Πως μπορεί ο γονιός να είναι ενθαρρυντικός;

Σχολιάστε

Η ενθάρρυνση ως τρόπος συναλλαγής με τους άλλους είναι βοηθητική σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης και σε οποιαδήποτε ηλικία ίσως γιατί όλοι έχουμε κρυμμένο ένα αποθαρρυμένο παιδί. Ας αποφασίσουμε να εντάξουμε την ενθάρρυνση στη ζωή μας ξεχωρίζοντας την όμως από τον έπαινο.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στους άλλους, στη ζωή. Γίνεται ένας αισιόδοξος και ικανός μαχητής της ζωής.

Ενθαρρύνω κατά το λεξικό σημαίνει εμπνέω θάρρος, εμψυχώνω, ζωογονώ, ενισχύω.

Η ενθάρρυνση στη διαπαιδαγώγηση είναι τόσο σημαντική και απαραίτητη όσο το νερό στο φυτό. Η ενθάρρυνση είναι το εργαλείο για την ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης.

Είναι πολλές οι φορές που η ενθάρρυνση συγχέεται με τον έπαινο. Δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα. Ενθαρρύνουμε τη διαδικασία και επαινούμε το αποτέλεσμα. Ο έπαινος αφορά τον άνθρωπο ενώ η ενθάρρυνση την πράξη. Ο έπαινος άλλωστε είναι απολύτως ανισότιμος. Συνήθως επαινεί ο ανώτερος τον κατώτερο.

  • Ας βοηθάμε το παιδί να αναπτύξει το θάρρος να είναι ατελές.

  • Ας μην παίρνουμε το λάθος για αποτυχία.

  • Ας επιδοκιμάζουμε την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα.

  • Ας εργαζόμαστε για τη βελτίωση, όχι για την τελειότητα.

  • Ας ξεχωρίζουμε την πράξη από εκείνον που την εκτελεί.

  • Ας μάθουμε να δείχνουμε την εμπιστοσύνη μας με ειλικρίνεια.

  • Ας αναγνωρίζουμε στο παιδί την διαφορετικότητά του.

  • Ας επιθυμούμε συνεχώς την ένταξή του μέσα στην ομάδα.

  • Ας μάθουμε να εστιαζόμαστε στα θετικά του.

  • Ας εστιαστούμε στην ενθάρρυνση, απλά αποφεύγοντας την αποθάρρυνση.

Μόλις εμφανισθεί η αποθάρρυνση η οποία συνήθως πάει μαζί με την κριτική και καταλήγει στην επίκριση, διαστρεβλώνεται η προσωπικότητα.

Η αποθάρρυνση μειώνει τον αυτοσεβασμό, καθιστά το παιδί ευάλωτο, δειλό, φοβισμένο και μειώνει την ψυχική του αντοχή.

Η αποθάρρυνση οδηγεί το παιδί σε μια ηττοπαθή συμπεριφορά και το κατευθύνει στο να αφήνει κάθε προσπάθεια ιδιαίτερα όταν έρθει αντιμέτωπο με οτιδήποτε του προκαλεί δυσκολία ή το φέρνει σε αμηχανία. Σε άλλες περιπτώσεις οδηγεί στην επανάσταση και στην παραβατική συμπεριφορά.

Η αποθάρρυνση μεγαλώνει το αίσθημα κατωτερότητας που όλα τα ανθρώπινα πλάσματα δοκιμάζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και συχνά οδηγεί στην εκδίκηση.

Ο έπαινος ενδέχεται να έχει ένα ενθαρρυντικό αποτέλεσμα σε μερικά παιδία, δεν είναι λίγες όμως οι φορές που αποθαρρύνει και προκαλεί αγωνία και φόβο. Μερικά φτάνουν στο σημείο να εξαρτηθούν από αυτόν και να δουλεύουν αποκλειστικά για την αναγνώριση σε ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς. Επιτυχία που συνοδεύεται από έπαινο για το αποτέλεσμα, μπορεί να φοβίσει το παιδί πως δεν θα μπορέσει να το επαναλάβει ποτέ πια και τελικά να παραιτηθεί.

Ενθάρρυνση λοιπόν και όχι έπαινος ας είναι το μέλημα κάθε υπεύθυνου γονέα.

Eρατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος

Πηγή: Παιδόραμα

Η παρακεταμόλη υπεύθυνη για το παιδικό άσθμα

3 Σχόλια

Σε χειρότερες κρίσεις άσθματος, ακόμη και στην ίδια τη νόσο, μπορεί να οδηγήσει η χρήση παρακεταμόλης.Νέα έρευνα, της οποίας τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο ιατρικό περιοδικό «Pediatrics», δείχνει ότι το γνωστό παυσίπονο μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος στα παιδιά κατά 60%.

