5 λόγοι για να αφήσετε το παιδί σας να χάσει

Σχολιάστε

Κάνετε ότι δεν θυμάστε  πού είναι κρυμμένα τα ζευγαράκια στο memory; Κάνετε μια όχι και τόσο έξυπνη κίνηση στο σκάκι; Δίνετε επίτηδες λάθος απάντηση σε ερωτήσεις γνώσεων;  Όλα τα κάνετε για να κερδίσει το παιδί σας και να νιώσει την ικανοποίηση και την υπερηφάνεια της νίκης. Αυτές οι μικρές «ζαβολιές» για χάρη του παιδιού από τους ίδιους τους γονείς είναι θεμιτές, αλλά πότε το παρακάνουμε και ποιό είναι το όριο; Και τι θα κερδίσει το παιδί σας, εάν το αφήσετε να χάσει;

Κατά βάθος, θέλουμε να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού, αλλά κυρίως να το προστατέψουμε από τα αρνητικά συναισθήματα που θα γεννηθούν εάν χάσει στο παιχνίδι. Θέλουμε να το προστατέψουμε από τον συναισθηματικό πόνο και την αμφισβήτηση του εαυτού του. Όμως, κατά τους ψυχολόγους, κάνει καλό να εκτεθούν μερικές φορές τα παιδιά σε καταστάσεις που τα κάνουν να νιώσουν άβολα ή απογοητευμένα, αφού θα τα βοηθήσουν να επεξεργαστούν αρνητικά συναισθήματα, να τα γνωρίσουν και να βρουν τρόπο να τα ξεπεράσουν.

Τα παιδιά που δεν τα έχουμε αφήσει να χάνουν ποτέ μεγαλώνουν μαθαίνοντας ότι τα πράγματα έρχονται πάντοτε ευνοϊκά για αυτά και μάλιστα χωρίς να προσπαθούν πολύ. Ως ενήλικες, αργότερα, μπορεί να αναπτύξουν αγχώδεις και καταθλιπτικές συμπεριφορές, νιώθοντας ότι κανείς δεν τους βοηθά και κανείς δεν τους αφήνει να δείξουν την αξία τους, έχοντας μια αρκετά διαστρεβλωμένη άποψη για τον κόσμο και τους άλλους και κατά βάθος πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Ειδικά, εάν παρατηρούμε ότι το παιδί μόλις χάσει αντιδρά βίαια, τσιρίζοντας ή πετώντας κάτω τα παιχνίδια, είναι καιρός να σκεφτούμε ότι θα του έκανε καλό να εκτεθεί μερικές φορές στα συναισθήματα μετά την ήττα και να αποφύγουμε να διαιωνίζουμε την κατάσταση «οδηγώντας» το παιχνίδι στη δική του νίκη.

 

 

Τι θα κερδίσει το παιδί εάν χάσει;

 

Επεξεργασία των συναισθημάτων του σε ασφαλές πλαίσιο

Οι ψυχολόγοι αναφέρουν ότι όταν ένα παιδί χάνει σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που παίζει στο σπίτι με τον γονιό του, είναι πολύ πιο εύκολο και πιο ελεγχόμενο ως εμπειρία, από το να βιώσει μια ήττα σε ένα δημόσιο περιβάλλον, π.χ. σε έναν διαγωνισμό στην τάξη ή σε έναν αγώνα του σχολείου. Στο σπίτι, λοιπόν, μπορεί με ασφάλεια να «εξασκηθεί» σε τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις. Αυτό θα το βοηθήσει να επιβιώσει στον ανταγωνιστικό κόσμο που είναι εκεί έξω.

 

Θα μάθει από τα λάθη του και θα βελτιωθεί

Η ήττα σε ένα παιχνίδι, μπορεί να είναι ιδιαίτερα γόνιμη, εάν μέσα από αυτή το παιδί σκεφτεί τα λάθη του και τρόπους να τα διορθώσει. Ιδιαίτερα σε παιχνίδια στρατηγικής (και όχι τύχης), μπορείτε μετά να του εξηγήσετε το λάθος και να σκεφτείτε μαζί τι θα μπορούσε να είχε πράξει διαφορετικά.

 

Θα χτίσει αυτοπεποίθηση

Αντίθετα από ό,τι νομίζουμε, αυτοπεποίθηση δεν δίνουν οι συνεχείς νίκες, ιδιαίτερα εάν δεν είναι και «καθαρές»! Η αυτοπεποίθηση χτίζεται με την επιτυχία που έρχεται μετά από προσπάθεια. Η καλύτερη ανταμοιβή έρχεται όταν κάποιος έχει βιώσει την ήττα, έχει προσπαθήσει και τελικά έχει βρει τρόπους να επιτύχει. Αντίθετα, η εύκολη νίκη «στο πιάτο» δίνει μια ψευδή αίσθηση υπερηφάνειας που είναι εντελώς παροδική και μη ρεαλιστική, αφού στον έξω ανταγωνιστικό κόσμο κανείς δεν θα χαρίσει τη νίκη στο παιδί σας. Και το χειρότερο, οι συνεχείς και εύκολες χαρισμένες νίκες υποσκάπτουν στην πραγματικότητα την αυτοπεποίθηση του παιδιού, αφού του δίνουν εντελώς εσφαλμένη εικόνα για τις πραγματικές του ικανότητες, που όταν κληθεί να τις επιστρατεύσει, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι τόσο μεγάλες όσο το αφήσατε να πιστεύει.

 

Θα αποκτήσει ενσυναίσθηση

Το παιδί που χάνει, μπορεί να καταλάβει πώς αισθάνεται ένας φίλος του που έχασε σε ένα παιχνίδι. Αυτό θα βοηθήσει να μην κοροϊδεύει όσους χάνουν και να μπορεί να κατανοήσει τα συναισθήματα των άλλων.

 

Θα εξασκήσει τον αυτοέλεγχο

Η διατήρηση της ψυχραιμίας σε δύσκολες καταστάσεις είναι πολύ σημαντική, ιδιαίτερα για τα ευέξαπτα και ανταγωνιστικά αγόρια. Μια ήττα θα βοηθήσει το κάθε παιδί να ωριμάσει και να μάθει να αποδέχεται ήρεμα ακόμη και πράγματα που δεν του είναι τόσο ευχάριστα.

 

 

Μην ξεχνάτε να εμπνεύσετε στο παιδί ότι σημασία έχει το παιχνίδι και η διασκέδαση, όχι το αποτέλεσμα. Ένα παιχνίδι που μαζεύει όλη την οικογένεια είναι αφορμή για διασκέδαση και επικοινωνία. Τα περισσότερα παιχνίδια έχουν νικητές και χαμένους, αλλά η νίκη δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε το πιο σημαντικό σημείο του παιχνιδιού. Το πιο σημαντικό είναι ο κοινός χρόνος και η ίδια η διαδικασία. Για να βοηθήσετε τα παιδιά να το καταλάβουν αυτό, παίξτε και παιχνίδια που δεν έχουν κάποιο νικητή στο τέλος ή δοκιμάστε να παίξετε κάποια παιχνίδια χωρίς να κρατάτε σκορ, παίζοντας χαλαρά μόνο για τη διασκέδασή σας.

