουν το σπερματοζωάριο προς τα μέσα. Και σ’ αυτό το σημείο συνασπίζονται γύρω από ένα συγκεκριμένο σπερματοζωάριο το οποίο το φέρουν μέσα στο ωάριο. Είναι σαφές ότι το ωάριο μπορεί να ασκήσει την επιλογή του στο ποιο από τα σπερματοζωάρια που είναι παρόντα θα γονιμοποιήσουν.

Σύλληψη και Κάθοδος στην σάλπιγγα

Καθώς το σπερματοζωάριο εισέρχεται στο ωάριο 3 πράγματα συμβαίνουν:

  1. Η ουρά του σπερματοζωαρίου πέφτει
  2. Το έξω στρώμα του ωαρίου γίνεται αδιαπέραστο από τα άλλα σπερματοζωάρια
  3. Το σπερματοζωάριο εξαφανίζεται μέσα στο ωάριο και το κεφάλι του ανοίγει στέλνοντας το DNA του σ’ όλο το εσωτερικό του ωαρίου.

Ο άνθρωπος βιώνει την εμπειρία αυτή σαν μια έκρηξη ή σαν ένα απλό ράγισμα σαν να ανοίγει έτσι ώστε το DNA να διαχέεται έξω από αυτό το άνοιγμα.

Το μονοκύτταρο γονιμοποιημένο ωάριο –ο ζυγωτής- που τώρα εμπεριέχει το DNA και του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου αρχίζει το έργο του που θα διαρκέσει μια ολόκληρη ζωή, δηλ. το έργο να δημιουργεί κύτταρα. Όμως, η πιο σημαντική κυτταρική διαίρεση που βιώνει ο άνθρωπος είναι η διαίρεση που μετατρέπει το ένα σε δύο αρχίζοντας έτσι τη διαδικασία μετατροπής σε ένα πολυκύτταρο ειδικευμένο οργανισμό. Η διαδικασία είναι πολύ προκλητική και έχει την αίσθηση ότι πρέπει να δημιουργήσει τον εαυτό του από την αρχή.

Η περίοδος καθόδου προς τις σάλπιγγες μερικές φορές είναι περίοδος ευδαιμονίας, ένωσης, χαλάρωσης, άνεσης και ανάπτυξης. Άλλες φορές είναι λυπητερή, γεμάτη ένταση, μια εμπειρία αποπνικτική ή τρομακτική καθώς το ωάριο περνά από τα ενεργειακά ή υλικά υπολείμματα όλων των ωαρίων και των συλλήψεων που έχουν προηγηθεί αλλά έχουν πεθάνει. Αυτή η εμπειρία συνεχίζεται για τις 6 έως 10 μέρες που χρειάζεται ο ζυγωτός να φτάσει στην μήτρα και να εμφυτευτεί στα τοιχώματα της μήτρας.

Ο άνθρωπος αναφέρει ότι η επαναβίωση του ταξιδιού είναι τόσο ευχάριστη, ανακουφιστική που δεν αφήνει την εμπειρία να τελειώσει ή από την άλλη μεριά είναι τόσο δυσάρεστη που δεν βλέπει την ώρα να τελειώσει.

Τα πανομοιότυπα δίδυμα είναι στη διάρκεια αυτής της καθόδου προς την σάλπιγγα που παίρνουν την απόφαση να διαιρεθούν και να γίνουν δίδυμα. Οι δίδυμοι ξέρουν πολύ καλά ποιος είναι πρώτος και ποιος είναι αυτός που προήλθε από διαίρεση. Ο λόγος γιατί χωρίζονται διαφέρει από δίδυμα σε δίδυμα αλλά συχνά αναφέρεται η ανάγκη για ενδυνάμωση ή υποστήριξη για να αντιμετωπίσουν τις περιστάσεις που παρουσιάζονται στο οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο πρόκειται να γεννηθούν.

Οι έρευνες δείχνουν ότι περίπου 10% των γεννήσεων που οδηγούν στην γέννα ενός παιδιού αρχίζουν σαν πολλαπλές συλλήψεις. Τα παιδιά αυτά βιώνουν μια πρώιμη απώλεια που συνήθως δεν την γνωρίζουν. Η απώλεια ενός διδύμου γίνεται πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την σάλπιγγα στη σύλληψη ή λίγο μετά. Αυτή η απώλεια φαίνεται ότι βρίσκεται στη ρίζα της συνεχούς έρευνας για το άλλο μισό, την αδελφή ψυχή.

Η Εμφύτευση

Η πρώτη αυτή εμβρυϊκή μάζα αντιμετωπίζει μια άλλη μικρή κρίση καθώς αφήνει την σάλπιγγα και κατεβαίνει στη μήτρα. Σ’ αυτό το σημείο η βλαστοκύστη πρέπει να εμφυτευτεί στα τοιχώματα της μήτρας ειδάλλως θα πεθάνει. Στις γυναίκες που φοβούνται να μείνουν έγκυες για οποιοδήποτε λόγο, αυτή η διαδικασία της εμφύτευσης φαίνεται να είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Πολλοί άνθρωποι σ’ αυτό το σημείο φέρουν μια αίσθηση ότι πρέπει να κρατηθούν για να ζήσουν. Πιθανόν, μια γυναίκα να κάνει τη μήτρα της ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον και να αποτρέψει την εμφύτευση. Τα εχθρικά συναισθήματα της μητέρας βιοχημικά μεταδίδονται στη βλαστοκύστη που βιώνει τη μήτρα ως τοξική. Σε γυναίκες με αμφιθυμία ή εχθρικά συναισθήματα, η εμφύτευση συχνά λαμβάνει χώρα μόνο μετά από μια μεγάλη μάχη που δίνει η βλαστοκύστη. Οι άνθρωποι που επαναβιώνουν δύσκολες εμφυτεύσεις λένε ότι προσπαθούν να προσκολληθούν και όταν δεν τα καταφέρνουν πέφτουν ακόμη πιο βαθιά μέσα στη μήτρα και προσπαθούν ξανά και ξανά και αναπηδούν και προσπαθούν να κρατηθούν στα τοιχώματα. Όταν τελικά γίνει η εμφύτευση λίγο πιο κάτω, η θέση της είναι τέτοια ώστε η επακόλουθη ανάπτυξη του πλακούντα εμποδίζει το άνοιγμα του τραχήλου και δημιουργεί κρίση στον τοκετό που είναι η επαναβίωση της κρίσης εμφύτευσης στα τοιχώματα της μήτρας.

Η ανακάλυψη της μη επιθυμητής εγκυμοσύνης

Όταν η μητέρα ανακαλύπτει για πρώτη φορά ότι είναι έγκυος και η ίδια νιώθει ότι δεν θέλει να είναι μητέρα, όχι απαραίτητα επειδή δεν αγαπά τα παιδιά αλλά κυρίως επειδή μια βαθιά τραυματική εμπειρία στην δική της προγεννητική και περιγεννητική ιστορία συνεχίζει να υπάρχει, το έμβρυο που ήδη είναι συνήθως στον 2 ο μήνα κύησης κατακλύζεται από τα ίδια προγεννητικά απορριπτικά συναισθήματα. Αν, λόγω συνθηκών υγείας, η μητέρα τρομοκρατηθεί από τον γιατρό ή το περιβάλλον για το επικίνδυνο της εγκυμοσύνης ή ότι το έμβρυο δεν θα έχει καλή πορεία, ενδέχεται το έμβρυο να πάρει και τον προγραμματισμό ότι δεν είναι να ζήσει.

Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο που θα γεννηθεί σε επιθετικότητα, κατάθλιψη, αυτοκαταστροφικές τάσεις, να αναπτύξει αυτοάνοσα, πιθανόν ο άνθρωπος να μην εμπιστεύεται κανέναν, να αισθάνεται αδικημένος, αβοήθητος, χωρίς ελπίδα, να ψάχνει να βρει την αποδοχή και την αγάπη που δεν βρήκαν σαν έμβρυα, και πολλές φορές αποσύρονται και αρνούνται να συμμετέχουν στη ζωή.

Η εγκυμοσύνη

Ιδιαίτερα σημαντικό το πρώτο τρίμηνο για την δημιουργία του εμβρύου, ένα τρίμηνο που συνήθως η μητέρα μόλις έχει ανακαλύψει την εγκυμοσύνη, ενδέχεται να κάνει σκέψεις για έκτρωση, να έχει αμφιθυμία, φόβους, ανασφάλειες κάθε είδους. Όλα τα συναισθήματα που βιώνει η μητέρα και ο πατέρας όταν αυτά εμπίπτουν στην αντίληψη της μητέρας και η μητέρα αντιδρά σ’ αυτά μεταφέρονται μέσα από τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα βιοχημικά στο έμβρυο, το οποίο και αντιδρά. ( Mott , Lake , Grof κλπ.). Από τα πιο δύσκολα τραύματα είναι η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων κατά τη διάρκεια της κύησης, τα διάφορα πένθη, η κατάθλιψη της μητέρας και έπεται η έκθεση σε διάφορες μορφές επιθετικότητας,

•  πόλεμοι,

•  συγκρούσεις,

•  βία στο σπίτι,

•  βιασμός,

•  σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση,

•  τοξικό περιβάλλον στην μήτρα (από διατροφή, κάπνισμα, αλκοόλ, κλπ., ή συναισθηματική τοξίνωση)

•  ενοχλητικές ενέργειες κατά την κύηση, περιλαμβάνεται και η άσκοπη ιατρική παρέμβαση,

•  προσπάθειες αποβολής,

•  άμεση επίθεση κατά της ζωής, έκτρωση που δεν πέτυχε

Η ψυχολογική τοξικότητα αλλά και η σωματική τοξικότητα της μήτρας κατά το πρώτο τρίμηνο δίνει τις βάσεις για σχιζοειδείς καταστάσεις στην μετέπειτα ζωή του ανθρώπου . Στο πρώτο τρίμηνο, επίσης, ΄ Frank Lake τοποθετεί την αιτία της ομοφυλοφιλίας και του λεσβιασμού. Στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας κατά τον Lake έχουμε ταυτόχρονα την συναισθηματική απελπισία της μητέρας για την ζωή και ταυτόχρονα την λαχτάρα της για την ερωτική αγάπη του άντρα συντρόφου της που ίσως δεν έχει στον βαθμό που θέλει που εντυπώνονται στο έμβρυο σ’ αυτά τα πρώτα στάδια της ενδομήτριας ζωής. Στην περίπτωση του λεσβιασμού ο Lake αναφέρει ότι όταν η γυναίκα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος και συναισθηματικά επιστρέφει στην εξάρτηση με την μητέρα της , επιθυμώντας την εγγύτητα μιας γυναίκας που είναι απούσα αλλά επιθυμητή πολύ μεταφέρεται στο έμβρυο ( Maternal – Fetus Distress Syndrome – Frank Lake , in Tight Corners in Pastoral Counselling ). Αν στη συνέχεια συντρέχουν ορμονολογικοί παράγοντες (ανεπάρκεια ανδρογόνων στα αγόρια και πλεόνασμα ανδρογόνων στα κορίτσια κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων εγκεφαλικών διαφοροποιήσεων σχετικών με το sex πιθανόν να οδηγηθούμε σε υποσεξουαλικότητα, αμφισεξουαλικότητα ή ομοφυλοφιλία.

Λόγω της αμφίδρομης ροής του συναισθήματος του ομφαλίου λώρου ανάμεσα στην μητέρα και το έμβρυο μπορούμε να έχουμε:

  1. Μια ιδανική ενδομήτρια κατάσταση όπου το έμβρυο νιώθει την ζεστασιά και την αποδοχή της μήτρας
  2. Μια αρκετά ανεκτή κατάσταση
  3. Μια κατάσταση όπου υπάρχει αντίδραση (το έμβρυο ή δεν συνεργάζεται ή αντιδρά επιθετικά στην μη αποδεκτή μήτρα) και τέλος
  4. Μια καταστροφική κατάσταση όπου το έμβρυο στρέφεται ενάντια στον εαυτό του και δημιουργεί μια ψυχοφυσιολογική προδιάθεση για διαταραχές προσωπικότητας ή ψυχοσωματικά συμπτώματα. Οι ίδιοι παράγοντες θα οδηγήσουν σε δυσκολίες κατά την εγκυμοσύνη και σε επιπλοκές στον τοκετό.

Η έκτρωση

Είναι άλλη μια μορφή απώλειας που επίσης γεμίζει τύψεις και ντροπή την γυναίκα, ενώ για άλλες είναι μεγάλη ανακούφιση. Όταν μια γυναίκα θέλει την έκτρωση συνήθως υπάρχουν φόβοι που πρέπει να επιλυθούν. Η γυναίκα χρειάζεται να επιλύσει τα δικά της άλυτα οδυνηρά πρότυπα, αλλιώς αυτά επαναλαμβάνονται. Ακόμα κι όταν η γυναίκα λέει ότι «θέλει» το παιδί, το παιδί μπορεί να ανήκει στην κατηγορία των επιβιωσάντων από έκτρωση όταν η μητέρα θέλει το παιδί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της μητέρας ή των γονιών, δηλ. δεν θέλουν το παιδί γι’ αυτό που είναι αλλά για αυτό που οι ίδιοι θέλουν να είναι. Δεν δέχονται την αληθινή ταυτότητα του παιδιού.