Τη σχετική μελέτη διεξήγαγε ο καθηγητής Τζον ΜακΜπράιντ από την παιδιατρική κλινική Akron του Οχάιο, ο οποίος εξέτασε τα δεδομένα 520.000 παιδιών από πενήντα τέσσερις διαφορετικές χώρες. Τα μέλη της επιστημονικής ομάδας του λένε ότι, σύμφωνα με τα ευρήματα σε παιδιά ηλικίας μεταξύ έξι και επτά ετών, ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 60% όταν λαμβάνουν το φάρμακο τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο, αλλά λιγότερο από μία φορά τον μήνα, ενώ τριπλασιάζεται στα παιδιά που το λαμβάνουν τουλάχιστον μία φορά τον μήνα.

Ο δόκτωρ ΜακΜπράιντ υποστηρίζει ότι αποφάσισε να δημοσιεύσει τα συμπεράσματά του, ώστε οι παιδίατροι, λαμβάνοντας υπόψη τον ρόλο της παρακεταμόλης στην πρόκληση του άσθματος, να σταματήσουν να χρησιμοποιούν την ουσία που περιέχεται σε πολλά παυσίπονα που έχουν ακεταμινοφαίνη για την καταπολέμηση του πυρετού ή άλλων πόνων. Εναλλακτικά μπορούν να χορηγούν άλλα, εξίσου ισχυρά αναλγητικά.

Οσον αφορά τους μεγαλύτερους, τα ευρήματα άλλης έρευνας, στην οποία συμμετείχαν έφηβοι άνω των δεκατεσσάρων ετών, έδειξαν ότι και σε εκείνους, αν χρησιμοποιούν τουλάχιστον μία φορά τον μήνα παρακεταμόλη, ο κίνδυνος να παρουσιάσουν άσθμα διπλασιάζεται.

Πηγή: Ygeianews

Παλαιότερο σχετικό άρθρο: Ερευνα συνδέει την παρακεταμόλη με το παιδικό άσθμα

Επικίνδυνα για τα παιδιά και άτομα χωρίς προβλήματα χοληστερίνης τα προϊόντα με στερόλες; Μήνυση στη Unilever.

4 Σχόλια

Έτσι πιστεύει ο Γερμανικός Οργανισμός για την Ασφάλεια Τροφίμων Foodwatch η οποία έκανε μήνυση στην Unilever για την ασφάλεια των προϊόντων της που περιέχουν στερόλες (Becel Proactiv). Αυτό ξεκίνησε όταν το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο για την Εκτίμηση Επικινδυνότητας (BfR) ζήτησε επανεξέταση της ασφάλειας φυτικών στερολών/στανολών γιατί κάποιες έρευνες έδειξαν ότι η κατανάλωση αυτών των προϊόντων από παιδιά και από άτομα που δεν έχουν υψηλά επίπεδα χοληστερίνης πιθανό να προκαλεί καρδιαγγειακά προβλήματα.

Η Foodwatch ισχυρίζεται ότι η εταιρία δεν προειδοποιεί τους καταναλωτές για πιθανές παρενέργειες.
Είναι αλήθεια ότι πολλά άτομα καταναλώνουν αυτά τα προϊόντα χωρίς να έχουν κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας, ενώ έχουμε δει τα προϊόντα αυτά να καταναλώνονται και από παιδιά. Μάλιστα μια Βελγική έρευνα έδειξε ότι πάνω από 20% παιδιά προσχολικής ηλικίας κατανάλωναν αυτά τα προϊόντα. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτά τα προϊόντα είναι πιο υγιεινά από μία κανονική μαργαρίνη.
Έχουμε αναφερθεί και παλιότερα για την ασφάλεια αυτών των προϊόντων: οι έρευνες που έχουν γίνει για την ασφάλεια τους, δεν κράτησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα και υπάρχουν ανησυχίες για την ασφάλεια τους (δες εδώ γιατί).

Η πρόωρη γέννα, ακόμα και 1-2 εβδομάδων, συνδέεται με μελλοντικά προβλήματα υγείας στο νεογνό

2 Σχόλια

Τα παιδιά που γεννιούνται λίγες εβδομάδες πρόωρα έχουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν προβλήματα υγείας, όπως άσθμα, σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα. Η ανάλυση στοιχείων περίπου 14.000 παιδιών, έδειξε ότι όσο πιο νωρίς γεννιέται ένα παιδί, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Τα παιδιά που γεννήθηκαν στις 32 με 36 εβδομάδες, είχαν περισσότερες πιθανότητες να έχουν άσθμα και να εισαχθούν σε νοσοκομείο στους πρώτους 9 μήνες ζωής. Ακόμα όμως και τα παιδάκια που γεννήθηκαν στην 37η και 38ηεβδομάδα, που θεωρείται μια περίοδος κυοφορίας που δεν θα ενέπνεε ανησυχία μέχρι πρότινος, ήταν πιο πιθανό να έχουν προβλήματα υγείας, σε σύγκριση με τα παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας.

Η έρευνα έρχεται σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι όλα τα παιδιά που γεννιούνται μετά από 37 εβδομάδες, έχουν τις ίδιες πιθανότητες να έχουν μελλοντικό πρόβλημα στην υγεία τους.