Πηγή: Mamakid

Advertisements

Πρέπει να παίζει το παιδί με πολεμικά παιχνίδια (παιδικά όπλα, τόξα κ.ά.) ;

3 Σχόλια

Ανεξάρτητα από το ότι ενδέχεται να αποβούν επικίνδυνα για τη σωματική υγεία τους (19.000 παιδιά τραυματίζονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ από τέτοιου είδους παιχνίδια), είναι γεγονός και ότι τα παιδιά δεν ωφελούνται ιδιαίτερα από τέτοιου είδους δραστηριότητες. Η ασφάλεια των παιδικών παιχνιδιών είναι ένα τεράστιο θέμα για το οποίο πρέπει να είναι ενημερωμένος ο κάθε γονιός.

Όταν τα μικρά αποζητούν αυτά τα παιχνίδια, έχουν συνήθως στο μυαλό τους κάποιο σενάριο τηλεοπτικής ταινίας, στο οποίο οι διαφορές επιλύονται με τη βία. Τα πολεμικά παιχνίδια, όπως υποστηρίζουν πολλοί, δεν είναι απαραίτητα για τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού ούτε την επιταχύνουν. Φαίνεται ότι τα συγκεκριμένα παιχνίδια σε συνδυασμό με την προβολή της υπερβολικής βίας στην τηλεόραση έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά σε μια ολόκληρη γενιά παιδιών.

Σύμφωνα με μελέτες, ένα παιδί δέκα ετών έχει ήδη παρακολουθήσει χιλιάδες εικόνες από πυροβολισμούς, φόνους και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Όταν τα παιδιά στερούνται τους βιομηχανικούς τύπους πολεμικών όπλων, χρησιμοποιούν συνήθως ως όπλα κομμάτια ξύλου και τα χέρια τους και εμπλέκονται έτσι σε ένα είδος πολεμικού παιχνιδιού με μικρότερο όμως κίνδυνο τραυματισμού. Με αυτόν το φυσικό τρόπο εξωτερικεύουν την επιθετικότητά τους. Πολλές χώρες όπως ο Καναδάς, η Αγγλία, η Γερμανία, η Νέα Ζηλανδία και η Σουηδία έχουν απαγορεύσει την πώληση πολεμικών παιχνιδιών.

Η διάσημη Stevanne Auerbach, ειδική σε θέματα παιχνιδιού, εντυπωσιάστηκε όταν διαπίστωσε ότι τα πολεμικά όπλα ενισχύουν την αρνητική συμπεριφορά των παιδιών. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα παιδιά στην προσπάθειά τους να επιλύσουν τις κοινωνικές τους αντιθέσεις καταφεύγουν κατ’ αρχάς στη βία. Επιπλέον, οι ερευνητές Turner et al διαπίστωσαν ότι η χρήση πολεμικών παιχνιδιών ενεργεί ως μέσο εξάρτησης και αυξάνει την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών.
Συμπέρασμα
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά συχνά, είτε λόγω ιδιοσυγκρασίας είτε εξαιτίας ψυχοσυναισθηματικής πίεσης, προκειμένου να ελέγξουν τα αρνητικά συναισθήματά τους εκτονώνονται με επιθετικά παιχνίδια. Οι γονείς χρειάζεται να ακολουθήσουν τον ενδιάμεσο δρόμο. Συγκεκριμένα πρέπει, πρώτον, να προσπαθήσουν να περιορίσουν τις πηγές δημιουργίας έντονου ψυχοσυναισθηματικού αδιεξόδου στα παιδιά που τα οδηγεί σε επιθετική συμπεριφορά, δεύτερον, να τους προσφέρουν τη δυνατότητα να εκτονώσουν την επιθετική συμπεριφορά τους με ακίνδυνα για το σώμα και την ψυχή τους παιχνίδια (π.χ., πλαστικά ρόπαλα, εικονική πυγμαχία) και, τρίτον, να τους απαγορεύσουν να παρακολουθούν προγράμματα βίας στην τηλεόραση.

Διαβάστε όλο το αρθρο εδώ

Το παιχνίδι και η σημασία του

3 Σχόλια

Γενικότερα το παιχνίδι είναι μια διαδικασία που βοηθά στην ομαλή ανάπτυξη του παιδιού. Τόσο στην πνευματική όσο και στην κινητική. Η προσπάθεια που καταβάλλεται με το παιχνίδι έχει ως στόχο την ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ του παιδιού (ή και του ενηλίκου) που παίζει.

Το παιχνίδι λοιπόν είναι μια δραστηριότητα με σκοπό την ευχαρίστηση αλλά και την  ικανοποίηση κάποιων κινήτρων.

Βιολογικά χρήσιμο θεωρείται καθώς, να παρατηρήσουμε για παράδειγμα κάποια μικρά ζώα, μέσω παιχνιδιού προετοιμάζονται για την μετέπειτα ζωή τους.

Τα  περίπλοκα ζώα μαθαίνουν να παίζουν, και συγκεκριμένα οι πίθηκοι που είναι και τα πιο κοντινά μας διατηρούν όπως και εμείς την ικανότητα και την επιθυμία να παίζουν ακόμα και όταν έχουν ωριμάσει.

Το παιχνίδι είναι για το παιδί όπως η εργασία για τον ενήλικα. Βοηθά στην εξέλιξη και την ανάπτυξή του.

Η παρουσία του ενεργητικού παιχνιδιού μπορεί να θεωρηθεί ΕΝΔΕΙΞΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ. Ενεργητικό παιχνίδι σημαίνει παιχνίδι με σωματική κόπωση και πνευματική εγρήγορση.

Η απουσία του, είναι ΕΝΔΕΙΞΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ Ή ΒΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Για αυτό και μέσω του παιχνιδιού πολλοί ειδικοί εντοπίζουν παθολογίες οικογένειας και διαταραχές.

Λειτουργίες του παιχνιδιού:
1. Το παιδί δρα ελεύθερα και αβίαστα
2. Δημιουργεί και μαθαίνει
3. Αναπτύσσει τη σκέψη του
4. Μαθαίνει να αντιμετωπίζει προβλήματα
5. Οξύνει την κρίση του
6. Εξερευνά τον υλικό κόσμο
7. Αναπτύσσει τη γλωσσική του ικανότητα
8. Ζει σε έναν κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει
9. Αναπτύσσει διαπροσωπικές σχέσεις
10. Εκφράζει τα συναισθήματα του
11. Κάνει σχέσεις και ανακουφίζει μια στεναχώρια ή δυσφορία..
12. Να αισθάνεται ευχαρίστηση

Το παιχνίδι συνδέεται με το άμεσο παρόν και την ανάγκη να μάθει το παιδί τον περιβάλλοντα χώρο του και να προσαρμόζεται σε αυτόν.