Όταν η έκτρωση αποτύχει πολλοί από τους επιβιώσαντες από έκτρωση εύχονται να είχαν πεθάνει. Μέσα τους υπάρχει ένα έντονο εντύπωμα ότι δεν πρέπει να είναι ζωντανοί. Μέσα τους μισούν τον εαυτό τους γιατί δεν ανταποκρίνονται στις προϋποθέσεις, επιζητούν την προσοχή των άλλων. Αν και συχνά συμμετέχουν ενεργά σε πολλές δραστηριότητες, γενικά ζουν μια ζωή χωρίς νόημα, είναι σαν νεκροί ζωντανοί, δεν μπορούν να αγαπήσουν , να κλάψουν ή να πενθήσουν. Δεν έχουν αίσθηση χιούμορ, χρησιμοποιούν πολύ λίγες μεταφορές ή άλλα σχήματα λόγου στην ομιλία τους. Έχουν έναν ψευδή εαυτό που παρουσιάζουν στον κόσμο, κάτω από τον οποίο κρύβουν εχθρότητα προς τα συμβολικά αδέλφια τους και τους συμβολικούς γονείς τους. Έχουν την τάση να κάνουν έκτρωση ή να υποστηρίζουν την έκτρωση άλλων ανθρώπων ψυχολογικά ή σωματικά και όπως συμβαίνει σε κάθε μορφή κακοποίησης γίνονται και οι θύτες. Συχνά και οι ίδιοι κάνουν έκτρωση στα δικά τους παιδιά. Αν και είναι παραγωγικοί και δημιουργικοί κατά καιρούς, λόγω των αυτοκαταστροφικών τους τάσεων συχνά σαμποτάρουν τον εαυτό τους όταν είναι κοντά στην επίτευξη. Παρουσιάζουν τάσεις αυτοκτονίας ή άλλες πιο αποδεκτές μορφές κοινωνικά π.χ. καρκίνο, νευρική ανορεξία κλπ. (On Tyrants as Abortion Survivors, J.C. Sonne)

Παραθέτουμε μια μαρτυρία ενός επιβιώσαντος από έκτρωση

«Πάντα αναρωτιόμουν γιατί είχα δυσκολίες να δεχτώ αγάπη και έπαινο. Μετά από χρόνια ψυχοθεραπεία, έμαθα πως είχα προγραμματισθεί να αποδεικνύω το δικαίωμά μου στη ζωή, να κάνω πράγματα παρά να είμαι. Δυο φορές η μητέρα μου προσπάθησε να με εκτρώσει ανεπιτυχώς. Εντυπωμένο στην ψυχή μου είναι το μήνυμα ότι δεν είναι της μοίρας μου να ζήσω. Δεν έπρεπε να υπάρχω. Σ’ όλη μου τη ζωή πρέπει να αποδεικνύω τον εαυτό μου και την αξία μου. Αφού δεν ξέρω πώς να είμαι ή ποιος να είμαι έχω συγκεντρώσει την προσοχή μου στο τι κάνω, κυρίως στη δουλειά μου. Δεν μου προκαλεί αίσθηση ότι δουλεύω 16-18 ώρες την ημέρα μέχρι να μην με κρατούν τα πόδια μου πια. Αλλιώς, έχω ημικρανίες. Δυσκολεύομαι να είμαι χωρίς να κάνω κάτι. Και ποτέ δεν έχω απαλλαγεί από την ιδέα ότι δεν έπρεπε να υπάρχω σ’ αυτή τη Γη. Είμαι ζωντανός κατά λάθος».

Ο δίδυμος που πέθανε

Το 70% όλων των διδύμων που συλλαμβάνονται δεν ολοκληρώνουν την κύηση. Ο δίδυμος που επιζεί φέρει την αίσθηση της απώλειας του διδύμου στην κυτταρική του μνήμη, φέρει ενοχές, μοναξιά, ασυνείδητα προσπαθεί να βρει τρόπους να τιμωρήσει τον εαυτό του, αρνείται τις υγιείς σχέσεις, αρνείται ή μποϋκοτάρει μια επιτυχή καριέρα καθώς και οποιαδήποτε αισθήματα ικανοποίησης και χαράς. Δένει και καθηλώνει τον εαυτό του με αόρατους αλλά ισχυρούς όρκους. Πολύ συχνά έχει φόβους θανάτου, μη επιτυχούς ολοκλήρωσης.

Το παιδί που γίνεται σε αντικατάσταση ενός παιδιού που έχει πεθάνει

Δυστυχώς, πολλοί από εμάς έχουμε παιδιά ή υιοθετούμε παιδιά για λόγους που δεν είναι υγιείς κυρίως για το παιδί που παίρνει το ρόλο αντικειμένου. Συχνά έχουν να αντιμετωπίσουν τη σύγκριση με το φάντασμα του εξιδανικευμένου παιδιού που χάθηκε ή που οι θετοί γονείς είχαν πλάσει στο Νου τους.

Το σύνδρομο του παιδιού-αντικαταστάτη, είτε βιολογικά είτε στην υιοθεσία εντοπίζεται όταν έχει πεθάνει ένα παιδί ή υπάρχει δυσκολία σύλληψης ή μετά από ανεπιτυχή εγκυμοσύνη. Οι γονείς μπορεί να μην έχουν επαφή με την ασυνείδητη ανάγκη τους, τα παιδιά όμως ξέρουν και μεγαλώνουν νιώθοντας απόρριψη, ότι δεν είναι αρκετά καλά, ότι δεν είναι αποδεκτά. Η άρνηση του εαυτού τους είναι ένα τεράστιο βάρος και το να προσπαθούν να είναι κάποιοι άλλοι είναι έργο μόνο για τον Σίσυφο.

Όταν έχει προηγηθεί θάνατος παιδιών, ο πόνος που δεν έχει φύγει συχνά ζητά ασυνείδητα διέξοδο στην απόκτηση ενός άλλου που μπορεί να πάρει και το όνομα του αποθανόντος. Το παιδί αυτό ζει τη ζωή του προσπαθώντας να είναι κάποιο άλλο ή να γεμίσει την απώλεια. Η αυτοεκτίμησή του είναι χαμηλή, συχνά είναι απομονωμένο, νιώθει ενοχές, ότι δεν είναι όπως πρέπει, δεν ξέρει ποιο είναι και πώς να το βρει. Καταφέρνει πολλά για να αποδείξει ψυχαναγκαστικά την αξία του. Ο ανεπίλυτος πόνος του θανάτου ενός νεογνού ή μωρού μεταφέρεται στο παιδί-αντικαταστάτη και το «κλειδώνει» σε μια θέση ανημποριάς. Δεν μπορεί ποτέ να ανταποκριθεί στην απώλεια και δεν μπορεί ποτέ να είναι ο εαυτός του. Όταν ο πόνος προέρχεται από αποβολή ή από γέννα παιδιού που πέθανε στον τοκετό, ή όταν ήταν μωρό μένει επίσης στον γονιό και μπορεί να εμποδίσει την ικανότητά του να αγαπήσει το επόμενο παιδί. Ή ο γονιός που πόνεσε πολύ φαίνεται να φοβάται να συνδεθεί με το παιδί του γιατί «αν και αυτό πεθάνει τι θα απογίνει ο ίδιος;»

Τα παιδιά αυτά καθώς και τα παιδιά που περνούν πολύ καιρό σε θερμοκοιτίδα δεν μπορούν να συνδεθούν με την μητέρα, συχνά γίνονται τα μαύρα πρόβατα, δεν αναπτύσσουν οικείες σχέσεις, συχνά επαναστατούν και συχνά δημιουργούν προβλήματα, δεν χαλαρώνουν και παρουσιάζουν κι όλα όσα παρουσιάζουν τα ανεπιθύμητα παιδιά.

Ο τοκετός

Λόγω των παραπάνω κυρίως αρνητικών ενδομήτριων εμπειριών (μη αποδεκτή μήτρα), ο τοκετός ενδεχομένως να παρουσιάζει επιπλοκές. Λόγω έντασης, το σύστημα της μητέρας είναι σφιγμένο και το έμβρυο δυσκολεύεται ιδιαίτερα κατά την δεύτερη φάση του τοκετού. Όταν το έμβρυο δυσκολεύεται να περάσει και στις συσπάσεις βιώνει κάτι παρόμοιο όπως το να περνάς από μια ρωγμή ανάμεσα στα βράχια, όταν υπάρχει έλλειψη οξυγόνωσης κλπ. ή όταν ο λώρος είναι γύρω από το λαιμό του εμβρύου, ο άνθρωπος στη συνέχεια ενδέχεται να εμφανίσει φοβίες, ιδιαίτερα κλειστοφοβία (φόβος ενός περιορισμένου χώρου και αίσθηση ότι η έξοδος εμποδίζεται, φόβος να ταξιδεύσω με κλειστό όχημα, φόβος ότι δεν έχω τον έλεγχο, φόβος τούνελ, φόβος σύνθλιψης, αίσθηση ασφυξίας, ταχυκαρδία, αίσθηση πνιγμού, έλλειψη συντονισμού, ζαλάδα, λιποθυμική τάση, τρέμουλο κλπ. Είναι συμπτώματα κοινά στην κλειστοφοβία αλλά και καταστάσεις που βιώνονται στην φάση εξόδου του τοκετού.

Ο Rank σχετίζει το άσθμα με την αναπνευστική δυσκολία κατά τον τοκετό, και το έκζεμα ειδικά αυτό που εμφανίζεται σε μικρή ηλικία, τις ημικρανίες και τους πονοκεφάλους σε τραυματική γέννα. Στην τραυματική γέννα επίσης αποδίδει τον φόβο για τις εξετάσεις, ψυχαναγκαστικές θέσεις ύπνου και αντίσταση να βγεις στον έξω κόσμο και να ζήσεις. Όσον αφορά τα τικ του προσώπου ο Ferenczi αναφέρει ότι το έμβρυο θέλει να ελευθερώσει το σώμα του από τις ενοχλητικές μεμβράνες ή αργότερα τα ρούχα που το εμποδίζουν και δεν μπορεί.

Αναλγησία – Αναισθησία – Επισκληρίδιος

Σε ποσοστό 80%, οι γυναίκες γεννάνε με επισκληρίδιο. Θα λέγαμε ότι είναι η εποχή της επισκληρίδιας επιδημίας. Καθώς η επισκληρίδιος μουδιάζει τη γυναίκα που γεννάει εξαλείφοντας τον «πόνο της γέννας» μας δείχνει επίσης ότι το βιολογικό βασίλειο μπορεί να αποκοπεί εντελώς από το νοητικό και συναισθηματικό χώρο. Έτσι, είναι το τέλειο τεχνοκρατικό εργαλείο που επιτρέπει στη γυναίκα να πάρει διαζύγιο από την βιολογία της. Πολλές γυναίκες βλέπουν το σώμα τους ως εργαλείο, ως όχημα για το νου τους. Δεν χαίρονται την εγκυμοσύνη τους και καλωσορίζουν την τεχνολογία που μπορεί να ελέγξει τη Φύση.
Η αναλγησία και η αναισθησία ολική ή επισκληρίδιος, όμως, μουδιάζει και το έμβρυο και αργότερα όταν ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε σημαντικές φάσεις της ζωής του όπως η εφηβεία, η νέα σχέση, ο γάμος, η νέα εργασία κλπ. Μουδιάζει και δεν προχωρεί ή δεν αισθάνεται τα συναισθήματα που κανονικά θα μπορούσε να νιώσει. Συχνά, υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην αναισθησία και την εθιστική συμπεριφορά. Συνδέεται με εγκεφαλική βλάβη και μαθησιακές δυσκολίες, σχετίζεται με τις καταχρήσεις και παρεμβαίνει στην διαδικασία σύνδεσης με την μητέρα πράγμα το οποίο επαναλαμβάνεται μετά σαν δυσκολία στις σχέσεις. Σε γεγονότα της ζωής με αίσθημα, όπως είναι το sex , ο άνθρωπος είναι σαν κοιμισμένος, χάνει την αίσθηση επίτευξης, αφού δεν έχει την αίσθηση επιτυχίας στην προσπάθεια της δικής του γέννας, μουδιάζει όταν του ζητηθεί να κάνει κάτι ή όταν βρίσκεται σε μεταβατικά στάδια.