 

10% πιο πιθανό να έχουν άσθμα

Συγκεκριμένα τα παιδιά που γεννήθηκαν σχετικά πρόωρα (37- 38 εβδομάδες), είχαν 10% περισσότερες πιθανότητες για άσθμα και ήταν 40% πιο πιθανό να τους συνταγογραφηθεί εισπνεόμενο σπρέι για το άσθμα. «Τα αποτελέσματα της έρευνας μας έρχονται σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι η πρόωρη γέννα δεν έχει καμία επίπτωση στην υγεία των παιδιών στο μέλλον. Διαπιστώσαμε επίσης ότι, ακόμα και μία ή δύο εβδομάδες να γεννηθεί νωρίτερα το παιδί, από τις 40 που πρέπει να κρατάει η κυοφορία, πάλι αυξάνονται οι πιθανότητες για προβλήματα υγείας», δήλωσαν οι επικεφαλής της έρευνας. Τα πιο συχνά προβλήματα που αφορούσαν τη μειωμένη περίοδο κύησης αφορούσαν την ανάπτυξη, το βάρος, τις μακροχρόνιες ασθένειες και τις εισαγωγές σε νοσοκομεία. Σύμφωνα με την Leanne Metcalf, βοηθού διευθυντή στη φιλανθρωπική οργάνωση Asthma UK, υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορεί να κάνει μιας έγκυος για να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες πρόωρου τοκετού, όπως να έχει το σωστό βάρος, να είναι ενεργητική και να αποφεύγει το στρες, το κάπνισμα και τις αρρώστιες: «Η παχυσαρκία, το στρες και το κάπνισμα κατά την κυοφορία, έχουν όλα συνδεθεί με τις πιθανότητες άσθματος στο παιδί.

Οπότε αν μια γυναίκα καταφέρει να ελέγξει αυτά, τότε θα έχει πολύ καλές πιθανότητες να έχει μια σωστή και υγιή εγκυμοσύνη», ολοκλήρωσε η βρετανίδα Metcalf.

Πηγή: Typosthes

Η Διαδικασία Διαμόρφωσης της Σεξουαλικής Ταυτότητας

Σχολιάστε

Γράφει: Βασιλική Βενέτη, Post M.A., Κλινική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονική Υπεύθυνη του «Διεπιστημονικού Δικτύου Εξειδίκευσης Επαγγελματιών Ψυχικής Υγείας»

 