Η ενθάρρυνση που δίνει ο ενήλικας στο παιδί είναι σημαντική για να αρχίσει η ενασχόληση του με το περιβάλλον..

Για να γίνει το παιχνίδι ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ:
1. Να είναι ανάλογο της ηλικίας του παιδιού και το στάδιο εξέλιξής του
2. Ο χώρος που θα παίξει το παιδί να είναι κατάλληλος, να είναι ένας χώρος που μπορεί να παίξει και με τους άλλους. Να έχει ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ τον δικό του προσωπικό χώρο
3. Χρόνος για παιχνίδι : αυτός ο οποίος επιτρέπει στο παιδί να ολοκληρώνει το παιχνίδι του χωρίς να γίνεται πρόωρη διακοπή, γιατί αυτό δημιουργεί θυμό και απογοήτευση.
4. Βαρεμάρα, μοναξιά ή αίσθημα παραμέλησης, υπάρχει όταν το παιχνίδι παρατείνεται  για πολύ ώρα, οπότε και χάνει το παιδί τη διάθεση και το ενδιαφέρον του για την συγκεκριμένη δραστηριότητα.
5. Καλό είναι να υπάρχουν σύντροφοι στο παιχνίδι, γιατί είναι απαραίτητοι σε όλα τα στάδια εξέλιξης. Οι ενήλικοι είναι απαραίτητοι για τα βρέφη.
6. Το παιχνίδι προσφέρει συναισθηματική επικοινωνία και κοινωνικοποίηση


Η ηλικία κάτω των 2 ½ ετών

Ο ενήλικας καλείται να προσαρμοστεί διαφορετικά στο παιχνίδι και αυτό γίνεται γιατί είναι η περίοδος που το παιδί κοινωνικοποιείται και για αυτό η ανάγκη για ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ στο παιχνίδι είναι πραγματικά πολύ μεγάλη. Συστηματικό λάθος των γονέων είναι να αφήνουν μόνο του ένα παιδί αυτής της ηλικίας να παίζει. Επιπλέον, να τονίσουμε ότι στα 4-6 χρόνια, η ανάγκη για συντροφικό παιχνίδι αυξάνεται.

7-12 ετών

Κανόνες και ομαδικά παιχνίδια. Δίνουν μεγάλη ευχαρίστηση στα παιδιά.
Οι δραστηριότητες καθορίζονται και από το φύλο των παιδιών. Αυτό σταματά στην εφηβεία.

Τύποι παιχνιδιού – 6 κατηγορίες παιχνιδιού

Ενεργητικό παιχνίδι: έλεγχος του κεφαλιού, του κορμού, των άκρων. Ικανότητα να σκαρφαλώνει, να τρέχει, να πηδάει, να σκαρφαλώνει, να πιάνει αντικείμενα κα. Έτσι εξελίσσεται και σωματικά. Σημαντικό σημείο είναι να αναπτυχθεί η κινητική δραστηριότητα του παιδιού που θέλει ένα χώρο με φυσικά εμπόδια, αν είναι αυτό δυνατόν. Βέβαια, πρέπει να προσέχουμε τόσο την ασφάλεια του χώρου όσο και του υλικού που χρησιμοποιείται. Τέτοιοι χώροι είναι οι παιδότοποι.

Διερευνητικό παιχνίδι: ξεκινά γύρω στους 3 μήνες με παιχνίδι των δαχτύλων  για αυτό και θέλουμε ανάλογη ωρίμανση στο νευρικό σύστημα για συντονισμό των κινήσεων και του ματιού με τις κινήσεις του χεριού. Προϋποθέτει ανάλογη ωρίμανση των αισθητήριων οργάνων ώστε το παιδί να είναι σε θέση να ακούει και να διακρίνει ήχους, να διακρίνει την υφή των αντικειμένων, να μαθαίνει τις διαστάσεις του χώρου, να αντιλαμβάνεται τον χρόνο.

Υλικά: τα απλά καθημερινά υλικά που χρησιμοποιούμε, τα παραδοσιακά παιχνίδια, δηλαδή οι κουδουνίστρες, οι μαλακές μπάλες, παιχνίδια που μπορεί να τα πιάσει, μπορεί να ακούσει ήχους από αυτά. Το στόμα, η αφή, η ψηλάφηση, το να κομματιάσει ένα παιχνίδι, να ανακατώνει, να ανακαλύπτει, είναι όλα αυτά που βοηθούν το βρέφος να πάει παρακάτω.

Μιμητικό παιχνίδι: ξεκινάει στου 7-10 μήνες, περίπου. Και μπορεί να συνεχιστεί για μια ζωή. Το παιδί προϋποτίθεται πως έχει έλεγχο του σώματός του, μπορεί να χειρίζεται αντικείμενα, να οργανώνει και να ερμηνεύει αισθητηριακές εμπειρίες. Σε αυτήν την ηλικία, μπορεί να αντιλαμβάνεται ήχους, κυρίως των γονέων και να ανταποκρίνεται στα λεκτικά ερεθίσματα. Η μίμηση είναι στιγμιαία στην αρχή, όμως με την πάροδο του χρόνου το παιδί πειραματίζεται και διασκεδάζει. Έτσι το εξελίσσει. Ρόλοι, μάθηση, ταυτίσεις, λαμβάνουν χώρα χάρη στη μίμηση.

Δημιουργικό παιχνίδι: ξεκινά στου 18-20 μήνες, με το χτίσιμο και τα κυβάκια.
Έχουμε κινητική και αισθητική ωρίμανση μαζί με τη νοητική ικανότητα να χρησιμοποιεί εμπειρίες και να συνδυάζει τη μίμηση μα τη γνώση και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Εδώ μπορούμε να χρησιμοποιούμε και εκπαιδευτικά παιχνίδια.

Φανταστικό παιχνίδι: ξεκινάει γύρω στα 2 χρόνια του νηπίου. Αναπτύσσεται σιγά -σιγά. Προϋποθέτει την απόκτηση των προηγούμενων τύπων παιχνιδιών, κυρίως του μιμητικού.
Εδώ το παιδί παίζει τα γεγονότα της ζωής του..Το ελευθερώνει από πιέσεις, καταστάσεις δυσάρεστες, εμπειρίες. Το βοηθά να ανταποκριθεί στον κόσμο των ενηλίκων. Ψυχική ισορροπία και εξωτερίκευση συμπεριφοράς για τις τάσεις του για προστασία, επιθετικότητα, τρυφερότητα, καταστροφή. Εξαρτάται από την ικανότητα του παιδιού να εκφράσει ιδέες με συμβολικό τρόπο. Το χρησιμοποιούμε οι ειδικοί.