Επιτάχυνση του τοκετού

Η επιτάχυνση του τοκετού με φάρμακα όπως η τεχνητή οκιτοκίνη και πεθιδίνη οδηγεί το έμβρυο στο να νιώθει ότι υφίσταται έλεγχο κι επομένως δεν έχει δύναμη. Ο άνθρωπος έχει την αίσθηση ότι τον διακόπτουν, ότι παρεμβαίνουν ότι εμπλέκονται στην σύνδεση με την μητέρα, αφού ο τοκετός αρχίζει με μια ορμονολογική επικοινωνία ανάμεσα στο έμβρυο και την μητέρα.

Εμβρυουλκία/ Βεντούζα.

Όταν κατά τη διάρκεια του τοκετού γίνεται παρέμβαση με εμβρυουλκία ή όταν το παιδί το τραβούν με βεντούζα, το παιδί μεγαλώνει και επαναλαμβάνει το τραύμα με

•  Χειραγώγηση των άλλων

•  Αποφυγή των καταστάσεων που τείνουν να επαναδημιουργούν την εμπειρία γέννας. Τέτοιες καταστάσεις είναι η εφηβεία, η 1 η δουλειά, η έναρξη νέων σχέσεων.

•  Επανάληψη του προτύπου από την αντίθετη θέση, δηλ. κάνει τους άλλους να αισθανθούν όπως αισθάνθηκε το ίδιο όταν γεννήθηκε.

•  Έχει την αίσθηση ότι οι άλλοι εισβάλλουν στην ζωή του.

•  Επειδή υπέστησαν μια μορφή βίας γίνεται πάρα πολύ ευαίσθητο με το άγγιγμα: Δεν θέλει να το ακουμπούν.

•  Αποφεύγει το sex ή όταν κάνει έρωτα επιτρέπει την ελάχιστη επαφή ή έλκεται σε μαζοχιστικά-σαδιστικά μοντέλα σεξουαλικότητας για να επιβιώσει το τραύμα.

Αν το έμβρυο που δέχεται την παρέμβαση είχε κολλήσει κατά τον τοκετό τότε η εγγραφή ενδέχεται να είναι θετική με την έννοια της βοήθειας για να αντεπεξέλθει στη δύσκολη κατάσταση.

Η Καισαρική.

Η Καισαρική που σήμερα τόσο εύκολα επιλέγεται από την έγκυο δεν είναι άνευ επιπτώσεων. Πολλές φορές η έγκυος ζητά την καισαρικά ή γρήγορα συμφωνεί στην πρόταση για καισαρική στην δική της επιθυμία να απαλλαγεί από την διαδικασία του τοκετού. Όμως, η καισαρική συνδέεται με δυσκολίες του νεογνού, το νεογνό κλαίει, παρουσιάζει προβλήματα του πεπτικού και κολικούς, έχει πρόβλημα με το φαγητό και τον ύπνο.

Επειδή, ακριβώς η καισαρική παρεμβαίνει και εμποδίζει την σύνδεση με την μητέρα όπως είπαμε και παραπάνω σχετικά με την αναισθησία, ο άνθρωπος αργότερα παρουσιάζει δυσκολίες επαφής σαν ενήλικας (λόγω της απρόσωπης επαφής στην αίθουσα τοκετού), τραβιέται όταν τον αγγίζουμε ή τον αγκαλιάζουμε και έχει όλα τα συνοδά προβλήματα στις οικείες σχέσεις.

Η κοπή του ομφάλιου λώρου

Η κοπή του ομφάλιου λώρου όταν γίνεται πολύ γρήγορα δεν επιτρέπει την μεταφορά όλων των αντισωμάτων από την μητέρα στο νεογνό και δεν επιτρέπει την φυσιολογική έναρξη της αναπνοής μέσω των πνευμόνων χωρίς να χρειαστεί παρέμβαση. Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο άνθρωπος αργότερα παρουσιάζει επαφή με απώλειες και πένθη πολύ γρήγορα στη ζωή του.

Η σύνδεση

Την στιγμή της εξόδου το νεογνό έρχεται σε πρώτη επαφή με τον έξω κόσμο. Από μια θερμοκρασία ~36 ο Κελσίου, έρχεται σ’ ένα περιβάλλον ιδιαίτερα κρύο και απρόσωπο, από το σκοτάδι αντικρίζει τον έντονο φωτισμό του προβολέα του χειρουργείου, έρχεται σε επαφή με τον θόρυβο της αίθουσας. Η υποδοχή αν γίνεται και με σχόλια μειωτικά μπορεί να καθορίσει την ζωή του. Τη στιγμή της εξόδου και ενώ ακόμη είναι συνδεδεμένο με τον ομφάλιο λώρο και επομένως στην ίδια ορμονολογική κατάσταση με την μητέρα του (το περιβάλλον της μητέρας είναι γεμάτο από μεταξύ των άλλων, ενδορφίνες και οκιτοκίνη, τις επονομαζόμενες ορμόνες της αγάπης) και επομένως είναι η καλύτερη στιγμή για την σύνδεση ανάμεσα στην μητέρα και το νεογνό. Αυτή η κατάσταση θα διατηρηθεί για περίπου 3 τέταρτα. Σ’ αυτό το κρίσιμο διάστημα, η μητέρα και το παιδί χρειάζεται να περάσουν ένα χρόνο μαζί, χωρίς την παρουσία άλλων, το παιδί να αφεθεί στην κοιλιά της μαμάς και αυτό σιγά σιγά θα φτάσει στη θηλή της και θα θηλάσει, είναι η στιγμή που η μητέρα και το παιδί θα κοιταχτούν στα μάτια και το παιδί θα πάρει το μήνυμα της αγάπης, ότι υπάρχει και η μητέρα θα ενεργοποιήσει τα μητρικά της αισθήματα. (Ο dent ). H μητέρα και το παιδί χρειάζεται να μείνουν μαζί. Όταν η διαδικασία αυτή δεν γίνεται, το παιδί ενδέχεται να παρουσιάσει σχιζοειδή κατάσταση αργότερα ή να γίνει οριακό. Οποιαδήποτε παρέμβαση χωρισμού, προσωρινού ή μόνιμου εμπλέκεται στην διαδικασία αυτή της σύνδεσης και εντυπώνει εγκατάλειψη, μοναξιά, κλείσιμο της αγάπης.

Η Πνευματική Λαχτάρα

Πολλοί άνθρωποι εκφράζουν μια αίσθηση να θέλουν να επιστρέψουν σπίτι ή αλλιώς εκφράζουν μια θεία νοσταλγία, όπως την ονομάζει ο William Emerson . Συχνά, έχει την αίσθηση ότι έχει εξοριστεί από τον κόσμο του πνεύματος, ότι τιμωρείται με το να πρέπει να γεννηθεί. Ακόμη κι όταν είναι συνειδητός ότι έχει συμφωνήσει να έρθει στη Γη, συχνά έχει μια αίσθηση απώλειας και μια συνοδή αίσθηση σύγχυσης, φόβου, θυμού, απογοήτευσης, προδοσίας, αηδίας ή απέχθειας. Η αίσθηση να είναι στο σώμα περιγράφεται ως χονδροειδής, αηδιαστική, πυκνή σε αντίθεση με την εμπειρία να είναι εντελώς πνεύμα που την περιγράφουν σαν εντελώς καθαρή, εκλεπτυσμένη, τέλεια.

Η έλλειψη διαθεσιμότητας, ο χωρισμός, η υιοθεσία.

Όταν η μητέρα δεν είναι διαθέσιμη για το παιδί της, το παιδί παίρνει το ρόλο της και μεγαλώνει πριν της ώρας του (πρόωρη ανάπτυξη του εγώ). Το παιδί, λόγω της εγκατάλειψης, συχνά βρίσκει τον κόσμο εχθρικό και για να επιβιώσει δημιουργεί ένα χωριστό εγώ πριν την ώρα του – μερικές φορές σε ηλικία ημερών. Από τη μια η στρατηγική αυτή του επιτρέπει να επιβιώσει αλλά ταυτόχρονα φέρνει υπερβολική επαγρύπνηση και ανησυχία στη θέση της ηρεμίας και της ασφάλειας που προσφέρει η πρωτογενής σχέση μητέρας και παιδιού.

Στην υιοθεσία, ακόμη κι αν αυτή η στρατηγική δεν είναι αναγκαία πια, το παιδί δεν το αντιλαμβάνεται. Ο φόβος ότι ο προστάτης του μπορεί να εξαφανιστεί οποιαδήποτε στιγμή, το κάνει να παραμένει σε συνεχή επαγρύπνηση και συνεχώς τεστάρει το περιβάλλον. Πολλοί νιώθουν ότι δεν μπορούν να στηρίζονται σε κανέναν πέρα από τον εαυτό τους. Χάνουν αυτό που δεν θα ξανακερδίσουν ποτέ τους.

Πολλοί παρουσιάζουν ψυχοσωματικά συμπτώματα ή χρόνιες ασθένειες που άρχισαν στα παιδικά τους χρόνια και συνεχίστηκαν κι όταν ενηλικιώθηκαν: ημικρανίες, στομαχόπονους, πονοκεφάλους, άσθμα, και αλλεργίες, τραυλισμό, τικ και δερματικές παθήσεις.

Η Rollo May μίλησε για τη στενή σχέση της γαστροεντερικής λειτουργίας με την επιθυμία για φροντίδα, υποστήριξη και αγάπη και που συνδέεται γενετικά με τη θρέψη της μητέρας.

Ο φόβος δεν οδηγεί στην αρρώστια αν ο οργανισμός μπορεί να αντιδράσει επιτυχώς. Αν, όμως, ο άνθρωπος παραμένει σε μια ανεπίλυτη σύγκρουση, ο φόβος αλλάζει, γίνεται νεύρωση με τα συνοδά ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Εμετοί, διάρροια, πονοκέφαλοι, αυπνία και κατάθλιψη είναι τα επακόλουθα, όταν το παιδί που το έχουν χωρίσει από την μάνα του ή ο υιοθετημένος ψάχνει να βρει την φυσική μητέρα του κι αυτή τον απορρίπτει επειδή το γεγονός αυτός ξαναξυπνά τα σωματικά και συναισθηματικά ίχνη μνήμης και την αρχική οργανική αντίδραση στην εγκατάλειψη.

Η αβεβαιότητα κατά πόσο η μητρική φιγούρα θα μείνει ή όχι εκδηλώνεται με δύο εκ διαμέτρου αντίθετες συμπεριφορές: Επιθετικότητα/ προκλητική συμπεριφορά ή απόσυρση.

Συχνά εκδηλώνονται κρίσεις την ημέρα των γενεθλίων τους που ενώ ξεκινούν ωραία, τελικά σαμποτάρουν το πάρτι τους γιατί ποιος θα ήθελε να γιορτάσει την ημέρα που αποχωρίστηκαν από την μητέρα τους;

Ή όταν ο χωρισμός ή η υιοθεσία έγινε αργότερα υπάρχει ένταση ανάμεσα στην ημέρα των γενεθλίων και την ημέρα χωρισμού. Ή όταν γίνει μετά από μήνες εμφανίζεται η ίδια κατάσταση τον αντίστοιχο μήνα. Σημαντικές σχέσεις όπως φιλίες, έρωτας, γάμος ή καριέρα τερματίζονται ή περνούν κρίση τα αντίστοιχα χρονικά διαστήματα.

Άλλα προβλήματα συμπεριφοράς είναι η κλοπή και η συσσώρευση, η ανάγκη να έχουν τον έλεγχο, τα ψέματα κλπ.

Οι συμπεριφορές αυτές είναι μεταφορές της παλιάς εμπειρίας εγκατάλειψης των παιδιών αυτών. Η καταστροφική συμπεριφορά είναι ο τρόπος που το παιδί χρησιμοποιεί στην προσπάθειά του να φέρει την προσοχή του ενήλικα στον πόνο του. Μέσα του νιώθει χάος, έτσι δημιουργεί και χάος έξω. Ο γονιός που δεν μπορεί να το καταλάβει, αντιδρά με τρόπο απορριπτικό και έτσι το παιδί επιβεβαιώνει τις αρχικές του αυτοεπικρίσεις ότι κανείς δεν το καταλαβαίνει κλπ. Και την επανάληψη του προτύπου.

Το παιδί που θα κάνει απόσυρση, χάνει το κέντρο του, δημιουργεί έναν ψεύτικο εαυτό, μια υπερβολική persona , που το παιδί πιστεύει ότι θα το προστατεύσει από παραπέρα απόρριψη και εγκατάλειψη. Η μάσκα γίνεται ταυτότητα και το παιδί χάνει τον εαυτό του: Έξω είναι ευγενικό, συνεργάσιμο, γοητευτικό, το καλό παιδί που δεν λέει ποτέ όχι, μέσα του είναι γεμάτο πόνο και φόβο ότι αν δεν επαγρυπνά το εγκαταλελειμμένο, ανεπιθύμητο παιδί που πέθανε θα έρθει στην επιφάνεια.