Σύμφωνα με πολλές ψυχολογικές θεωρίες, μια από τις φυσιολογικές αλλά και συναισθηματικές ανάγκες της ανθρώπινης φύσης είναι η έκφραση της σεξουαλικής ταυτότητας μέσω της επιλογής του κατάλληλου ερωτικού συντρόφου όπως αυτός ορίζεται από κάθε άνθρωπο.
Και μπορεί η έκφραση της σεξουαλικότητας του ανθρώπου να εκδηλώνεται ηλικιακά κατά την διάρκεια της εφηβείας ωστόσο, σχεδόν όλες οι ψυχολογικές έρευνες έρχονται να μας αποδείξουν ότι η σεξουαλική ταυτότητα αρχίζει να διαμορφώνεται από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του ανθρώπου.
Ο πρώτος ψυχαναλυτής που κάνει λόγο για την σεξουαλική ανάγκη του ανθρώπου δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Sigmund Freud ο οποίος στην ψυχοδυναμική θεωρία αναφέρει ότι ο άνθρωπος αποζητά την σεξουαλική έκφραση στην προσπάθεια του να επικρατήσει στον θάνατο. Παράλληλα, στην θεωρία των ενστίκτων επισημαίνει ότι η σεξουαλική έκφραση παρατηρείται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου στην προσπάθεια να προσφέρει ικανοποίηση στο ψυχικό αλλά και σωματικό οργανισμό του.
Ωστόσο, ο Αμερικανός Ψυχολόγος Lawrence Kohlberg, φανατικός οπαδός του Jean Piaget, καθιέρωσε την θεωρία για την ανάπτυξη της σεξουαλικής ταυτότητας κατά την διάρκεια των παιδικών χρόνων. Υποστήριξε ερευνητικά ότι τα παιδιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται και να κατανοούν την φύση της ταυτότητας επηρεασμένοι από την καθημερινότητα τους.
Πιο συγκεκριμένα, ο Kohlberg θεμελίωσε την ανάπτυξη της ταυτότητας σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο στην ηλικία των 3 ετών, τα παιδιά ονομάζουν το φύλο τους, επισημαίνουν τις διαφορές στα αγόρια και στα κορίτσια αλλά αδυνατούν να αναγνωρίσουν ότι οι άνδρες έχουν διαφορετικό σχήμα σώματος από ότι οι γυναίκες ενώ, πιστεύουν ότι το φύλο κάθε ανθρώπου δεν είναι σταθερό και αλλάζει ανάλογα με τις περιστάσεις.
Καθώς όμως τα παιδιά μεγαλώνουν, από τα 4 ως τα 6 χρόνια της ζωής τους, αρχίζουν να κατανοούν καλύτερα την έννοια της ταυτότητας του ανθρώπου. Πλέον, αναγνωρίζουν ότι η φύση του φύλου είναι σταθερή και δεν μεταβάλλεται αλλά πιστεύουν ότι η επιλογή της εξωτερικής εμφάνισης είναι εκείνη που θα καθορίσει το φύλο του ανθρώπου.
Και φθάνοντας στην ηλικία των 6 χρόνων, στα πρώτα σχολικά τους βήματα, τα παιδιά είναι σε θέση πια να επισημάνουν τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα αναγνωρίζοντας ότι κάθε φύλο είναι συγκεκριμένο και σταθερό για τον άνθρωπο.
Ωστόσο, ο Kohlberg παρατήρησε ότι ορισμένα παιδιά ακόμα και στην ηλικία των 6 χρόνων αδυνατούν να διαχωρίσουν τα φύλα, στάση που φαίνεται να τους συνοδεύει μέχρι τα χρόνια της ενηλικίωσης η οποία αποτελεί σημείο ενίσχυσης της επιλογής ερωτικού συντρόφου του ιδίου φύλου.
Βέβαια, η εξέλιξη των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας ενός ανθρώπου εξαρτάται τόσο από τις ψυχικές δομές όσο από τις βιολογικές αλλά και τις περιβαλλοντικές συνθήκες.
Εργαστηριακές έρευνες έχουν αποδείξει ότι κατά βάση οι βιολογικοί παράγοντες στηριζόμενοι στις ορμονικές λειτουργίες είναι εκείνοι που θα καθορίσουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό του άνθρωπου.
Και αν λάβουμε υπόψη την άποψη του συμπεριφορισμού περί υιοθέτησης αντιδράσεων και συμπεριφορών μέσω της μίμησης και της μάθησης τότε, θα υποστηρίξουμε ότι η διαμόρφωση της σεξουαλικής ταυτότητας επηρεάζεται εξίσου από τις κατάλληλες εγκλητικές περιβαλλοντικές επιδράσεις που προσλαμβάνουν τα παιδιά.
Η οικογένεια λοιπόν θα επηρεάσει περισσότερο από κάθε άλλη συνθήκη την διαμόρφωση της σεξουαλικής ταυτότητας του παιδιού. Πειράματα έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ενίσχυση της σεξουαλικής έκφρασης του παιδιού από την πλευρά των γονιών, θα προσφέρει στο παιδί την δυνατότητα να αναγνωρίσει τις φυσιολογικές του ανάγκες και να διαμορφώσει τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Βέβαια, πολλές φορές η επιστήμη έχει βρεθεί μπροστά στο ερώτημα αν οι ετερόφυλοι, ομοφυλόφιλοι, ή αμφίφυλοι γονείς στηριζόμενοι στις επιλογές τους θα συμβάλλουν αρνητικά ή θετικά στην εξέλιξη της σεξουαλικής ταυτότητας του παιδιού. Και ίσως σε αυτό το σημείο, να εδραιώνεται η ιατρική άποψη για την διαμόρφωση της προσωπικότητας του ατόμου η οποία θέλει την ανθρώπινη εξέλιξη ως διαδικασία βιολογικής ανάπτυξης και όχι τόσο ως αποτέλεσμα επίδρασης εξωγενών παραγόντων, αν και συχνά αποδεικνύεται πως οι επιλογές των γονιών θα ενισχύσουν σημαντικά τις κινήσεις των παιδιών.
Για παράδειγμα, αν οι γονείς είναι αποστασιοποιημένοι, αδιάφοροι ή ιδιαίτερα επικριτικοί τότε, είναι σίγουρο ότι προκαλώντας ψυχικά τραυματικά θα αποδυναμώσουν την δομή της προσωπικότητας του παιδιού αποτρέποντας παράλληλα οποιαδήποτε προσπάθεια εμπειρικού πειραματισμού η οποία θα ήταν ουσιώδης για την ανάπτυξη της σεξουαλικής ταυτότητας.
Και, αν οι ίδιοι δεν εκφράζονται σεξουαλικά, τα παιδιά δεν εκτίθενται θεωρητικά τουλάχιστον σε μια πρώτη γνωριμία με την σεξουαλική τους ταυτότητα. Βέβαια, πολλοί γονείς δικαίως θα τολμήσουν να πουν ότι αισθάνονται άβολα να μιλήσουν ή να ενημερώσουν τα παιδιά τους για θέματα που αφορούν στην σεξουαλικότητα χαρακτηρίζοντας ως ταμπού την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και αφήνοντας την πληροφόρηση περί σεξουαλικών θεμάτων να λάβει χώρα στην διάρκεια των σχολικών χρόνων.
Σαφώς, είναι απαραίτητη και ιδιαιτέρως χρήσιμη η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από τους ειδικούς στο σχολικό περιβάλλον αλλά, το ίδιο σημαντική και, ίσως πολύ περισσότερο, είναι η επικοινωνία που αναπτύσσεται στις δυναμικές του οικογενειακού συστήματος για θέματα σεξουαλικού ενδιαφέροντος. Άλλωστε όπως συχνά αναφέρεται η οικογένεια αποτελεί το εφαλτήριο που θα ωθήσει τον εκκολαπτόμενο άνθρωπο ώστε να ανοίξει τα φτερά του στα κοινωνικά περιβάλλοντα που αναμένουν την ένταξη του.
Και πέρα από την σεξουαλική πληροφόρηση που θα λάβουν από την σχολική εκπαίδευση, τα παιδιά διαμορφώνουν τις πρώτες διαπροσωπικές τους σχέσεις σε αλληλεπίδραση με τους συμμαθητές και παρατηρώντας τους άλλους ανθρώπους αντιλαμβάνονται τις σεξουαλικές τους επιθυμίες σχηματοποιώντας με αυτό τον τρόπο σταδιακά τα πρότυπα τους.
Αν και γνωρίζουμε ότι κατά ένα μεγάλο ποσοστό η κοινωνία και ο τρόπος ζωής των ανθρώπων όπως αυτός προβάλλεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι οι βασικότερες συνθήκες που θα καθορίσουν τα πρότυπα ωστόσο ως ένα σημείο σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η επαφή του ανθρώπου τόσο με τον εαυτό όσο και με τους άλλους.
Και πολλοί θα πουν ότι οι σημερινές καταστάσεις κάθε άλλο παρά θετικές επιδράσεις προσφέρουν στην διαμόρφωση των προτύπων που ευλαβώς θα ενστερνιστούν οι νέοι στην προσπάθεια τους να ακολουθήσουν το σύνολο και να σταθεροποιήσουν την σεξουαλική τους ταυτότητα.
Για αυτό λοιπόν, είναι ωφέλιμο για ακόμα μια φορά να τονιστεί η σημαντικότητα της επίδρασης του οικογενειακού περιβάλλοντος στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου. Γιατί αν οι γονείς και οι σημαντικοί άνθρωποι που περιστοιχίζουν το παιδί δουλέψουν παραγωγικά προς την έκφραση της σεξουαλικής ταυτότητας βοηθώντας το παιδί να αφομοιώσει επιτυχώς τις κινήσεις αυτών, στην εφηβεία πια, έχοντας επίγνωση του εαυτού με ευκολία θα φιλτράρει οτιδήποτε πλασάρεται με λαμπερές αποχρώσεις διαλέγοντας όσα είναι κοντά στα πρότυπα που ο ίδιος υποστηρίζει.
Και εκεί ανάμεσα στην εσωτερική πάλη και την προσωπική ευχαρίστηση, θα αναζητήσει τον/την ερωτικό/ή σύντροφο που θεωρεί ικανό/ή να δώσει πνοή στα ερωτικά ενδιαφέροντα οδεύοντας στην ενσάρκωση των σεξουαλικών του επιθυμιών!