Παιχνίδι με κανόνες: εδώ πια θέλουμε σημαντική ανάπτυξη του παιδιού από όλες τις έννοιες.
Κανόνες: να δεχτεί το μοίρασμα, να περιμένει τη σειρά του, να αναβάλλει την ικανοποίηση των επιθυμιών του, να μαθαίνει να χάνει. Ξεκινά στα 4 έτη όπου και τα παιδιά ξεκινούν να μπαίνουν σε ομάδες. Στην ομάδα έρχεται για πρώτη φορά το θέμα της ανταγωνιστικότητας, βέβαια αυτό γίνεται κατανοητό  κυρίως στις μεγαλύτερες ηλικίες και τους ενήλικες.

ΧΟΜΠΙ: ΑΦΟΡΑ ΟΛΕΣ τις ΗΛΙΚΙΕΣ.

Οι έξι αυτές κατηγορίες:
Αναπτύσσονται σιγά -σιγά μαζί με την εξέλιξη των αισθητήριων οργάνων του παιδιού, το κινητικό του σύστημα και την ικανότητά του για επικοινωνία και δημιουργικότητα.

ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

1. Ασφάλεια και περιπέτεια.
2. Το παιδί να τα βάζει στο στόμα του.
3. Να μην είναι τοξικά
4. Να μην είναι δυνατόν να το καταπιούν
5. Να πλένονται τα παιχνίδια
6. Στα εκτός σπιτιού κάποιος να τα επιβλέπει

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕΣ  ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ

1. Όταν επαναλαμβάνεται ένα παιχνίδι το παιδί ξεσπάει την ενέργειά του και μειώνει τη συγκίνησή του. Συγκεκριμένα,  το άγχος, η αγωνία, η ένταση του παιδιού.
2. Απωθημένες επιθυμίες. Αναπαριστά περιστατικά και τα ξεπερνά βάσει του φανταστικού παιχνιδιού.
3. Ελέγχουν τις καταστρεπτικές και επιθετικές τους διαθέσεις.
4. Συμπεριφορές που στην καθημερινότητα τους έχουν απαγορευτεί.
5. Μιμείται τους μεγάλους και διευκολύνεται στην ταύτιση.
6. Παίζει έντονες σκηνές της ζωής τους, φωνάζει και γελάει δυνατά, διατάζει, απαγορεύει.
7. Μπορεί ΜΕΤΑ το παιχνίδι να αναπολεί, να ονειρεύεται
8. Εκφράζει άμεσα τις επιθυμίες του
9. Τάσεις που δεν είναι κοινωνικά αποδεκτές έρχονται στην επιφάνεια
10. Ανταλλαγή καθημερινών ρόλων ζωής
11. Εκδήλωση της ανάπτυξής του
12. Λύνει προβλήματα
13. Πειραματίζεται
14. Αισθάνεται επιτυχημένο.

Σώμα

1. Βοηθά το αναπνευστικό σύστημα
2. Την καρδιά και το κυκλοφοριακό
3. Το αιμοποιητικό
4. Το νευρικό
5. Το πεπτικό

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΓΟΡΙΩΝ-ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

Αγόρια Κορίτσια
Πιο δραστήρια στην κίνηση Φλύαρα
Φωνάζουν παραπάνω Χασκογελάνε
Αλληλοχτυπιούνται Μιλάνε με πολλές εκφράσεις και αισθήματα
Εξασκούν τους μεγάλους μυς Aναπτύσσουν γρηγορότερα τις λεπτές κινήσεις. Άρα παίζουν πιο ήρεμα παιχνίδια, όπως κέντημα, ζωγραφική, κούκλες και άλλα
Πιο επιθετικά

Τα αγόρια, γύρω στα 4 τους γίνονται πιο ήρεμα στο παιχνίδι.
Τα κορίτσια την ηλικία αυτή γίνονται πιο δραστήρια
Οι διαφορές είναι εξαιτίας κοινωνικών συνθηκών αλλά και σωματικής διάπλασης.

Το παιχνίδι κοινωνικοποιεί, δείχνει τους ρόλους.
Μας ενδιαφέρει ο τρόπος που παίζει  και όχι το είδος παιχνιδιού.

Ρόλος του ενήλικα στη διευκόλυνση για το παιχνίδι


1. Το παιδί ευχαριστιέται να κάθεται σε κάθε παιχνίδι από λίγο
2. Δεν είναι ανάγκη να τελειώσει αυτό που άρχισε
3. Η διαδικασία και όχι το αποτέλεσμα μας ενδιαφέρει
4. Να αντέχει τη φασαρία του παιδιού
5. Να αφήσει το παιδί να έχει τη φαντασία του χωρίς να κάνει ρεαλισμούς
6. Αυθορμητισμός και χωρίς κανόνες ή οδηγίες
7. Ας μην επέμβουμε ότι το παιδί είναι άρρωστο όταν παίζει ήρεμα.
8. Παίζει σαν ίσος προς ίσο με το παιδί και όχι σαν παθητικός αντίπαλος
9. Δεν μιλάμε μωρουδίστικα
10. Δεν το επαινούμε διαρκώς
11. Δεν καλλιεργούμε την εξάρτηση
12. Δεν φοβόμαστε μήπως γίνουμε ανόητοι

→Το παιδί χρειάζεται σύντροφο στο παιχνίδι.
→Γίνεται φαύλος κύκλος όταν παίρνουμε στο παιδί δώρα σαν δωροδοκία. Ζητά συνέχεια (βλέπε αντίστοιχο άρθρο)
→Βρισκόμαστε σε μια γέφυρα εξισορρόπησης μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας
→Τα παραδοσιακά παιχνίδια (μαμά, μπαμπάς, νοσοκόμα κα) μας προετοιμάζουν για τη ζωή
→Έκφραση συναισθημάτων, όπως θυμός
→Απόκτηση ικανοτήτων κινητικών, νοητικών, κοινωνικές και άλλες
→Μαθαίνει το μοίρασμα, τη συνεργασία, βάσεις για την κοινωνική ζωή

ΙΔΕΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΑ ΔΩΡΑ

1. Εξωσχολικά βιβλία
2. Καλά περιοδικά
3. Επισκέψεις σε μορφωτικούς χώρους
4. Επιτραπέζια ή στρατηγικής παιχνίδια
5. Ας ΤΟ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΔΩΡΟ ΕΚΕΙΝΟ

Βιβλία για εμάς

1. Τα παραμύθια της ζωής, Nielsen, εκδόσεις : Νίκας
2. Πώς να αφηγείστε ένα παραμύθι και πώς να φτιάξετε άλλα 100. Εκδόσεις : Καστανιώτης
3. Ο Φανούλης, Nielsen, Εκδόσεις: Νίκας