Το εγκαταλελειμμένο, υιοθετημένο ή με ανάδοχους γονείς παιδί βλέπει την θετή του μητέρα είτε σαν μητέρα σωτήρα είτε σαν μητέρα που εγκατέλειψε κι έτσι συχνά έχει αμφιθυμία: άλλοτε είναι υπάκουο και άλλοτε εχθρικό. Αν η θετή μητέρα είναι η ίδια ανασφαλής για το αν είναι μητέρα τότε το παιδί ασκεί μεγάλη δύναμη επάνω της. Η κακιά «θετή» μητέρα στο κάτω κάτω δεν είναι η «πραγματική» μητέρα και το παιδί δεν χρειάζεται να δίνει σημασία. Πιθανόν η μητέρα να ενδίδει και να επιτρέπει για να κερδίσει την αγάπη. Ή αν νιώθει απόρριψη μπορεί να θυμώσει και να είναι απορριπτική αρχίζοντας έναν νέο κύκλο.

Ή το παιδί μπορεί αν του πουν ότι είναι πολύ “ special ” να νιώθει ότι πρέπει να είναι τέλειο για να διατηρήσει την αγάπη και την αποδοχή των γονιών του και έτσι να ασκεί μεγάλη πίεση στο παιδί το οποίο νιώθει ότι πρέπει να ανταποκριθεί επιτυχώς στις προσδοκίες, πολλές φορές υπερβολικές, που δεν ικανοποιούνται πάντα, αφήνοντας, έτσι, στο παιδί ένα αίσθημα ανεπάρκειας, ακαταλληλότητας, αναξιότητας και γι’ αυτό δεν κατάφεραν να έχουν την φυσική τους μητέρα. Δηλ. « ή θα είσαι καλός/ή ή θα σε ξεφορτωθούμε

Αυτή η αίσθηση του πρέπει να είσαι καλός/ή για να σε κρατήσουμε παίρνει ακόμη χειρότερες διαστάσεις στο θέμα της αγάπης. Πολλά παιδιά που η φυσική τους μητέρα τα έδωσε στην υιοθεσία επειδή τα αγαπούσε ή τα εγκατέλειψε επειδή έκρινε ότι δεν μπορούσε να προσφέρει το καλύτερο δημιουργούν ένα πρότυπο του τύπου: «Αν σ’ αγαπάνε σ’ εγκαταλείπουν!», πράγμα που δημιουργεί ένα δίλημμα και στον γονιό του τύπου: «Αν πω ότι η μαμά σου σε αγαπούσε γι’ αυτό σε έδωσε» μήπως άθελά της ενεργοποιήσει την εξίσωση ΑΓΑΠΗ = ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ. Η μητέρα που αγαπά το παιδί δεν το δίνει. Πολλές φυσικές μητέρες επίσης παλεύουν μ’ αυτό το αίσθημα και κάποιες από αυτές παρά το γεγονός ότι είναι γόνιμες δεν συλλαμβάνουν ξανά.

Το δίλημμα για τα παιδιά είναι έντονο γιατί από τη μια θέλουν τόσο πολύ την αγάπη και από την άλλη η αγάπη φαίνεται επικίνδυνη. Έτσι, αρχίζει μια διαδικασία αποστασιοποίησης από τη σύνδεση με την μητέρα: Τα αισθήματα είναι ρηχά, υπάρχει ένα μούδιασμα.

Η υιοθεσία δεν είναι η καλύτερη κοινωνική λύση στο πρόβλημα της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η σύνδεση του μωρού με την μητέρα φαίνεται να είναι σε επίπεδο φυσιολογίας, συναισθήματος, σε μυστικιστικό, πνευματικό επίπεδο και στο διηνεκές.

Ο χωρισμός δημιουργεί προβλήματα εγκατάλειψης, απώλειας, απόρριψης, εμπιστοσύνης, πίστης, ντροπής και ενοχές, προβλήματα οικειότητας, ταυτότητας και δύναμης ή ελέγχου.

Η ευαίσθητη θέση που θα πάρουμε όλη μας απέναντι σ’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα της ζωής και η θεραπεία στο επίπεδο που κάθε τραύμα έχει δημιουργηθεί μπορεί να φέρει ειρήνη στον πολύτιμο αλλά εύθραυστο πλανήτη μας.

Να θυμόμαστε ότι κατά κάποια αναλογία ο καθένας από εμάς είναι έγκυος με την δική μας ψυχή και η ευθύνη που έχουμε είναι να φροντίσουμε την ψυχή μας με τον ίδιο τρόπο που μια γεμάτη αγάπη μητέρα θα φρόντιζε το έμβρυό της. Κι όπως στη γέννα ένα παιδί γεννιέται, έτσι και στο τέλος της δικής μας ζωής η δική μας ψυχή θα αποδοθεί. Η δική μας αγάπη και φροντίδα της ψυχής μας σ’ αυτή την περίοδο κύησης που ζούμε σήμερα είναι η εγγύηση να δούμε πολύ πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στο μέλλον.

πηγή

Ημερολόγιο Ανοιχτών Δράσεων για τον Σεβασμό στη Γέννα

2 Σχόλια

15 – 22 Μαΐου 2011 Διεθνής Εβδομάδα για τον Σεβασμό στη Γέννα

«Γέννα όπου την επιθυμείτε, 

με τον τρόπο που την επιθυμείτε, 

με τους ανθρώπους που θέλετε κοντά σας»

ENCA Hellas

European Network of Childbirth Associations (ENCA)

Ημερολόγιο Ανοιχτών Δράσεων για τον Σεβασμό στη Γέννα

ελεύθερη & δωρεάν συμμετοχή σε όλες τις εκδηλώσεις

Κυριακή 15 Μαΐου 2011

09:00 – 13:00 Προβολή ταινίας «Orgasmic Birth» (by Debra Pascali Bonnaro)

Ομιλία Ελευθερίας Δημοπούλου: «Η σημασία του φυσικού τοκετού» Κινηματογράφος «Τριανόν», Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101)

Διοργάνωση: Σωματείο « ΕΥΤΟΚΙΑ», Φλέμινγκ 50, Μαρούσι, τηλ. 210 684 4201, eutokia@eutokia.gr

15:30 – 19:00 Βιωματικό σεμινάριο για εγκύους και επαγγελματίες Ο σεβασμός & η ψυχολογία της γυναίκας στο τοκετό, πρακτικές που προάγουν το θηλασμό, διατροφή, σημασία της κίνησης & της αναπνοής κατά τον τοκετό.

Εισηγητές: Αθηνά Σωτηροπούλου, Ψυχολόγος –Ψυχοθεραπεύτρια

Αγγελική Παπαμιχαήλ, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού,

Χάρις Παπανικολάου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Σωματική Θεραπεύτρια.

Όθωνος 99. Κηφισιά (2ος όροφος) Δηλώσεις συμμετοχής: τηλ. 210 8085211, aesotir@gmail.com apapamichail@yahoo.com, pharris@otenet.gr

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

09:00 – 12:30 Δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης εγκυμοσύνης & λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχές Πετρούπολης, Περιστερίου) Χρύσσα Εκιζόγλου, Μαία τηλ. 6972 992530, ekizoglouchryssa@yahoo.gr

17:30 – 19:30 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή Αλίμου, με σειρά προτεραιότητας) Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 210 9823257, hyacintihouse@hotmail.com

16:30 – 18:30 Κύκλος ενδυνάμωσης γυναικών – Σωματικές Θεραπείες

Άννα Παπαδάτου, Σωματική Θεραπεύτρια,

Χάρις Παπανικολάου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Σωματική Θεραπεύτρια

28ης Οκτωβρίου 4, Βύρωνας – Καρέας τηλ. 210 7660125, 6945053941

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

18:00 – 19:30 Προβολή του ντοκιμαντέρ «What Babies Want» (by Debby Takikawa, στα αγγλικά)

Για εγκύους, μαμάδες & μπαμπάδες με τα μωρά τους! ′HOPE, centro Rosas,

Σεμιτέλου 4 (έναντι Μεγάρου Μουσικής)′ τηλ. 210 7750603, isarosgr@gmail.com

18:30 – 19:30 Ο ρόλος της Βοηθού Μητρότητας στην περιγεννητική φροντίδα. Συζήτηση με θέμα: Η πρώτη ώρα μετά τη γέννα.

Σύλλογος Βοηθών Μητρότητας Βρεφικό Πολυκατάστημα ΛΗΤΩ, Λ. Μεσογείων 459, Αγ. Παρασκευή

Τρίτη 17 Μαΐου 2011

09:00 – 12:30 Δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης εγκυμοσύνης & λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχές Πετρούπολης, Περιστερίου) Χρύσσα Εκιζόγλου, Μαία τηλ. 6972 992530, ekizoglouchryssa@yahoo.gr

09:30 – 12:30 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον (περιοχή Πεύκης και Αμαρουσίου, με σειρά προτεραιότητας)

Ναταλία Βερβέρη, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 6942 019245, natalia@ververi.eu

10:30 – 12:30 Νανουρίσματα: ανοιχτή συνάντηση για γονείς, μωράκια, έγκυες, ζευγάρια και όποιον άλλον ενδιαφέρει.

Μαρία Ανδρεουλάκη, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας CD(DONA), Ρεφλεξολόγος

Ζαγοράς 10, Παράδεισος Αμαρουσίου, maria.andreoulaki@gmail.com

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

18:00 – 19:30 Δωρεάν μάθημα Postnatal Yogacise Ασκήσεις γιόγκα για την περίοδο μετά τον τοκετό για μαμάδες και τα μωρά τους Γαία Λάσκου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού, Χορεύτρια-δασκάλα belly dance, reiki master-teacher, δασκάλα περιγεννητικής Yogacise

OM ( πρώην Ευρωπαική Σχολή Σιάτσου) Ερμού 86, 3ος όροφος, Μοναστηράκι, τηλ. 6973 235175

18:00 – 20:00 «Δημιουργία δεσμού με το παιδί στη διάρκεια της εγκυμοσύνης»

Σοφία Τσουμάκη, σύμβουλος οικογένειας, δασκάλα ολιστικής γιόγκα.

Ναρκίσσων 9 και Χαράς, πλατεία Ν.Ηρακλείου, healingisjoy@gmail.com

20:00 – 22:00 Ανοιχτό μάθημα «χορός της κοιλιάς: ο χορός της γέννας» Γαία Λάσκου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού, Χορεύτρια-δασκάλα belly dance, reiki master-teacher, δασκάλα περιγεννητικής Yogacise OM ( πρώην Ευρωπαική Σχολή Σιάτσου ) Ερμού 86, 3ος όροφος, Μοναστηράκι, τηλ. 6973 235175

Τετάρτη 18 Μαΐου 2011

09:00 – 11:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή Αλίμου, με σειρά προτεραιότητας) Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 210 9823257, hyacintihouse@hotmail.com

09:00 – 12:30 Δωρεάν υπηρεσίες υποστήριξης εγκυμοσύνης & λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχές Πετρούπολης, Περιστερίου) Χρύσσα Εκιζόγλου, Μαία τηλ. 6972 992530, ekizoglouchryssa@yahoo.gr

10:30 – 12:00 Συνάντηση της ομάδας BirthVoice,

Κορυτσάς 7, Κηφισιά (κοντά στο ΗΣΑΠ ΚΑΤ), τηλ. 210 6232527, www.birthvoice.gr

10:30 – 13:00 Θηλασμός, τα πρώτα βήματα! – Babywearing & θηλασμός Gabi Grupe Κανελλοπούλου, Σύμβουλος θηλασμού La Leche League Greece & Πιστοποιημένη Σύμβουλος Γαλουχίας IBCLC Διοργάνωση: www.mitrikosthilasmos.com

The Baby Café, Λ. Ανοίξεως 73, Άνοιξη Αττικής, mitrikosthilasmos@gmail.com

10:30 – 12:30 Ανοικτό μάθημα θηλασμού σε εγκύους: Οι κίνδυνοι από το τεχνητό γάλα, οι πρακτικές που προάγουν το θηλασμό, πλάνο λοχείας Αγγελική Παπαμιχαήλ, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Πιστοποιημένη Εκπαιδεύτρια Θηλασμού

Βύρωνος 34, Π. Ψυχικό, 6974 999675, apapamichail@yahoo.com

11:00 – 13:00 Εργαστήριο Βρεφικού Μασάζ για μαμάδες με τα μωρά τους Εισηγήτρια: Ήρα Φωστηροπούλου

Ευρυτανίας 7 – Αμπελόκηποι (πλησίον ξενοδοχείου President) Απαραίτητη δήλωση συμμετοχής στο irafostiropoulou@gmail.com

17:00 – 19:00 Προετοιμασία εγκύων, σωματικές ασκήσεις και birthlight yoga Χάρις Παπανικολάου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Σωματική Θεραπεύτρια, Birhtlight yoga

Πευκών 48, Περιστέρι, 6945 053941, pharris@otenet.gr

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

17:00 – 19:00 Tibetan pulsing για γυναίκες

Νίτυα Γεωργοπούλου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας, θεραπεύτρια Ζαγοράς 10, Παράδεισος Αμαρουσίου, manitya@hotmail.com