Πηγή: dromostherapeia

“Μαμά, που είναι ο παππούς;”

4 Σχόλια

Της Βάσιας Σαραντοπούλου, ψυχολόγου, http://vassiasarantopoulou.blogspot.com

Mια δύσκολη ερώτηση με μια ακόμα πιο δύσκολη απάντηση. Πώς θα πεις σε ένα παιδάκι ότι δεν θα ξαναδεί τον παππού ή τη γιαγιά του ή κάποιον άλλο αγαπημένο του άνθρωπο;

Τι είναι ο θάνατος;

Ο θάνατος είναι κομμάτι της ζωής και η ζωή είναι κομμάτι της πορείας προς το θάνατο. Αναμφισβήτητα, όλοι έχουμε νιώσει ή θα νιώσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας το θάνατο και την απώλεια αγαπημένων μας προσώπων. Ο πόνος είναι ένα σημάδι που δείχνει πως η εμπειρία που ζούμε είναι μία δοκιμασία, είναι ένα κατώφλι το οποίο πρέπει να περάσουμε προκειμένου να ωριμάσουμε. Ο πόνος αυτός είναι η άμυνά μας, η προσπάθειά μας να διατηρήσουμε ζωντανή την εικόνα του άλλου, προκειμένου να αναπληρώσουμε την πραγματική απουσία του.

Τι γίνεται όμως όταν πεθαίνει κάποιος δικός μας άνθρωπος και πρέπει να ενημερώσουμε τα παιδιά μας για την απώλεια του παππού ή της γιαγιάς του;