Κλείνοντας, το καλό δώρο είναι κάτι που συνήθως δεν μπορεί να αγοραστεί. Είναι ο τρόπος που παίζει το παιδί και αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση. Βγείτε από το άγχος των «καλών δώρων» των γιορτών και ενσωματώστε στο καθημερινό πρόγραμμα του παιδιού ανάλογα με την ηλικία του δραστηριότητες που το κάνουν να «γεμίζει» και να «ξεδίνει. Σε λίγο καιρό θα παρατηρήσετε ότι δια μαγείας, τα ακριβά και περίπλοκα δώρα θα του φαντάζουν περιττά. Ωραίο δεν ακούγεται;

πηγή: Psychfamily.gr

Η υπερπροσφορά δώρων «ανατρέφει» εγωκεντρικά παιδιά

1 σχόλιο

Να τα έχουν όλα, να μην τους λείψει τίποτα, να είναι ευχαριστημένα. Μια στοργική επιδίωξη, αλλά και μια αγωνιώδης προσπάθεια που πολλές φορές παίρνει τη μορφή «καταιγι­σμού» δώρων για ό,τι πολυτιμότερο έχουμε: τα παιδιά μας. Μόνο που, για το καλό τους, πρέπει να υπάρχουν και όρια.

Η εικόνα «ανορθόδοξη» αλλά οικεία, στα περισ­σότερα ελληνικά σπίτια. Ενας σωρός από ολο­καίνουργια παιχνίδια σκορπισμένα στη μέση και το πι­τσιρίκι κάπου πιο πέρα να παίζει εν­θουσιασμένο με τις κορδέλες και τα αμπαλάζ. Αυτή η προκλητική αδια­φορία του παιδιού προς τα πανάκριβα, «του κουτιού », δώρα που του προσφέρονται, δεν οφείλεται στο ότι δεν του αρέσουν και τα απορρί­πτει. Απλά τα έχει συνηθίσει, οπό­τε το στοιχείο της «έκπληξης» -αλ­λά και της προσφοράς- ακυρώνεται και κατά συνέπεια δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον για κάτι επαναλαμβανόμενα δεδομένο. Ελάτε στη θέση του.
Οποιος θεωρεί το «παντεσπάνι» αυ­τονόητο, αργά ή γρήγορα θα το βα­ρεθεί σε τέτοιο βαθμό που αρχίζει να λιγουρεύεται το «ταπεινό» ψωμί και ας είναι κατά πολύ φθηνότερο. Και αν το μυαλό σας πάει στο ότι σε αυ­τή τη χώρα κατοικούν περισσότερο «πρίγκιπες» απ’ όσο συνηθισμένοι άνθρωποι -οπότε δικαιολογείται και αυτή η υπεροπτική αντίδραση από το παιδί- προφανώς όλοι θα συμ­φωνήσουμε ότι κάτι τέτοιο εκτός από αστείο, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Η σημασία του δώρου

Η προσφορά ενός δώρου συνδέεται γενικά με την έκφραση αγάπης, ανα­γνώρισης και ευγνωμοσύνης προς ένα πρόσωπο. Ετσι, όταν δίνουμε ή δεχόμαστε ένα δώρο, νιώθουμε χα­ρά και ικανοποίηση. Οπως εξηγεί η κ. Νατάσσα Καραμολέγκου, Μsc αναπτυξιακή ψυχο­λόγος, πρόκειται για έναν μη λεκτι­κό τρόπο επικοινωνίας, ενώ η «με­τάφρασή» του ποικίλλει ανάλογα με την περίπτωση, αλλά και το «ύφος» του δώρου.
Οσον αφορά τα παιδιά, που ζουν σε κανονικές συνθήκες, από τη βρεφι­κή κιόλας ηλικία μαθαίνουν να λαμ­βάνουν δώρα από γονείς, συγγενείς και άλλα πρόσωπα του περιβάλλο­ντός τους. Οσο μεγαλώνουν, αντι­λαμβάνονται αυτή την προσφορά ως ένδειξη αγάπης και καλοσύνης, γε­γονός που τα χαροποιεί. Το δώρο προς ένα μικρό παιδί είναι πάντοτε κάποιο παιχνίδι, γιατί αυ­τό θα το ευχαριστήσει, ενώ ταυτό­χρονα θα παίξει σημαντικό ρόλο για την υγιή νοητική, ψυχική και συναι­σθηματική του ανάπτυξη. Ομως στις μέρες μας, η σημασία του δώ­ρου στα παιδιά έχει αλλάξει κατεύ­θυνση, επισημαίνει η ειδικός. Και αυτό έχει αρνητική συνέπεια στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και του ψυχισμού τους.

Το μεγάλο λάθος

Προσαρμοσμένο στις σύγχρονες «αξίες» του άκρατου καταναλωτισμού, το δώρο δεν συνιστά πλέον για τα παιδιά μια τρυφερή χειρονο­μία από τον γονέα. Ούτε όμως και για τους γονείς σημαίνει μια ξεκά­θαρη προσφορά αγάπης προς το παιδί. Σύμφωνα με την κ. Καραμολέγκου, τα δώρα έχουν πλέον τη μορ­φή της οικονομικής προβολής του γονέα, είτε αυτός μπορεί να διαθέ­σει χρήματα είτε όχι, για την από­κτησή τους. Από την άλλη, μια τέτοια νοοτροπία οδηγεί το παιδί στο να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά ενός πρόωρα ανώριμου «ενήλικα», εξ αιτίας της επιλογής δώρων που δεν ταιριάζουν με την ηλικία του. Δεν είναι, άλλωστε, λίγες οι φορές που οι γονείς αγοράζουν πολύ ακρι­βά και ακατάλληλα δώρα στα παι­διά τους, είτε γιατί δεν ξέρουν να εκ­φράσουν με άλλο τρόπο την αγάπη τους προς το παιδί είτε μόνο και μό­νο για να δείξουν ότι έχουν την οι­κονομική άνεση να το κάνουν. Τα δώρα που συνήθως επιλέγονται είναι αντικείμενα της σύγχρονης τεχνολογίας, όπως κινητά τηλέφωνα, εξελιγμένοι ηλεκτρονικοί υπολογι­στές, ηλεκτρονικά παιχνίδια κ.ά. Ομως και γονείς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγορά­σουν στα παιδιά τους τόσο ακριβά δώρα, πολλές φορές «αναγκάζο­νται» να το κάνουν, γιατί το ίδιο το παιδί τα ζητάει επίμονα επειδή τα έχει κάποιος φίλος του. Κι εδώ γίνεται ένα μεγάλο λάθος. Οι γονείς, θέλοντας το παιδί τους να μην αισθάνεται μειονεκτικά απέ­ναντι στα άλλα παιδιά, του προ­σφέρουν συχνά ό,τι τους ζητάει, θυ­σιάζοντας και αγνοώντας τις δικές τους ανάγκες.
Το αποτέλεσμα είναι -είτε έχουν οι­κονομική άνεση είτε όχι- να το μα­θαίνουν άθελά τους να αδιαφορεί και να αγνοεί τις ανάγκες των άλλων, να θεωρεί την προσφορά δεδομένη και να καταλήξει εγωκεντρικό.