18:30 – 20:30 Συνάντηση στην Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής Προετοιμασία της εγκύου και των ζευγαριών, ενημέρωση για την προγεννητική αγωγή, την ενδυνάμωση της γυναικείας φύσης

Σολωμού 31 & Τζωρτζ, Αθήνα 1ος όροφος τηλ. 210 9629704, 6972 509156

Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

09:00 – 11:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή Αλίμου, με σειρά προτεραιότητας) Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 210 9823257, hyacintihouse@hotmail.com

09:30 – 12:30 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον (περιοχή Πεύκης και Αμαρουσίου, με σειρά προτεραιότητας) Ναταλία Βερβέρη, Βοηθός Μητρότητας Λοχείας τηλ. 6942 019245, natalia@ververi.eu

10:00 – 12:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

11:00 – 13:00 Εργαστήριο Βρεφικού Μασάζ για μαμάδες με τα μωρά τους & Εισηγήτρια: Ήρα Φωστηροπούλου 18:00 – 20:00

Ευρυτανίας 7 – Αμπελόκηποι (πλησίον ξενοδοχείου President) Απαραίτητη δήλωση συμμετοχής στο irafostiropoulou@gmail.com

17:00 – 19:00 Ρεφλεξολογία: ανοιχτή συνάντηση για όλη την οικογένεια, με τεχνικές χαλάρωσης Μαρία Ανδρεουλάκη, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας CD (DONA), Ρεφλεξολόγος

Ζαγοράς 10, Παράδεισος Αμαρουσίου, maria.andreoulaki@gmail.com

18:30 – 20:30 «Ενεργειακές θεραπείες για καλή εγκυμοσύνη, τοκετό και λοχεία»

Ομιλία – συζήτηση με τη γυναικολόγο Dr. Isabel Rosas για εγκύους, μαμάδες, μπαμπάδες και όποιον ενδιαφέρεται ′HOPE, centro Rosas,

Σεμιτέλου 4 (έναντι Μεγάρου Μουσικής)′ τηλ. 210 7750603, isarosgr@gmail.com

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

17:00 – 19:00 Μια δωρεάν υπηρεσία υποστήριξης λοχείας κατ’ οίκον

(περιοχή κέντρου Αθηνών, με σειρά προτεραιότητας) Έυη Χατζή, Νοσηλεύτρια – Ρεφλεξολόγος τηλ. 210 7563932, 6974752750

15:00 – 17:30 Στιγμές χαλάρωσης και δημιουργίας: χειροποίητες κατασκευές από μαμάδες και μέλλουσες μαμάδες για τα μωρά τους

Μαρία Ζηλάκου, Βοηθός Μητρότητας Τοκετού & Λοχείας, Χειροτέχνης Γ. Δροσίνη 9, Άλιμος, 210 9823257

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

12:30 – 13:30 Ανοιχτή εκδήλωση διαμαρτυρίας και ενημέρωσης για το σεβασμό και τις επιλογές στο τοκετό

Σύλλογος «Εγκυμονώ – Γεννώ – Επιλέγω»

Αριστοτέλους & Τσιμισκή, Θεσσαλονίκη, info@birthchoices.gr

17:00 – 18:30 Προβολή ντοκιμαντέρ «To μωρό μου φτάνει» των Αλέξη Πόνσε και Βιβής Ζωγράφου (βραβείο κοινού φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2011) Διοργάνωση: Σύλλογος «Εγκυμονώ – Γεννώ – Επιλέγω»

Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης Αριστοτέλους 32, 54631 Θεσσαλονίκη, info@birthchoices.gr

Κυριακή 22 Μαΐου 2011

11:00 – 13:00 Προβολή της ταινίας «Για μια γέννα χωρίς βία» του Frederick Leboyer Πρακτική ινδικού τραγουδιού & κίνησης, συνοδεία ινδικού tambura, υπό την καθοδήγηση της Μαρίας Ανδρεουλάκη, βοηθού μητρότητας, μαθήτριας του Frederick Leboyer.

Athens Direct, Ερμού 44, Αθήνα 10563, maria.andreoulaki@gmail.com

ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΔΩΡΕΑΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΒΟΗΘΟΥ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΚΕΤΟΥ Στα πλαίσια της πρακτικής τους άσκησης, οι παρακάτω Βοηθοί Μητρότητας & Λοχείας προσφέρουν δωρεάν υποστήριξη κατά τη γέννα:

Μαρία Ζηλάκου: 210 9823257, Αθήνα

Κατερίνα Μιχαηλίδου: 6945 330396, Αθήνα

Αγγελική Παπαμιχαήλ: 6974 999675, Αθήνα

Χάρις Παπανικολάου: 6945 053941, Αθήνα

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ Από τη Νικολέττα Σγουρίδη ‘ ’HOPE, centro Rosas, Σεμιτέλου 4 (έναντι Μεγάρου Μουσικής) τηλ. 210 7750603′ Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη: 16:30 – 19:00

http://www.scribd.com/full/55053624?access_key=key-q1t50jlx9ofrdifd29t

Αυτή είναι η δύναμή σου! Πάρτη στα χέρια σου!

Η αναγκαιότητα συμβουλευτικής κατά την εγκυμοσύνη

5 Σχόλια

Η αναγκαιότητα συμβουλευτικής στήριξης των εγκύων στα πλαίσια των υπηρεσιών της πρωτοβάθμιας φροντίδας αναδεικνύεται μέσα από το πρόσφατο άρθρο της Γιώτας Κατσίκη (2006) (Σύμβουλος του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας), το οποίο φαίνεται να περιγράφει επακριβώς αυτό που συμβαίνει στην ελληνική πραγματικότητα. Παρακάτω παραθέτουμε μερικές από τις διαπιστώσεις που αναφέρονται στο άρθρο της και τις οποίες αξίζει να γνωρίζει κανείς:

Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

  1. Από ιατρική άποψη: (1) Στην Ελλάδα διαπιστώνονται πρακτικές «κακής» μαίευσης και γίνεται υπερβολική χρήση φαρμάκων κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό (οξυτοκίνη, προσταγλανδίνες, πεθιδίνη) με παρενέργειες στην υγεία των γυναικών (και των παιδιών), τις οποίες οι έρευνες διαπιστώνουν χρόνια μετά από τη χρήση τους. (2) Τα σαββατοκύριακα εξακολουθούν να γίνονται λιγότεροι τοκετοί απ’ ό,τι τη Δευτέρα ή την Τρίτη, και βεβαίως κατέχουμε τα πρωτεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις καισαρικές τομές. (3) Δεν ενισχύεται ο θηλασμός, παρόλο που τα ευεργετικά του αποτελέσματά για την υγεία του παιδιού υποστηρίζονται και ερευνητικά (Ματσανιώτης, 1999).
  2. Οι περισσότερες γυναίκες συνεργάζονται με το γιατρό τους στο ιδιωτικό του ιατρείο και επισκέπτονται το μαιευτήριο συνήθως την ημέρα του τοκετού. Όσες αποφασίσουν ή αναγκαστούν να συνεργαστούν με δημόσιο νοσοκομείο, ώστε να έχουν πλήρη ασφαλιστική κάλυψη από τα ταμεία τους, δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούνται σταθερά από ένα γιατρό κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, με αποτέλεσμα να συναντούν συνεχώς διαφορετικά πρόσωπα και να μη γνωρίζουν το γιατρό που θα βρίσκεται δίπλα τους στον τοκετό. Όλο και περισσότερες νέες γυναίκες συγχέουν το μαιευτήριο με το νοσοκομείο, όταν μι­λούν για την εμπειρία της γέννησης του/των παιδιού/ών τους. Τέλος, υπάρχουν ελάχιστες υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας, οι οποίες είναι ιατροκεντρικά προσανατολισμένες, στελεχωμένες με προσωπικό μη εξειδικευμένο σε θέματα επικοινωνίας με την έγκυο και τη νέα μητέρα και χωρίς τη δυνατότητα παροχής ψυχολογικής συμβουλευτικής.
  3. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει ο χωρισμός της διαδικασίας του τοκετού σε στάδια. Ο γιατρός σε ρόλο manager αποφασίζει τι πρέπει να γίνει σε κάθε στάδιο και σε ποια στιγμή θα παρέμβει η τεχνολογία, τόσο κατά τη διάρ­κεια του τοκετού όσο και της εγκυμοσύνης. Η γυναίκα θεωρείται παθητικός φο­ρέας της συσπώμενης μήτρας, ενώ όροι όπως «αποτελεσματικές ή μη» συσπάσεις, «καλός» ή «κακός» τοκετός, ανάλογα με την πρόοδο που παρατηρείται στα συγκεκριμένα στάδια, παραπέμπουν σε αντίστοιχους όρους οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την παραγωγικότητα των εργαζομένων. Σε αυτό το μοντέλο πα­ρατηρούνται, επίσης, αξιοσημείωτες αντιφάσεις. Από τη μια πλευρά η μήτρα θε­ωρείται αυτόνομος, μη ελεγχόμενος μυς, και από την άλλη οι γιατροί απαιτούν από τις γυναίκες να σπρώχνουν, σαν να μπορούν να τον ελέγξουν. Επίσης, οι συσπάσεις επιταχύνονται ή επιβραδύνονται τεχνητά, χωρίς να λαμβάνονται υπό­ψη ο θόρυβος, ο φωτισμός, η στάση που επιβάλλεται στη γυναίκα, η παρου­σία ή η ξαφνική εμφάνιση άγνωστου προσωπικού και τα συναισθήματα της γυ­ναίκας -παράγοντες που έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζουν την εξέλιξη του το­κετού.
  4. Στην Ελλάδα οι καθιερωμένες διαδικασίες ρουτίνας των μαιευτηρίων εξακολουθούν την πρακτική που ίσχυε στις αρχές του αιώνα. Η γυναίκα που πάει να γεννήσει δεν έχει καμιά επιλογή σε θέματα που αφορούν την ίδια, δηλαδή ποιον θέλει κοντά της την ώρα που γεννά, αν θα υποστεί υποκλυσμό και ξύρισμα, αν θα δει το μωρό της την ώρα που γεννιέται, πότε θα θηλάσει, αν θα το κρατήσει στο δωμάτιο, αν τα μεγαλύτερα παιδιά της μπορούν να την επισκεφτούν στο μαιευτήριο. Η συνειδητή συμμετοχή των γυναικών στη διαδικασία της εγκυμοσύνης και του τοκετού μοιάζει να είναι ελάχιστη (Μαράτου, 1983).
  5. Σε έρευνα της Δραγώνα που έγινε στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα», όλες οι γυναίκες (ασχέτως κοινωνικών και προσωπικών χαρακτηριστικών) αισθάνονταν την ανάγκη για συνεργασία με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό και ζήτησαν εξατομικευμένη φροντίδα και σαφείς πληροφορίες για όσα τις απασχολούσαν (Δραγώνα, 1987: 107). Στη σύγχρονη δυτική κοινωνία, στον ελάχιστο χρόνο που έχει στη διάθεσή της για να συνέλθει μετά τον τοκετό, η γυναίκα δέχεται έναν καταιγισμό αντικρουόμενων οδηγιών για το τι μπορεί ή μπορεί, πρέπει ή δεν πρέπει να κάνει, οφείλει ή δεν οφείλει να αισθάνεται. Η θέση της είναι αμφίσημη, ο ρόλος της ως μητέρας είναι αντιφατικός: από τη μια εξιδανικευμένος και από την άλλη υποτιμημένος (Δραγώνα, 2000: 162).