Είναι σημαντικό να δώσουμε στα παιδιά να καταλάβουν ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής του ανθρώπου, χωρίς όμως να τα τρομοκρατήσουμε ή να τα αφήσουμε να φαντάζονται πράγματα με το μυαλό τους. Οι ασαφείς ή, ακόμα χειρότερα, οι καθόλου εξηγήσεις μπερδεύουν το παιδί και δημιουργούν γύρω από το θάνατο ένα πέπλο μυστηρίου. Δώστε του τις εξηγήσεις που αρμόζουν στην ηλικία του, προειδοποιήστε το για τον επικείμενο θάνατο και ενημερώστε το για το γεγονός της απώλειας. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται και τις παραμικρές κινήσεις ή αλλαγές στη συμπεριφορά και τα συναισθήματα των γονέων και των στενών συγγενών τους, οπότε θα ήταν μάταιο να προσπαθήσετε να κρύψετε κάτι τόσο μεγάλο και σημαντικό ή να πείτε ψέματα. Από την άλλη, τα παιδιά δεν χρειάζονται πάρα πολλές πληροφορίες ούτε μία ενδελεχή ενημέρωση μια κι έξω. Αφήστε τα να σας οδηγήσουν αυτά με τις ερωτήσεις τους. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να δημιουργήσετε ένα κλίμα ανοικτό και δεκτικό στις απορίες και τη συζήτηση σχετικά με το θάνατο και την απώλεια. Διαβεβαιώστε το ότι θα είστε δίπλα του όποτε χρειαστεί να ρωτήσει κάτι.

Πώς να φερθούμε εμείς μπροστά του;

Το παιδί ακολουθεί τη συμπεριφορά των γονέων και κάθε σας κίνηση είναι γι’ αυτό ένα παράδειγμα προς μίμηση. Μπορείτε να εκφράσετε τη θλίψη σας μπροστά στο παιδί, ακόμα και να κλάψετε. Έτσι, θα δείξετε σε αυτό ότι δεν θα πρέπει να ντρέπεται ή να φοβάται για κάποιο συναίσθημά του, αφού όλα είναι αποδεκτά μέσα στην οικογένειά σας. Μην καταφύγετε όμως σε δραματικές εκφράσεις, καθώς σε αυτή την περίπτωση θα φέρετε το παιδί σε αμηχανία, αφού θα νιώθει ότι δεν μπορεί να σας ηρεμήσει ή να σας βοηθήσει με κάποιο τρόπο. Μιλήστε του γι΄αυτό που νιώθετε και εξηγήστε του ότι σε παρόμοιες καταστάσεις είναι φυσιολογικό οι άνθρωποι να στεναχωριούνται, ότι χρειάζεται λίγος χρόνος για να μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν την απώλεια και να συνηθίσουν ότι ο άνθρωπός τους δεν θα είναι πια μαζί τους. Μην προσπεράσετε αυτό το σπουδαίο μάθημα για τα παιδιά, μην αρνηθείτε τα συναισθήματά σας και μην προσπαθήσετε να τα μετατρέψετε σε κάτι άλλο ή να τα εκλογικεύσετε. Δεν πρόκειται να διώξει αυτό που νιώθει από μέσα του. Τα παιδιά θέλουν να μάθουν από σας πώς να χειρίζονται τα αρνητικά συναισθήματά τους, έτσι ώστε να φερθούν ανάλογα και στο μέλλον σε παρόμοιες καταστάσεις, όπως ένα χωρισμός, μία αλλαγή δουλειάς, η απώλεια ενός σημαντικού προσώπου. Πρέπει να εξοικειωθούν με την απώλεια και να μάθουν πώς να την αντιμετωπίζουν. Επιτρέψτε τους λοιπόν να συγκινηθούν ελεύθερα και να σας μιλήσουν γι’ αυτό που τους πονάει περισσότερο.

Πώς να μιλήσουμε για τα συναισθήματα;

Εξηγείστε του ότι μπορεί να μην υπάρχει πια το αγαπημένο τους πρόσωπο κοντά τους ως φυσική παρουσία, αλλά υπάρχει μέσα στο μυαλό, την καρδιά τους και την ψυχή τους, ως αναμνήσεις, ως λόγια και ως σκέψη. Ναι, μιλήστε τους για την ψυχή. Τα παιδιά είναι σε θέση να αρχίζουν να εξοικειώνονται με τον εσωτερικό τους κόσμο και να τον εμπλουτίζουν σιγά σιγά. Μπορεί να μην μπορεί να εκφράσει αυτό που νιώθει με λόγια, αλλά ανακαλύψτε τις λέξεις πίσω από τις πράξεις του. Δείτε τι εικόνες αναπαριστά στις ζωγραφιές του και συζητήστε γιατί επέλεξε αυτά τα χρώματα, αυτά τα πρόσωπα και αυτά τα σχέδια. Ακούστε τις φανταστικές συζητήσεις που κάνει με τα παιχνίδια και τις κούκλες του και ρωτήστε το για κάποια σημεία που σας φαίνονται ως καλυμμένα συναισθήματα. Συνήθως, το παιδί επιλέγει να μιλήσει σε τρίτο πρόσωπο για τις δικές του σκέψεις και τα δικά του συναισθήματα, π.χ. «ο αρκούδος μου δεν μπορεί να κοιμηθεί σήμερα γιατί πονάει». Αφήστε το να εκφραστεί και ανοίξτε όλες τις διόδους επικοινωνίας μαζί του. Ανοίξτε την αγκαλιά του και παρηγορείστε το.