Τα «κίνητρα» των γονέων

Τα παιδιά δεν γεννιούνται άπληστα. Γίνονται. Κι αυτό γιατί ορισμένοι γονείς δυσκολεύονται να εκφρά­σουν την αγάπη τους με λόγια ή με απλές συμπεριφορές -μια τρυφερή αγκαλιά, ένα μπράβο- που το παιδί έχει ανάγκη και στρέφονται στα δώρα. Ετσι, χάνουν τη συναισθηματι­κή επαφή μαζί του, ενώ του περνούν το μήνυμα ότι η αγάπη εκφράζεται μόνο με την ύλη. Τα παιδιά αυτά μπαίνουν στη λογική να ζητούν συ­νεχώς από τους γονείς και γίνονται χειριστικά απέναντί τους. Αλλοι πάλι γονείς αναπτύσσουν συναισθήματα ενοχής απέναντι στα παιδιά τους για διάφορους λόγους. Μπορεί να δουλεύουν πολλές ώρες και να μην μπορούν να τους αφιε­ρώσουν χρόνο, να μαλώνουν μαζί τους ή να είναι πολύ αυστηροί και μετά να το μετανιώνουν, να έχουν χωρίσει από τον/τη σύζυγο. Οποι­ος και αν είναι ο λόγος, αισθάνονται ότι το παιδί δεν είναι ευτυχισμένο ε�αιτίας τους και προσπαθούν να το ικανοποιήσουν με δώρα, για να εξα­γοράσουν την αγάπη του. Στην ου­σία είναι σαν να του λένε «αγάπα με, είμαι καλός γονιός». Πολλοί γονείς επίσης, στερημένοι οι ίδιοι στα παιδικά τους χρόνια, θε­ωρούν ότι το παιδί τους πρέπει να έχει τα πάντα για να μη νιώσει όπως εκείνοι όταν ήταν παιδιά. Ομως, τό­σο η στέρηση όσο και η αλόγιστη πα­ροχή υλικών αγαθών, μπορούν να οδηγήσουν στην απληστία. Τέλος, υπάρχουν γονείς που, επει­δή βαριούνται τη γκρίνια των παι­διών, όταν αυτά ζητούν επίμονα κάτι, τελικά τους το αγοράζουν για να ηρεμήσουν και αυτά και εκείνοι, εξηγεί η κ. Καραμολέγκου. Ισχύει όμως πάντοτε και η τακτική του εκβιασμού και της εξαγοράς. Για παράδειγμα, υπάρχουν γονείς που λένε στο παιδί« αν πάρεις καλό βαθμό στο τρίμηνο, θα σου αγοράσω ένα κινητό» ή «αν μου κάνεις το χατίρι θα σου πάρω ό,τι μου ζητήσεις». Με άλ­λα λόγια, το παιδί θα διαβάσει για να πάρει το δώρο και όχι για το όφελος που θα του προσφέρει η μάθηση. Αυ­τό μεταφράζεται σαν δωροδοκία με πολύ αρνητικές συνέπειες για το ίδιο και την προσωπικότητά του.

Η επίδραση των προτύπων

Ας μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι επηρεαζόμαστε από τα πρότυ­πα που μας προβάλλει η κατανα­λωτική κοινωνία, αναφέρει η ειδι­κός. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η διαφήμιση παιχνιδιών που στό­χο έχει να δελεάσει το παιδί και συγχρόνως να πείσει το γονέα να τα αγοράσει, προβάλλοντας το χα­μηλό κόστος των αγαθών που προωθεί. Ο γονέας πέφτει τελικά στην παγίδα και αγοράζει πολύ περισ­σότερα πράγματα στο παιδί, ενώ από τη πλευρά του το παιδί συνη­θίζει στο να ζητάει όλο και περισ­σότερα.
Καλό είναι να γνωρίζουν οι γονείς ότι η αθρόα προσφορά δώρων είναι πράξη αντιπαιδαγωγική, όχι μόνο γιατί ακυρώνει την έννοια των ορίων, αλλά και γιατί κάνει τα παι­διά άπληστα και εγωκεντρικά και στην ουσία εξαγοράζει την αγάπη τους. Δυστυχώς, οι γονείς αντιλαμ­βάνονται το λάθος τους όταν πια το παιδί θεωρεί δεδομένο ότι θα έχει ό,τι ζητήσει. Και τότε επαυξάνουν το λάθος. Συνήθως αντιδρούν με υπερβολή ή ακραίες συμπεριφορές, όπως για παράδειγμα δεν παίρνουν τίποτε πια στο παιδί. Περνούν στο άλλο άκρo, στη στέρηση και στην τι­μωρία. Αυτό βέβαια δεν βοηθάει τα παιδιά να καταλάβουν γιατί οι γονείς τους άλλαξαν ξαφνικά στάση και με τη σειρά τους αντιδρούν με κλάμα, επιθετικότητα και θυμό, αναφέρει η κ. Καραμολέγκου.

Οι σχέσεις με τους άλλους

Η αλόγιστη προσφορά δώρων στα παιδιά επηρεάζει τις διαπροσωπι­κές τους σχέσεις τόσο με τους γονείς όσο και με τους συνομηλίκους. Ενα παιδί είναι πολύ λογικό να ζητάει ό,τι βλέπει και του αρέσει, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί να το αποκτά πάντοτε. Οι γονείς συνήθως θεωρούν ότι αν του αρνηθούν θα το στενοχωρήσουν, οπότε ενδίδουν στην πίεση. Ετσι το μαθαίνουν να απαιτεί και να αποκτά χωρίς όρια και συχνά να εκμεταλλεύεται την αδυ­ναμία των γονιών του.

«Το παιδί που κατακλύζεται από δώρα, χάνει τελικά το ενδιαφέρον του γι’ αυτά. Δεν προλαβαίνει ούτε να παίξει μαζί τους, αλλά ούτε και να τα βαρεθεί. Τα αντιμετωπίζει αδιάφορα και πολλές φορές τα κα­ταστρέφει γιατί ξέρει ότι γρήγορα θα αντικατασταθούν από άλλα, καινούργια. Μερικές φορές παρα­τηρούμε παιδιά να συγκρίνουν άλ­λα παιδιά με βάση την ποσότητα των αγαθών που έχουν. Αν το άλλο παιδί έχει λιγότερα και φθηνότερα παιχνίδια, τότε του φέρονται υπε­ροπτικά, το ειρωνεύονται ή απλά το απορρίπτουν. Σ’ αυτό, βέβαια, δεν ευθύνονται τα παιδιά αλλά οι γονείς τους, που υιοθετούν μιαν ανάλογη στάση ζωής», επισημαί­νει η ψυχολόγος.