Β. ΨΥΧΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΓΚΥΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

  1. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κάνουν την εμφάνισή τους έντονα συναισθήματα τα οποία σε συνδυασμό με τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα δημιουργούν άγχος στην έγκυο. Τέτοια συναισθήματα είναι η αγωνία και αμφιθυμία, τα οποία μπορεί να εκφραστούν ανεξάρτητα από το αν η εγκυ­μοσύνη είναι επιθυμητή ή προγραμματισμένη. Η αγωνία συνδέεται με το μελλοντικό ρόλο, την ευθύνη για την έκβαση της εγκυμοσύνης και την ανατροφή του παιδιού, το γάμο και τα επαγγελματικά σχέδια. Η αμφιθυμία σχετίζεται με τα θετικά και αρνητικά συναισθήματα αναφορικά με το θεμιτό της εγκυμοσύνης, με τις αμφιβολίες και τις ενοχές για την υγεία και την ακεραιότητα του εμβρύου, την εξέλιξη του τοκετού, την ικανότητα της μητέρας να ανταποκριθεί στις νέες ανά­γκες και να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών που ήδη υπάρχουν (Σκούλικα, 2000). Αμφιθυμία εμφανίζεται επίσης στα συναισθήματα της μητέρας, αρχικά απέναντι στο έμβρυο και αργότερα στο βρέφος, όσον αφορά την αντοχή της στις αλλαγές, ή τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης, καθώς και απέναντι στην οριοθέτηση του παι­διού ως προς την ίδια κατά την περιγεννητική περίοδο. Τέλος, η απόκτηση και η ανατροφή ενός παιδιού μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια πρόωρη πίεση για την ενηλικίωση (Nadelson & Notman, 1977) ιδιαίτερα σε περιπτώσεις εφηβικής εγκυμοσύνης, αλλά και μεγαλύτερων σε ηλικία γυναικών που συναισθηματικά παραμένουν ανώριμες να ενηλικιωθούν.
  2. Επιπρόσθετα, κατά τη διαδικασία της γέννησης ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται το θέμα του πόνου, κα­θώς έχει παρατηρηθεί ότι η κοινωνικοποίηση συνδέεται με το γεγονός ότι μερι­κές γυναίκες είναι εξαιρετικά ευάλωτες στους πόνους της γέννας (Bradley, 1965). Οι απόψεις τους για το σώμα τους και τις λειτουργίες του μπορεί να τις αποθαρρύνουν από το να υπομένουν τους πόνους, ή να τις κάνουν να ντρέπο­νται για την έκθεσή του στο ιατρικό προσωπικό. Συχνά η έλλειψη άνεσης και η αγωνία του τοκετού ενισχύονται με άγχος και φόβο.

Γ. ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ

Από όλα όσα ειπώθηκαν παραπάνω φαίνεται να προβάλλει επιτακτικά η ανάγκη για το σχεδιασμό υπηρεσιών συμβουλευτικής, οι οποίες θα συμβάλλουν στην πρόληψη δυσκολιών στις μητέρες και στα παιδιά.

  1. Τις τελευταίες δεκαετίες, η προετοιμασία της μητέρας για τη γέννηση του παιδιού έχει αναπτυχθεί κυρίως στο πλαίσιο της ψυχοπροφυλακτικής μεθόδου. Η μέθοδος αποσκοπεί να διδάξει στις γυναίκες τη σωματική και διανοη­τική διαδικασία της εγκυμοσύνης, της φάσης των ωδίνων, του τοκετού, καθώς και της φάσης μετά τον τοκετό, ώστε να γίνουν ικανές να ελέγχουν όλες τις σω­ματικές τους ενέργειες και να βοηθούν οι ίδιες σε αυτές (Macfarlane, 1988: 53). Η εφαρμογή παρόμοιων μεθόδων συνοδεύτηκε από διάφορες αντιδράσεις που κυ­μαίνονται από τον έντονο ενθουσιασμό έως το μεγάλο σκεπτικισμό. Οι περισσότερες εστιάστηκαν στον έλεγχο του πόνου από την ίδια τη γυναίκα και στην καλλιέργεια εμπιστοσύνης στον εαυτό και ενεργητικής υπεροχής στη διαδικασία του τοκετού. Η ψυχολογική σκοπιά παραμελήθηκε και οι γυναίκες δεν υποστηρίχτηκαν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, αφενός για τον αντίκτυπο των αλλαγών που συμβαίνουν στο σώμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις, αφετέρου για τη διαδικασία απόκτησης παιδιού.
  2. Ο σχεδιασμός υπηρεσιών συμβουλευτικής θα πρέπει να διέπεται από την αρ­χή ότι δεν μπορούν να υπάρξουν απαντήσεις-συνταγές που να εφαρμόζονται μαζικά για θέματα όπως η παρέμβαση ή όχι των μαιευτήρων στη φυσιολογική εξέλιξη του τοκετού, ο τοκετός στο σπίτι και η καταλληλότητα ή μη της μητέ­ρας για τη φροντίδα του μωρού. Επίσης, οι προτεινόμενες επιλογές δεν θα πρέ­πει να διέπονται από την αντίθεση σύγχρονες (επομένως ιατροκεντρικές) -«πα­ραδοσιακές» (επομένως με έμφαση στη φυσικότητα της γέννησης) πρακτικές. Χρειάζεται εξατομικευμένη και διεπιστημονική προσέγγιση, ώστε οι ενδιαφε­ρόμενοι να προχωρούν, έπειτα από ενημέρωση, στις κατάλληλες για τους ίδι­ους επιλογές και να αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες, όταν προκύπτουν. Άλλωστε, τα θέματα της τεκνογονίας και της έλευσης κάθε νέου μέλους στην οικογένεια και την κοινωνία αποτελούν σύνθετα φαινόμενα που δεν μπορούν ν’ αντιμετω­πίζονται μονομερώς.

Επίσης, επειδή έχουν πλέον εκλείψει τα «παραδοσιακά» σχήματα υποστήρι­ξης της εγκύου και της νέας μητέρας, διαμορφώνεται η ανάγκη του προσωπικού προσδιορισμού της σημασίας της μητρότητας (αλλά και της πατρότητας) και των σχετικών επιλογών συγκεκριμένων πρακτικών από την κάθε γυναίκα προσωπικά. Η εμπειρία έχει δείξει ότι το μοίρασμα της εμπειρίας της εγκυμοσύνης και της περιγεννητικής περιόδου με άλλες γυναίκες, με τη συνεργασία ειδικευμένου επαγγελματία, είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη διαπραγμάτευση του προσω­πικού και ιδιαίτερου τρόπου με τον οποίο η κάθε γυναίκα επιλέγει σήμερα να βιώ­σει τη μητρότητα.

Η συμβουλευτική εγκύων και νέων μητέρων μπορεί να συμβάλει σ’ αυτή την κατεύθυνση, όταν παρέχεται στο πλαίσιο προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής για θέματα αναπαραγωγής. Τα προγράμματα πρώιμης παρέμβασης εξειδικευ­μένων κέντρων θα πρέπει να έχουν στόχο την παροχή υπηρεσιών και την πρό­ληψη. Η παροχή υπηρεσιών περιλαμβάνει: (α) ευαισθητοποίηση των γονιών για θέματα προγεννητικής και περιγεννητικής φροντίδας από την ιατρική και ψυχο­λογική πλευρά σε επίπεδο κοινότητας, και (β) συμβουλευτική εγκύων και νέων μητέρων και των συντρόφων τους κατά περίπτωση και ανάλογα με το αίτημα. Επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εξειδικευμένα κέντρα παροχής υπηρεσιών συμβουλευτικής σε υποψήφιες και νέες μητέρες και υποψήφιους και νέους πατέρες, τα προγράμματα προληπτικής παρέμβασης μπορούν να υλοποιηθούν αν ενταχθούν σε ήδη υπάρχουσες δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας (Δραγώνα και συνεργάτες, 1997: 249).

Δ. ΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ

Ο/η επαγγελματίας πρέπει να είναι προσανατολισμένος προς την υγεία και τη διευκόλυνση της έκβασης φυσιολογικών λειτουργιών του σώματος, που βεβαί­ως συνδέονται και με τη συναισθηματική κατάσταση της γυναίκας. Δυνατότητα συμβουλευτικής χρειάζεται να παρέχεται ήδη από το στάδιο που προηγείται της εγκυμοσύνης, όταν η γυναίκα ή το ζευγάρι αποφασίζουν ότι θέλουν ν’ αποκτή­σουν παιδί και αρχίζουν να φαντασιώνουν την εγκυμοσύνη, το μωρό και τον εαυ­τό τους μαζί του. Οι παρεχόμενες υπηρεσίες μπορούν να συνοδεύουν την έγκυο και τη νέα μητέρα μέχρι τα πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού, με έμφαση στην πρώιμη σχέση μητέρας-παιδιού, επισκέψεις στο σπίτι, καθώς και συνεργασία με ομάδες υψηλού κινδύνου για την πρόληψη προβλημάτων στην εγκυμοσύνη και τον τοκετό.

Κατά τη συμβουλευτική διαδικασία είναι χρήσιμο ο/η επαγγελματίας να μπορεί να ενισχύει το θετικό τμήμα του συναισθηματικού φορτίου της αμφιθυμίας της εγκύου και της νέας μητέρας (Σκούλικα, 2000: 140), και συγχρόνως να εισάγει στη διαδικασία συμβουλευτικής θέματα προς διερεύνηση τα οποία μοιάζει να δυσκολεύουν την υποψήφια ή τη νέα μητέρα. Το πλαίσιο αυτής της συνεργασίας χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη ενός μεταεπιπέδου στην επικοινωνία, κα­τά το οποίο η έγκυος γυναίκα ή η νέα μητέρα διαπραγματεύονται τη σχέση με το έμβρυο που θα εξελιχθεί σε βρέφος, ή με το βρέφος. Κατά τη διαδικασία του να γίνει μητέρα τού συγκεκριμένου παιδιού επανεμφανίζεται στο προσκήνιο της ψυχικής ζωής της, αλλά και της συνεργασίας της με τον/την επαγγελματία, η σχέση με τη δική της μητέρα, και συχνά το αίτημα προς τον/την επαγγελματία εί­ναι να εμπεριέξει την αμφιθυμία της προς εκείνη και την αμφιβολία της σχετικά με το αν ήταν «αρκετά καλή μητέρα» για την ίδια.

Σημαντική παράμετρο στη συμβουλευτική διαδικασία πρέπει να αποτελεί η ενδυνάμωση της γυναίκας για διεκδίκηση ενός ενεργητικού τρόπου στη συνεργασία με το γιατρό της στο πλαίσιο μιας σχέσης εμπιστοσύνης. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη θεμελίωση σχέσεων εμπιστοσύνης και όχι εξάρτησης των γυναι­κών με τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό θεωρείται η εκπαίδευση μαιευ­τήρων, μαιών και παιδιάτρων σε θέματα επικοινωνίας με την έγκυο, τη νέα μη­τέρα και το σύντροφο της, καθώς και η ευαισθητοποίησή τους σε θέματα που συνδέονται με την πρόληψη και αντιμετώπιση των δυσκολιών. Η εκπαίδευση του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού χρειάζεται να περιλαμβάνει επίσης ευ­αισθητοποίηση για τον ευαίσθητο μηχανισμό της αναπτυσσόμενης σχέσης μητέρας-παιδιού, δηλαδή «τη φυσική πλευρά του προβλήματος» (Winnicott, 1957/1976: 37), με στόχο τίποτε να μην εμποδίζει την ανάπτυξη αυτής της σχέ­σης. Ειδικότερα, οι γιατροί και οι νοσηλευτές χρειάζεται να μάθουν να ελέγχουν τη δική τους νευρικότητα, που μπορεί να προέρχεται από το γεγονός ότι δεν «αντέχουν» την απειρία της νέας μητέρας στη σχέση της με το παιδί, ή από το ότι έχουν συνδέσει το ρόλο τους, λόγω της εκπαίδευσής τους, με επέμβαση στη σχέση μητέρας-παιδιού και όχι με διευκόλυνση της μητέρας και του παιδι­ού.

Επειδή οι φυσικές λειτουργίες του σώματος κατά την εγκυμοσύνη και τον το­κετό, καθώς και οι αλλαγές στην οικογενειακή κατάσταση μιας γυναίκας ή και του συντρόφου της, αλλά και των παιδιών τους, προκαλούν συναισθήματα, θα πρέ­πει να υπάρχει η δυνατότητα επεξεργασίας και διαχείρισης αυτών των συναι­σθημάτων σε συνεργασία με εξειδικευμένους επαγγελματίες. Η στελέχωση των μαιευτηρίων και των κέντρων φροντίδας της εγκυμοσύνης και του τοκετού με εξειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα επιτρέπει την παραπομπή περιστατικών από τους γιατρούς και τις μαίες, όταν χρειάζεται, και την πρόληψη στην κοινότητα και τον ευρύ πληθυσμό.

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Εν κατακλείδι, το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι η έλλειψη υπηρεσιών συμβουλευτικής στην Ελλάδα αντανακλά την επικρά­τηση του ιατρικού μοντέλου διαχείρισης των διαδικασιών της αναπαραγωγής, το οποίο αγνοεί όχι μόνο την ψυχολογική διάσταση των λειτουργιών του σώματος, αλλά και τις συναισθηματικές ανάγκες των εγκύων και των νέων μητέρων. Στο πλαίσιο αυτού του μοντέλου, δεν εκτιμάται επαρκώς η σημασία της σχέσης μεταξύ γιατρού και εγκύου: η έγκυος δεν είναι ασθενής, αλλά χρειάζεται την ια­τρική παρακολούθηση της εγκυμοσύνης της και τη συνεργασία με το γιατρό της για τον τοκετό.