Όσον αφορά τα πρακτικά ζητήματα (νοσοκομείο, κηδεία, καθημερινότητα), τι κάνουμε;

Προτού πάρετε μαζί σας το παιδί στο νοσοκομείο ή στην κηδεία του αγαπημένου του προσώπου, θα πρέπει να λάβετε υπόψη σας την ηλικία του και το νοητικό του επίπεδο. Βεβαιωθείτε ότι έχει καταλάβει τι πρόκειται να αντικρύσει, με κάθε λεπτομέρεια, έτσι ώστε να μη φοβηθεί και να μην τρομάξει. Εάν νιώσετε ότι είναι μπερδεμένο και ότι δεν είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει μία τέτοια κατάσταση, πείτε του ότι θα πάτε μαζί κάποια στιγμή να αποχαιρετήσετε τον παππού ή τη γιαγιά του. Είναι σημαντικό να πει και αυτό ένα τελευταίο αντίο στο αγαπημένο του πρόσωπο, έτσι ώστε να φύγει από μέσα του το βάρος ή ενοχή που έχει. Αν πάλι σας ακολουθήσει, βεβαιωθείτε ότι είναι πάντα κάποιος δίπλα του να το κρατάει και να το αγκαλιάζει, αλλά και να του εξηγεί οποιαδήποτε απορία του δημιουργηθεί. Ένα θέαμα με ένα άψυχο σώμα και πολλούς ανθρώπους να κλαίνε γύρω του είναι σίγουρα κάτι που θα του δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά.

Οι ημέρες που θα ακολουθήσουν θα είναι δύσκολες για εσάς, αλλά τα παιδιά επανέρχονται γρήγορα όταν επιστρέψουν τα ίδια στη ρουτίνα τους. Τα παιδιά αγαπούν τη ρουτίνα, τις καθημερινές υποχρεώσεις και τα όρια, οπότε αφήστε τα να βρούνε ξανά τους γνωστούς τους ρυθμούς και βεβαιώστε τα ότι όποτε το επιθυμήσουν θα είστε εκεί για να συζητήσετε ό,τι θέλει.

Τι μήνυμα πρέπει να περάσουμε στο παιδί από όλο αυτό;

Ο θάνατος και το χρονικό διάστημα που περιβάλλει αυτό το γεγονός στη ζωή μας είναι μία περίοδος όπου μας δίνεται η ευκαιρία να αναλογιστούμε πολλά πράγματα: να ευγνωμονήσουμε τη ζωή που ζήσαμε πλάι σε αυτό τον άνθρωπο, να διαφυλάξουμε τις μοναδικές στιγμές που περάσαμε μαζί του ως κομμάτι του παρελθόντος μας, να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και τις ενοχές μας και να δώσουμε μία ευκαιρία στον εαυτό μας να επανορθώσει με τους ανθρώπους που έχει τώρα δίπλα του. Άλλωστε, ο θάνατος πονάει τόσο γιατί μας δείχνει τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων στη ζωή μας κι έτσι μας ωθεί στη δημιουργία νέων σχέσεων και στην ενδυνάμωση των παλιών

Η τηλεόραση και τα μικρά παιδιά ως 2 ετών

Σχολιάστε


Η τηλεόραση βρίσκεται πλέον σε κάθε σπίτι, ενώ σε πολλές οικίες υπάρχουν συσκευές με οθόνες, σχεδόν σε κάθε δωμάτιο.

•    Κατά πόσο όμως ωφελούνται τα μικρά παιδιά έως 2 ετών από τη χρήση της τηλεόρασης;

•    Ποια προγράμματα ενδείκνυται να παρακολουθούν και

•    Κατά πόσο ο χρόνος μπροστά στην οθόνη, μπορεί να τα εμποδίσει να αναπτύξουν τις γλωσσικές και μαθησιακές τους ικανότητες, πριν ξεκινήσουν το σχολείο;

Από τα μέσα ενημέρωσης δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός για θέματα που να απευθύνονται ηλικιακά στους μικρούς μας φίλους. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (ΑΑP), υποστηρίζει πως η μάθηση μέσα από τη διασκέδαση δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο, γιατί υπάρχουν καλύτεροι τρόποι, ώστε να εκπαιδευτούν τα μικρά παιδιά διασκεδάζοντας, σε αυτή την κρίσιμη ηλικία.

Για το λόγο αυτό η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής είχε υποβάλει από το 1999 στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ειδικό τροποποιημένο τηλεοπτικό πρόγραμμα για παιδιά κάτω των 2 ετών. Το τηλεοπτικό αυτό πρόγραμμα όμως δεν ενθουσίασε, με αποτέλεσμα την μείωση της τηλεθέασης για τα παιδιά αυτής της ηλικιακής ομάδας.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής προώθησε πρόσφατα μια νέα πολιτική καμπάνια με τίτλο: «Χρήση των μέσων ενημέρωσης για τα παιδιά ηλικίας κάτω των δύο ετών» και κυκλοφόρησε στο Εθνικό Συνέδριο της Ακαδημίας στο τμήμα παιδιατρικής τον Νοέμβριο του 2011.

Σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής αναφέρεται ότι οι γονείς θα πρέπει να περιορίζουν το συνολικό χρόνο των παιδιών προσχολικής ηλικίας μπροστά στην οθόνη σε 2 ώρες μέγιστο χρόνο καθημερινά, ενώ υποστηρίζει πως θα ήταν καλύτερο τα παιδιά κάτω των 2 ετών να παρακολουθούν ελάχιστη έως καθόλου τηλεόραση.

«Οι ανησυχίες που εξέφρασε η αρχική πολιτική δήλωση της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής είναι σήμερα ακόμη πιο σημαντικές, οι οποίες μας οδηγούν στην ανάπτυξη μιας πιο ολοκληρωμένης καθοδήγησης γύρω από αυτή την ηλικιακή ομάδα«, δήλωσε ο Δρ Άρι Μπράουν, μέλος του Συμβουλίου της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής σχετικά με θέματα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Τα βασικά πορίσματα της έρευνας αναφέρουν τα εξής:

•    Πολλά τηλεοπτικά προγράμματα για βρέφη ή για νήπια, χαρακτηρίζονται ως «εκπαιδευτικά», όμως υπάρχοντα στοιχεία δεν υποστηρίζουν κάτι τέτοιο (evidence does not support this). Ένα ποιοτικό πρόγραμμα έχει εκπαιδευτική αξία για το παιδί, όταν μπορεί να κατανοήσει το περιεχόμενο και το πλαίσιο του προγράμματος, κάτι που συμβαίνει συνήθως μετά την ηλικία των 2 ετών.

•    Το παιχνίδι αυξάνει την ανάπτυξη του εγκεφάλου σε σχέση με τα μέσα ενημέρωσης. Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν να σκέφτονται δημιουργικά, να λύνουν προβλήματα και να αναπτύσσουν τη λογική μέσω των κινητικών δεξιοτήτων.

•    Τα βρέφη και τα νήπια μαθαίνουν παίζοντας και όχι βλέποντας τηλεόραση. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα παιδιά που αντιμετωπίζουν πρόβλημα τραυλισμού.

•    Οι γονείς θα πρέπει να παρακολουθούν τηλεόραση μαζί με το παιδί τους, ώστε να βοηθούν το παιδί να κατανοήσει πράγματα δύσκολα στην αντίληψη.

•    Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν καλύτερα από την αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους (παιδιά ή ενήλικες) και όχι από την αλληλεπίδραση της μικρής οθόνης.

•    Οι ώρες τηλεθέασης μπορεί να προκαλέσουν κακές συνήθειες ύπνου, με ακανόνιστα ωράρια για το παιδί και μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τη διάθεση και τη συμπεριφορά του παιδιού στην μάθηση.

•    Τα μικρά παιδιά που περνούν υπερβολικό χρόνο στην τηλεόραση έχουν κίνδυνο να παρουσιάσουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη του λόγου όταν ξεκινήσουν το σχολείο.

Τι πρέπει να προσέξουν οι γονείς;

•    Περιορίστε τις ώρες χρήσης της τηλεόρασης για τα παιδιά κάτω των 2 ετών.

•    Μειώστε τον χρόνο που περνούν τα παιδιά σας μπροστά στη μικρή οθόνη και αντικαταστήστε τον από κάποιο ανεξάρτητο παιχνίδι με άλλα παιδιά, όταν δεν μπορείτε να παίξετε με το παιδί σας.

•    Σε καμία περίπτωση μην τοποθετήσετε τηλεόραση σε βρεφικό ή παιδικό δωμάτιο.

•    Προσπαθήστε τα παιδιά σας να μην παρακολουθούν προγράμματα που μπορεί να έχουν αρνητική επίδραση στον χαρακτήρα τους.

Το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε για το παιδί σας, είναι να του δώσετε την ευκαιρία να μάθει μέσα από το παιχνίδι. Το παιδί σας έχει ανάγκη το ελεύθερο, μη δομημένο παιχνίδι, που θα μπορεί να παίξει τόσο μόνο του, όσο και με τους οικείους του.

Η υπερβολική χρήση της μικρής οθόνης μπορεί να καθυστερήσει την ανάπτυξη του λόγου, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα τραυλισμού. Καλό θα είναι οι γονείς να κατανοήσουν πως αν η χρήση της τηλεόρασης γίνει με μέτρο, τα μικρά παιδιά θα ωφεληθούν και θα έχουν μια πιο άνετη ομιλία.

Πηγή: Stuttering Foundation of America

Μετάφραση / Σχολιασμός
Μαρινέλλα Τσουκαλά, M.A., CCC-SLP
Παθολόγος Λόγου και Ομιλίας
Ιδρυτής και Επιστημονικός Διευθυντής Κέντρου «Λέγειν»Α.Ε.
Μέλος του American Speech-Language – Hearing Association (ASHA)
www.legein.gr

Πηγή: Υγεία on line

Older Entries Newer Entries