Το «ναρκοπέδιο» της αφθονίας

«Αν οι γονείς δίνουν μεγάλη σημα­σία στα υλικά αγαθά, τότε και το παι­δί θα πάρει το μήνυμα ότι η αξία στην κοινωνία μετριέται με την ποσότη­τα και όχι με την ποιότητά τους. Ετσι, μεγαλώνοντας, θα υποφέρει από ένα διαρκές και ανούσιο ανικανο­ποίητο, ενώ η αυτοεκτίμησή του θα συνδέεται αποκλειστικά και μόνο με τα υλικά αγαθά. Το παιδί που ό,τι απαιτεί το έχει αμέσως, γίνεται κακομαθημένο και κινδυνεύει να καταλήξει ένας δυστυχισμένος ενήλικας χωρίς ου­σιαστικούς στόχους, που το μόνο που θα τον απασχολεί είναι ο εαυ­τός του και κανένας άλλος», τονί­ζει η ψυχολόγος.

«Και όλοι γνωρίζουμε ότι στη ζωή τίποτα δεν μας προσφέρεται απλό­χερα. Δυστυχισμένοι, ωστόσο, θα εί­ναι και οι γύρω του, καθώς η προ­σφορά τους ούτε θα αναγνωρίζεται αλλά ούτε και θα εκτιμάται από το ίδιο. Θα θεωρείται είτε απλώς αυ­τονόητη είτε πολύ λίγη. Ενας ανικανοποίητος ενήλικας δεν μπορεί να νιώσει ευτυχία από τα απλά πράγ­ματα της καθημερινότητας ή τις στιγμές χαράς», καταλήγει η κ. Καραμολέγκου. «Η ευτυχία και η από­λαυση για εκείνον θα έχουν το ίδιο νόημα με τα αστραφτερά αλλά πα­ραπεταμένα παιχνίδια του».

ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ

* Αν βάλουμε όριο στη δική μας κα­ταναλωτική μανία, τότε μπορούμε να μάθουμε και στα παιδιά την έν­νοια των ορίων, αλλά και το να εκτιμούν αυτό που έχουν.

* Καλό είναι να προτείνουμε στο παιδί να μαζέψει τα παιχνίδια που δεν χρησιμοποιεί και να τα χαρίσει σε άλλα παιδάκια που τα έχουν ανάγκη για να χαρούν.

* Το δώρο στο παιδί γίνεται σε συ­γκεκριμένη χρονική στιγμή και για συγκεκριμένο λόγο (γιορτές, γενέθλια, μια σπουδαία επιτυχία για το ίδιο) και όχι ως καθημερινή υποχρέωση ή εξαγορά, για να εκτιμά αυτό που του προσφέ­ρουν αλλά και το λόγο που του το προσφέρουν.

* Οταν γιορτάζει, δεν πρέπει να παίρνουμε δώρο και στο αδερφάκι του για να μη ζηλέψει. Γιατί εκτός του ότι «ακυρώνουμε» τη μοναδι­κότητα του παιδιού ως εορτάζοντος, περνάμε λάθος μήνυμα στο αδερφάκι, ότι δηλαδή μπορεί να παίρνει δώρα για να μην γκρινιάζει, κάτι που μπορεί να το χρησιμοποι­ήσει γενικότερα.

ΤΟ «ΚΑΛΥΤΕΡΟ» ΔΩΡΟ

* Η επιλογή των δώρων πρέπει να γίνεται με βάση την ηλικία του παιδιού.

* Βίαια παιχνίδια που προβάλλουν την επιθετικότητα καλό είναι να αποφεύ­γονται γιατί μπορεί να προκαλέσουν φοβίες ή ψυχικό τραύμα στο παιδί.

* Ας μην επιλέγουμε παιχνίδια που δεν συμβαδίζουν με τη νοητική ανά­πτυξη του παιδιού ή είναι πολύ δύσκολα στην κατανόησή τους, γιατί θα χάσει το ενδιαφέρον του και θα απογοητευθεί.

* Η υπερπροσφορά δώρων συνιστά ένα «άλλοθι» όταν δεν αισθανόμα­στε επαρκείς ως γονείς. Ομως, το μεγαλύτερο δώρο για ένα παιδί είναι η πραγματική αγάπη, αυτή που δεν παζαρεύεται, αλλά που μεταφράζε­ται με το ενδιαφέρον μας, με την επικοινωνία μας, με την κατανόηση και με το χρόνο που περνάμε μαζί του.

(Πηγή: «Popular Medicine» ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2007)

3 λάθη και 6 κινήσεις για να μάθει να μοιράζεται

7 Σχόλια


«- Είναι δικό μου! – Όχι, δικό μου!»… Η κτητικότητά τους έχει γίνει καθημερινός πονοκέφαλος για σάς. Τι πρέπει να κάνετε, όμως, όταν το μικρό σας αρνείται να μοιραστεί το παιχνίδι του με το αδερφάκι ή το φίλο του;

Της Μαρίας Καρίπογλου, με την επιστημονική επιμέλεια της Γιώτας Αντωνοπούλου, παιδοψυχολόγου – παιγνιοθεραπεύτρια

Όταν τα παιδιά σας μαλώνουν για τα παιχνίδια τους, δεν μπορείτε να τα μάθετε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή να μοιράζονται τα παιχνίδια τους. Βάλτε στόχο να τους «διδάξετε» αυτό το μάθημα με έναν τρόπο που δεν τα θίγει, που δεν τους δημιουργεί, δηλαδή, ενοχές ή άσχημα συναισθήματα για το άλλο παιδάκι. Τα παιδιά είναι ευαίσθητα στα… σιωπηλά μηνύματα ή, αν θέλετε, επεξεργάζονται το μήνυμα με τον τρόπο που αυτά καταλαβαίνουν. Για παράδειγμα, αν απαιτήσετε από το μεγαλύτερο παιδί να παραδώσει το παιχνίδι με το οποίο ασχολείται στο μικρότερο αδερφάκι του, αυτό που θα καταλάβει το μεγαλύτερο είναι ότι αγαπάτε περισσότερο το μικρότερο ή -στην περίπτωση του φίλου του- ότι εκτιμάτε περισσότερο το «ξένο» παιδάκι από αυτό.

3 λάθη που ΔΕΝ πρέπει να κάνετε:

1. Μην αρπάζετε το παιχνίδι από τα χέρια του!

Τι πιστεύετε ότι εισπράττει ένα παιδί όταν του αρπάζουν το παιχνίδι από τα χέρια και το δίνουν σε άλλο παιδί; Φανταστείτε ότι εισβάλλει στο γραφείο σας το αφεντικό σας, αρπάζει το laptop σας και το δίνει σε κάποιον άλλο συνάδελφό σας. Θεωρείτε ότι αυτή η χειρονομία θα σας κάνει, στη συνέχεια, να θέλετε να μοιραστείτε τα πράγματά σας; Μόνο εφόσον συντρέχουν λόγοι ασφάλειας δικαιολογείται να αρπάξετε από τα χέρια του παιδιού σας το παιχνίδι του. Εάν καταλήξετε να χρησιμοποιήσετε βία για να του το αποσπάσετε, απλώς διδάσκετε στο παιδί σας να κάνει το ίδιο. Προσπαθήστε να του ζητήσετε το παιχνίδι, προτείνοντας το χέρι σας και με χαμηλό τόνο στη φωνή σας.