Οι διαπιστώσεις από την εξέταση του κοινωνικο-πολιτισμικού πλαισίου μπο­ρούν να χρησιμεύσουν ως ευκαιρία επαναδιατύπωσης του ιατρικού λόγου και των πρακτικών του σε θέματα αναπαραγωγής. Στόχος αυτής της αλλαγής θα πρέπει να είναι η εφαρμογή πρακτικών που δεν θα διεκπεραιώνουν μέσα από μηχανισμούς ελέγχου και εξουσίας εγκυμοσύνες και τοκετούς, αλλά που θα συνοδεύουν (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) τις γυναίκες και τους συντρόφους τους στη διαδικασία της απόκτησης παιδιού, διαδικασία που περιλαμβάνει τη δια­χείριση της επιθυμίας για παιδί και την επιλογή για την απόκτηση του.

Για τη συμβουλευτική με έγκυες γυναίκες και νέες μητέρες ίσως είναι χρή­σιμη για τους επαγγελματίες η φράση: «το νόημα της γέννησης καλύπτει και το δεσμό μας με τη δημιουργικότητα» (Ποταμιάνου, 1998: 27). Η επαφή με τη δική μας γέννηση και παιδική ηλικία μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε το δικό μας τρόπο να είμαστε όχι μόνο δημιουργικοί άνθρωποι, αλλά και ανθρώπινοι δημιουργοί και θεραπευτές. Ίσως έτσι μάθουμε να αντέχουμε όσα δεν καταφέραμε να κατανοήσουμε, ή να οικειοποιηθούμε… και να μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το μέλλον.

Βιβλιογραφία:

Κατσίκη, Γ. (2006). Το κοινωνικο-πολιτισμικό πλαίσιο της γέννησης και η συμβουλευτική εγκύων και νέων μητέρων. Στο Μ. Μαλικιώση-Λοΐζου, Δ. Σιδηροπούλου-Δημακάκου, & Γ. Κλεφτάρας (Επιστ. Επιμ.), Η Συμβουλευτική Ψυχολογία στις Γυναίκες (σσ. 113-135). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Συντάχθηκε απο τον/την Μπρούμου Μίνα

Πηγή

11 βήματα για έναν φυσικό τοκετό

3 Σχόλια

Γνωρίζοντας οτι ο τοκετός είναι μια φυσιολογική διαδικασία του σώματος σου, νιώσε δυνατή και κάνε τις επιλογές σου ανάλογα με τις προτιμήσεις σου για εκείνη την ημέρα. Τα βασικά βήματα για φυσικό τοκετό είναι τα εξής:

‐ Διάλεξε το μέρος του τοκετού σου ανάλογα με το που αισθάνεσαι άνετα και ασφαλής. Φρόντισε το μέρος αυτό να υποστηρίζει το φυσικό τοκετό με το κατάλληλο προσωπικό ‐ εξοπλισμό και να σέβεται τις επιλογές σου. Το μέρος αυτό μπορεί να είναι το σπίτι σου, μια κλινική, ενα νοσοκομείο.

‐ Ενημερώσου για το φυσικό τοκετό και τα πλεονεκτήματα του απο βιβλία και επαγγελματίες υγείας που τον υποστηρίζουν. Παρακολούθησε μαθήματα προετοιμασίας για φυσικό τοκετό που οργανώνουν μαίες ειδικά
εκπαιδευμένες γι’ αυτό το σκοπό.

‐ Διάλεξε ενα γιατρό που υποστηρίζει πραγματικά το φυσικό τοκετό.
Σιγουρέψου οτι δεν παρεμβαίνει στη φυσιολογική διαδικασία του, δεν έχει
μεγάλα ποσοστά καισαρικών και προκλήσεων. Φτιάξτε ενα πλάνο τοκετού με τις επιλογές και τις επιθυμίες σου και δείξτο στο γιατρό σου. Αν δεν συμφωνεί με τις απόψεις σου, χωρίς να βασίζει τη γνώμη του σε επιστημονικά δεδομένα, τότε ψάξε για τον επόμενο.

‐ Μην δέχεσαι ή ζητάς πρόκληση τοκετού, εκτός και αν υπάρχει πραγματική
ιατρική ένδειξη. Άφησε το σώμα σου να ξεκινήσει μόνο του τη διαδικασία του τοκετού, να είσαι σίγουρη πως και το έμβρυο θα είναι έτοιμο σωματικά να γεννηθεί. Βρες το ρυθμό σου στον τοκετό, παραμερώντας τα ρολόγια. Μη δεχτείς επίσπευση με τη χρήση οκυτοκίνης, εκτός αν υπάρχει ιατρικός λόγος.

‐ Κινήσου ελεύθερα κατα τη διάρκεια των συσπάσεων. Θα νιώσεις πιο άνετα, ο τοκετός θα προχωρήσει πιο γρήγορα και το μωρό θα κατέβει πιο εύκολα μέσα στη λεκάνη σου, αν μείνεις όρθια ή αλλάζοντας στάσεις στο σώμα σου.

‐ Διάλεξε προσεκτικά τα άτομα που θα συμμετέχουν στο τοκετό σου. Βρες μία μαία που θα σε εμπνέει, θα σέβεται τις επιλογές σου και θα σε βοηθήσει να πετύχεις ενα φυσικό τοκετό.

‐ Ζήτησε απ’τον γιατρό σου διακοπτόμενη παρακολούθηση των εμβρυϊκών
παλμών και των συσπάσεων της μήτρας σου (καρδιοτοκογραφία) στο
μαιευτήριο, για να έχεις ελευθερία κινήσεων χωρίς να σε εμποδίζουν ζώνες
και καλώδια. Εκτός και αν υπάρχει ιατρική ένδειξη για συνεχόμενη
καρδιοτοκογραφία (π.χ. φυσιολογικός τοκετός μετά απο καισαρική,
κεχρωσμένο αμνιακό υγρό).

‐ Φάε και πιές ακούγοντας τις ανάγκες του σώματος σου. Πίνοντας υγρά κατά τη διάρκεια του τοκετού, θα παραμείνεις ενυδατωμένη και γεμάτη ενέργεια μέχρι το τέλος του.

‐ Προσπάθησε να αποφύγεις την επισκληρίδιο αναισθησία. Χρησιμοποίησε
φυσικές μεθόδους ανακούφισης για το πόνο, όπως το ζεστό ντούζ ή μπάνιο, το μασάζ, τη θερμοφόρα, τις αναπνοές, την κίνηση, την ανθρώπινη υποστήριξη.Μάθε περισσότερα για τις μεθόδους σε μαθήματα ανώδυνου τοκετού.

‐ Προσπάθησε να εξωθήσεις και να γεννήσεις σε όποια στάση σε βολεύει.
Μερικές στάσεις που βοηθούν στη γρήγορη εξέλιξη του τοκετού (κυρίως λόγω βαρύτητας) είναι η όρθια στάση, στα τέσσερα ή ξαπλωμένη στα πλάγια. Ξεκίνα τις εξωθήσεις όταν αισθανθείς έντονη πίεση προς τα κάτω και αίσθημα αφόδευσης.

‐ Αμέσως μετά το τοκετό κράτησε το μωρό πάνω σου όσο περισσότερο γίνεται. Η επαφή δέρμα με δέρμα βοηθά το νεογέννητο να ζεσταθεί, να ρυθμίσει τον καρδιακό του παλμό, καθώς και την αναπνοή του. Αν είναι δυνατόν, επέλεξε τη «συγκατοίκηση», γνωστό και ως «rooming in», στη κλινική. Δηλαδή το μωρό παραμένει στο δωμάτιο σχεδόν όλο το 24ωρο. Θα γνωριστείτε καλύτερα με το νεογέννητο, θα εξοικιωθείτε με τη φροντίδα του καθώς και θα γίνει μια καλή αρχή για το μητρικό θηλασμό.
Αν προκύψει κάποιο πρόβλημα κατά τη διάρκεια του τοκετού, ρώτησε για τις πιθανές επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσει η συνιστώμενη ιατρική
παρέμβαση. Κάποιες φορές ο τοκετός δεν έχει την εξέλιξη που περιμέναμε. Αν συμμετέχεις στις αποφάσεις για τη πορεία του τοκετού, έχοντας καλή
υποστήριξη, τότε είναι πιο πιθανό να μείνεις ικανοποιημένη με την εμπειρία της γέννας σου, ακόμη και αν χρειαστεί κάποια ιατρική παρέμβαση.

Πηγές:
‐ WHO: Care in normal birth ‐ a practical guide
http://www.who.int/making_pregnancy_safer/documents/who_frh_msm_962
4/en/
‐ Lamaze International
http://www.lamaze.org/ExpectantParents/PregnancyandBirthResources/More
TipsandTools/NormalBirthTips/tabid/254/Default.aspx

Ειρήνη Aθηνά Αβραμίδου-Ανεξάρτητη Μαία για το φυσικό τοκετό

Βιομηχανία καισαρικών έχουν στήσει μαιευτήρες

12 Σχόλια

Πάνω από 20.000 επίτοκοι κάθε χρόνο οδηγούνται «αναίτια» στο χειρουργείο

Της Γαληνης Φουρα

Μία «εργολαβία» καισαρικών πλουτίζει ορισμένους μαιευτήρες, αλλά και οδηγεί τουλάχιστον 20.000 επιτόκους κάθε χρόνο στη χώρα μας «αναίτια» στο χειρουργείο. Οι εκτιμήσεις που προκύπτουν από τις επιστημονικές μελέτες αποκαλύπτουν το μέγεθος του προβλήματος, φωτίζοντας και τα ερωτήματα που προκύπτουν. Πρόσφατη έρευνα της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού και του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού έδειξε ότι το 52,5% των Ελληνίδων γεννάει με καισαρική και μόνο το 26% των αλλοδαπών που ζουν στη χώρα μας, οι περισσότερες των οποίων είναι φτωχές μετανάστριες και άρα δεν έχουν να καταβάλουν το κόστος της καισαρικής. Μάλιστα, το 65,2% των γυναικών που υποβάλλονται σε καισαρική έχει ιδιωτική ασφάλιση…

Τα αποτελέσματα της μελέτης που διεξήγαγε το Tμήμα Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής του Ινστιτούτου (διευθύντρια η κ. Ιωάννα Αντωνιάδου) συμπίπτουν με τα συμπεράσματα παλαιότερης μελέτης (2005) του καθηγητή του LSE Ηλία Μόσιαλου. Ο καθηγητής και βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ υπέβαλε στις 25 Οκτωβρίου σχετική ερώτηση στη Βουλή επισημαίνοντας ότι το ποσοστό των καισαρικών αυξάνεται συνεχώς και φτάνει το 45% των γεννήσεων στην περιοχή του Ηρακλείου και το 50% στην περιοχή της Αθήνας, ενώ βάσει των οδηγιών της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας, δεν θα έπρεπε να ξεπερνάει το 15%. Αυτό σημαίνει ότι στις 100.000 γεννήσεις που καταγράφονται κάθε χρόνο στη χώρα μας, οι καισαρικές δεν θα έπρεπε να είναι άνω των 15.000, ενώ από τις μελέτες προκύπτει ότι είναι περισσότερες από 40.000!

«Το διεθνές ποσοστό των καισαρικών», δήλωσε στην «Κ» ο καθηγητής Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Χρούσος, «δεν ξεπερνάει το 20%. Στην Αμερική, εάν το ποσοστό αυτό σε ένα μαιευτήριο φτάσει και ξεπεράσει το 25%, αρχίζουν και διερωτώνται τι συμβαίνει. Γίνεται έλεγχος για να διαπιστωθεί ποιος κάνει καισαρικές χωρίς πραγματικές ενδείξεις. Εμείς έχουμε το διπλάσιο ποσοστό».

«Oλες οι μελέτες δείχνουν», επισήμανε στην «Κ» ο κ. Ηλίας Μόσιαλος, «ότι μη ιατρικοί παράγοντες αποδεικνύονται σημαντικότεροι από τους ιατρικούς στην απόφαση να υποβληθεί μια γυναίκα σε καισαρική τομή. Το ποσοστό των καισαρικών, π. χ., μειώνεται σημαντικά τα Σαββατοκύριακα και ο αριθμός των φυσιολογικών τοκετών αυξάνεται. Το ίδιο συμβαίνει και τη νύχτα. Η πιθανότητα να υποβληθεί μια γυναίκα σε καισαρική από τις 12 το βράδυ έως τις 8 το πρωί ελαχιστοποιείται και είναι σαφώς μεγαλύτερη στο πλαίσιο του κανονικού ωραρίου της κλινικής. Αυτό δείχνει ότι η επιλογή δεν γίνεται λόγω έκτακτης ανάγκης, αλλά συνδέεται με τον προγραμματισμό ορισμένων μαιευτήρων. Επίσης, διαπιστώθηκε ότι στα ιδιωτικά μαιευτήρια το 65% των γυναικών με ιδιωτική ασφάλιση υποβλήθηκε σε καισαρική τομή, έναντι 24% των γυναικών που δεν είχαν ιδιωτική ασφάλιση. Οι Ελληνίδες που νοσηλεύονται σε δημόσια νοσοκομεία έχουν σχεδόν τριπλάσια πιθανότητα να υποβληθούν σε καισαρική από τις μετανάστριες, οι οποίες θεωρείται ότι βρίσκονται σε χαμηλότερη κοινωνικο-οικονομική θέση. Το ποσοστό των καισαρικών τομών μεταξύ των Ελληνίδων ήταν 52,5% έναντι 26% στις γυναίκες άλλων εθνοτήτων». Στην ερώτησή του ο καθηγητής υπογραμμίζει ότι το κόστος της καισαρικής είναι πολλαπλάσιο από το κόστος του φυσιολογικού τοκετού και επιβαρύνει το Εθνικό Σύστημα Υγείας και τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών, ιδιαίτερα στη σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία. «Εκτός από αυτό», διευκρινίζει, «η συγκεκριμένη πρακτική επηρεάζει σημαντικά την πιθανή έκβαση της υγείας τόσο της μητέρας όσο και του νεογνού. Αυξάνει τη διάρκεια παραμονής στο νοσοκομείο μετά τον τοκετό, τον κίνδυνο αιμορραγίας, λοιμώξεων και επιπλοκών από την αναισθησία, ενώ δυσχεραίνει τη διαδικασία του θηλασμού. Είναι φανερό ότι επιβάλλεται συστηματική καταγραφή των καισαρικών τομών ανά θεραπευτήριο και γιατρό ώστε να διαπιστωθεί πού ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα και να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα».

Διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με άλλες χώρες

«Είναι προφανές ότι κάνουμε πιο πολλές καισαρικές από όσες πρέπει», τονίζει στην «Κ» ο καθηγητής Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Χρούσος. «Η μελέτη που έγινε από το Ινστιτούτο Υγείας του παιδιού έδειξε ότι στο πανελλαδικό δείγμα, το 41,5% των γυναικών –Ελληνίδων και αλλοδαπών– γεννάει με καισαρική. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει διπλάσιο αριθμό καισαρικών από το σύνηθες σε άλλες χώρες. Είναι αλήθεια ότι για λόγους εξελικτικούς, λόγω του ότι μεγάλωσε ο εγκέφαλος και το κεφάλι του ανθρώπου, κάποιες έχουν πρόβλημα να γεννήσουν. Παλαιότερα, είχαμε πολλές περιπτώσεις παιδιών με εγκεφαλική παράλυση. Στην προσπάθεια να γεννηθούν φυσιολογικά, γίνονταν ζημιές στον εγκέφαλο και στα νεύρα και είχαν μετά προβλήματα τα παιδιά. Δεν θέλουμε να έχουμε τέτοια προβλήματα, που έτσι και αλλιώς δεν υφίστανται σήμερα λόγω των καισαρικών τομών. Oμως, δεν είναι δυνατόν σχεδόν οι μισές γυναίκες να γεννούν με καισαρική και σε ορισμένα μαιευτήρια το ποσοστό αυτό να φτάνει το 70%».

Ο καθηγητής επισημαίνει ότι πολλές γυναίκες φοβούνται τον πόνο του τοκετού. «Oλες οι μελέτες δείχνουν», επισημαίνει, «ότι και αυτό είναι θέμα προετοιμασίας και εκπαίδευσης. Παλιά, η προετοιμασία ήταν δουλειά των γιαγιάδων. Τώρα έχει αλλάξει η ζωή και οι νέες μητέρες βρίσκονται χωρίς καθοδήγηση. Οι Eλληνίδες μαίες είναι πολύ καλά εκπαιδευμένες για να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο».

Εφημεριδα Καθημερινή

Αναχρονιστικές φυλακές μεσαιωνικών μαιευτηρίων

9 Σχόλια

Ο θάλαμος νεογέννητων συνιστά μια αναχρονιστική φυλακή, ένα απαίσιο μέρος που θα έπρεπε να μην υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Ένα δωμάτιο για στοίβαγμα ευαίσθητων ανθρώπινων ψυχών.

Ένα από τα πιο λυπηρά, καταθλιπτικά, απάνθρωπα μέρη του κόσμου είναι η φυλακή για νεογέννητα σε μεσαιωνικά μαιευτήρια. Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα.

Ας παραμερίσουμε τα ωραία ρουχαλάκια με τα αρκουδάκια που ευχαριστούν τους συγγενείς και απομονώνουν το κακόμοιρο μικρό. Ας εξετάσουμε βαθύτερα αυτήν την μεσαιωνική πρακτική, που συνεχίζει κραταιά στα νοσοκομεία της χώρας μας.

Τα μωρά γεννιούνται. Κάποια δεν οσμίζονται καν τη μάνα τους για ώρες ή μέρες από την στιγμή της γέννησης. Μπαίνουν πλυμένα, ντυμένα και τυλιγμένα με κουβέρτα στο κουνάκι τους. Κάποιες φορές και δύο μαζί στο ίδιο κρεβατάκι, «προς εξοικονόμηση χώρου». Θα περάσουν εκεί το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων κρίσιμων ημερών της ζωής τους.

Θα κλαίνε για ώρα, με τη μαία να έρχεται καθυστερημένα ή καθόλου για να τα παρηγορήσει. Θα κλαίνε ομαδικά, γεμάτα άγχος το ένα από το κλάμα του άλλου. Θα είναι στερημένα από τις βασικές τους αισθήσεις για την ηλικία τους: χωρίς μπούσουλα από τις μυρωδιές της μαμάς, τις μόνες οικείες, από τη φωνή της. Θα είναι περιορισμένα σαν έναν μεγάλο άνθρωπο που του έκλεισαν τα μάτια. Θα τους λείπει το συνεχές άγγιγμα, το χάδι, η σωματική επαφή, οι χτύποι της καρδιάς της μάνας τους. Θα κλαίνε πεινασμένα περιμένοντας μάταια άμεση ανταπόκριση από το περιβάλλον τους, γιατί δεν έφτασε ακόμα η ώρα για τα τρίωρα ταίσματα. Θα μαθαίνουν πώς να συνηθίζουν σε υποκατάστατα του αυθεντικού: πιπίλα και μπιμπερό αντί για θηλή της μαμάς. Σαν τον έφηβο που δε βρίσκει επαφή με την πραγματικότητα και καταφεύγει σε υποκατάστατά της ναρκωτικά. Κάποιες μαίες θα τα βάζουν πλαγιαστά και θα στερεώνουν ένα μπουκάλι στο στόμα τους, για να πιπιλίζουν αενάως τη δυστυχία τους, για να μουδιάζουν και να μη μπορούν να κλάψουν. Όλα θα ταίζονται ταυτόχρονα, προς ευκολία της νοσοκόμας. Εκείνη ξέρει, η μαμά όχι. Το προσωπικό του μαιευτηρίου έχει την ευθύνη των πρώτων ημερών της ανθρώπινης ύπαρξης, όχι η οικογένεια.

Σε μαιευτήρια του εξωτερικού τέτοια δωμάτια έχουν καταργηθεί προ πολλού. Όλα τα νεογέννητα απολαμβάνουν το αυτονόητο, την συνδιαμονή με τη μητέρα τους (rooming in). Από την πρώτη στιγμή η μητέρα μαθαίνει να αφουγκράζεται την ανάσα του παιδιού της. Το νιώθει πλάι της, διστακτική αρχικά στις κινήσεις της, έπειτα, με την ενθάρρυνση του προσωπικού, πιο σίγουρη για την αγκαλιά της. Μαθαίνει να διαβάζει τα σημάδια, τη γλώσσα του δικού της παιδιού. Χτίζει τον ισχυρό σύνδεσμο που θα διαρκέσει μια ζωή. Το rooming in εφαρμόζεται ως απαραίτητο κομμάτι μιας Φιλικής προς τα Βρέφη πολιτικής και ως μέτρο για την προάσπιση του μητρικού θηλασμού, σύμφωνα με τα Δέκα Βήματα της UNICEF για Φιλικά προς τα Βρέφη νοσοκομεία.

Γιατί, παρά τον καταιγισμό επιστημονικών δεδομένων που μιλούν για έκδηλη ζημιά, πολλά ελληνικά μαιευτήρια δεν αλλάζουν πολιτική; Ως ένα βαθμό γιατί οι επαγγελματίες υγείας δε γνωρίζουν τα καινούργια δεδομένα, πράγμα βέβαια δύσκολο αλλά όμως αληθινό! Κάποιοι έχουν μείνει σε μια παλιά ιατρική που βασίζεται στην παράδοση, όπως έκαναν μάγοι της φυλής στους προιστορικούς χρόνους. «Έτσι κάνουμε γιατί έτσι μάθαμε!». Αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή και δεν έχουν μάθει να λειτουργούν με βάση τις επιταγές των νεότερων επιστημονικών αποδείξεων. Από την άλλη μεριά, κάθε αλλαγή είναι δύσκολη. Οι διοικήσεις των μαιευτηρίων πρέπει να σχεδιάσουν καινούργιες πολιτικές, να βεβαιώσουν την εφαρμογή τους, να εκπαιδεύουν τακτικά το προσωπικό τους στα καινούργια δεδομένα. Ο θάλαμος νεογεννήτων συνιστά ευκολία για ένα ιδιωτικό μαιευτήριο. Απαιτεί λιγότερο προσωπικό και σχετικά ανεκπαίδευτο. Αντίθετα, χρειάζονται περισσότερες και έμπειρες μαίες ώστε να καθοδηγούν τη μητέρα που έχει το μωρό δίπλα της και προσπαθεί να το φροντίσει, να το θηλάσει για πρώτη φορά. Οι διοικήσεις των ιδιωτικών μαιευτηρίων θα κάνουν διστακτικά τέτοιες αλλαγές εάν δεν αναγκαστούν από την Πολιτεία.

Όσο λοιπόν εμείς πασχίζουμε να πετύχουμε το στοιχειώδες, να φέρουμε τα φυσιολογικά μωρά πίσω στη μητέρα τους, οι οικογένειες χωρών του δυτικού κόσμου απολαμβάνουν περιγεννητική φροντίδα που έχει προχωρήσει σε επίπεδο επόμενο από εκείνο του απλού rooming-in. Η επιστήμη σήμερα μάς δείχνει ότι το μωρό δεν πρέπει να βρίσκεται δίπλα στη μαμά του, ντυμένο στο κρεβατάκι του, αλλά γυμνό επάνω στη μαμά του – και στο μπαμπά του κάποιες στιγμές, αγκαλιά όσο γίνεται, από τη γέννηση. Αντί να περιορίζεται μέσα στην κούνια-κλουβί, το μωρό από τα πρώτα λεπτά οφελείται τα μέγιστα σε κάθε τομέα εάν βρεθεί σε συνεχή και άμεση σωματική επαφή, δέρμα με δέρμα με τους δικούς του. Επιπρόσθετα, οι περιορισμοί στην επαφή με τους γονείς σε χώρο και χρόνο είναι ακόμα περισσότερο επιζήμιοι σε άρρωστα μωρά και σε γεννήσεις με προβλήματα. Αν στη χώρα μας η παραμικρή παρεκτροπή από το φυσιολογικό για ένα νεογέννητο σημαίνει συχνά νομοτελειακά απομάκρυνση από τη μητέρα του και τοποθέτηση σε θερμοκοιτίδα, με τη μαμά να μην επιτρέπεται να το χαιδέψει ούτε για μια στιγμή επί ημέρες, στο εξωτερικό και σε παρόμοια περιστατικά γιατροί και μαίες πασχίζουν να φέρουν το άρρωστο μωρό σε ακόμα πιο στενή επαφή με τη μητέρα του. Κάθε ιατρική παρέμβαση εκεί σε νεογέννητο δεν επιτρέπεται να απομονώνει το παιδί μακριά από τη μάνα του για περισσότερο από μία ώρα.

Προς το παρόν το –μερικό κι αυτό- rooming in αποτελεί προνόμιο ελάχιστων Ελληνίδων που πληρώνουν περισσότερα χρήματα ώστε να βρεθούν στο μαιευτήριο σε μονόκλινο δωμάτιο. Με αυτόν τον τρόπο η υγεία, κάτι που αφορά όλα τα παιδιά, εκφυλίζεται μέσα από κοινωνικοοικονομικές διακρίσεις και η σύγχρονη τάση να αποτελεί ο θηλασμός προνόμιο των ανώτερων τάξεων ενισχύεται. Η ψυχική υγεία ενός μωρού δε μπορεί να είναι προνόμιο πολυτελείας για οικογένειες που έχουν να πληρώσουν.

Το μωρό ανήκει στη μητέρα του. Έχει δικαίωμα να βρίσκεται κοντά – ακόμα καλύτερα, πάνω, αγκαλιά – στη μητέρα του. Ας το αφήσουμε γυμνό, σκεπασμένο μόνο από πάνω με μια κουβερτούλα, κοιλιά με κοιλιά στη μαμά του και ας δώσουμε την ευκαιρία στη φύση να κάνει τα υπόλοιπα.

Παπαβέντσης Στέλιος (Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Older Entries