2. Μην υποχρεώνετε το μεγαλύτερο να δίνει τα παιχνίδια του στο μικρότερο!

Είναι συνηθισμένη περίπτωση το μεγαλύτερο παιδί σας να παίζει με το βιβλίο του, το στυλό του, το παιχνίδι του και το μικρότερο να θέλει, την ίδια ώρα, να απασχοληθεί και αυτό με τα ίδια αντικείμενα. Είναι, όμως, δίκαιο το μεγαλύτερο παιδί σας να μοιραστεί το παιχνίδι του απλώς και μόνο επειδή αυτή είναι η επιθυμία του μικρότερου; Μην ξεχνάτε ότι το να μάθετε τα παιδιά σας να σέβονται το χώρο του άλλου είναι τόσο σημαντικό, όσο και το αίσθημα γενναιοδωρίας που προσπαθείτε να τους εμφυσήσετε.

3. Μην τα βάζετε να παίζουν με τη σειρά!

Μια βασική στρατηγική που χρησιμοποιούν οι γονείς για να διδάξουν τα παιδιά τους να μοιράζονται είναι να μοιράζουν τα ίδια παιχνίδια στο καθένα απ’ αυτά, σε διαδοχικές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα, πολύ συχνά λέτε στα παιδιά σας ότι «σήμερα με την μπάλα θα παίξεις εσύ και αύριο ο αδελφός σου»… Για να έχει η κίνησή σας διδακτική αξία, θα πρέπει πρώτα τα παιδιά να καταλάβουν τι εστί χρόνος. Λάβετε υπόψη σας ότι η αίσθηση του χρόνου δεν αναπτύσσεται στο παιδί μέχρι την ηλικία των τριών χρόνων. Συνεπώς, είναι μάταιο να ζητάμε από ένα παιδί μικρότερο των πέντε ετών να πειθαρχήσει. Ίσως να μας ευχαριστήσει δίνοντας το παιχνίδι του, αλλά σίγουρα η κίνησή του αυτή δεν είναι αποτέλεσμα του μαθήματος που του δώσαμε.

6 κινήσεις που πρέπει να κάνετε:

1. Αναζητήστε λύσεις

Δώστε τους να καταλάβουν ότι είναι υπεύθυνα για τη διαμάχη και ενθαρρύνετέ τα να βρουν μόνα τους τη λύση. Ένας τρόπος είναι να πείτε: «Εντάξει, έχουμε ένα πρόβλημα εδώ. Και οι δυο σας θέλετε να παίξετε με το ίδιο παιχνίδι, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό… Πώς μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα;» Στη συνέχεια, αποτραβιέστε, όσο αυτό είναι δυνατό, και αφήνετε τα παιδιά να λύσουν μόνα τους τη διαφορά. Μια άλλη στρατηγική που μπορείτε να ακολουθήσετε είναι να δώσετε κάποιες εναλλακτικές λύσεις στα παιδιά και να τα παροτρύνετε να διαλέξουν.

2. Ζητήστε συγγνώμη για το παιδί σας

Πόσες φορές δεν σας έτυχε να αρπάξει το παιδί σας το παιχνίδι ενός άλλου παιδιού. Μη φοβηθείτε να ζητήσετε εσείς συγνώμη για αυτό. Με αυτήν τη στάση σας δείχνετε στο άλλο παιδάκι ότι το σέβεστε και δίνετε στο δικό σας ένα καλό παράδειγμα. Η δική σας συμπεριφορά είναι σίγουρα το καλύτερο παράδειγμα… Αν εσείς δεν είστε κτητικοί στην καθημερινή σας ζωή, τα παιδιά σας λαμβάνουν το μήνυμα!

3. Παρακολουθείτε χωρίς να παρεμβαίνετε

Αντισταθείτε στον πειρασμό να μπείτε ανάμεσα στα παιδιά που μαλώνουν για ένα παιχνίδι ή να χάσετε την ψυχραιμία σας και να τους φωνάξετε, εκτός βέβαια και αν φτάσουν στο σημείο να πιαστούν στα χέρια. Η ανάμιξή σας στην υπόθεση κάνει στο τέλος κάποιο από τα παιδιά να πληγωθεί. Επίσης, οι μικροί σας «μπελάδες» μαθαίνουν να εξαρτώνται από εσάς για να λύσουν τις διαφορές τους. Εάν επέμβετε, κάποιο από τα παιδιά θα βγει κερδισμένο και κάποιο χαμένο και κάθε φορά που διεκδικούν κάτι θα περιμένουν από τη μαμά και τον μπαμπά να δώσουν τη λύση.

4. Αποσπάστε του την προσοχή

Δεν είναι δύσκολο να αλλάξετε τη διάθεση του παιδιού, αποσπώντας την προσοχή του και κάνοντάς το να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό. Μην προσπαθείτε σε κάθε διαμάχη να του διδάξετε πώς να μοιράζεται. Τα μικρότερης ηλικίας παιδιά είναι εύκολο να ενδιαφερθούν για άλλα πράγματα σε χρόνο ρεκόρ.

5. Μπείτε στην ψυχολογία του

Ένα παιδί μπορεί να είναι γενναιόδωρο με τους φίλους του, αλλά όχι και με τα αδέρφια του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Απλώς, το μικρό σας λειτουργεί έτσι επειδή αισθάνεται ότι στο σπίτι δεν μπορεί να οριοθετήσει τα πράγματά του και επιπροσθέτως αισθάνεται ανταγωνιστικά. Μπορείτε να αλλάξετε τη συμπεριφορά τους, βοηθώντας τα παιδιά σας να συνειδητοποιήσουν πράγματα που κάνουν το ένα για το άλλο. Για παράδειγμα, ένα απλό σχόλιο σε ανύποπτο χρόνο, όπως: «Ήταν πολύ ωραία η κίνηση του αδελφού σου να σου δώσει τα πατίνια του», είναι μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται.

6. Επιβραβεύστε τη γενναιοδωρία του

Η κίνησή του να καλέσει δέκα συμμαθητές του στο σπίτι αντί για δύο ή να ετοιμάσει λιχουδιές για όλη την παρέα μπορεί να σας βγάλει εκτός εαυτού. Αναγνωρίστε του όμως τις καλές του προθέσεις και αντί να το επιπλήξετε, επαινέστε το για το ότι είναι καλός φίλος. Οφείλετε να του εμφυσήσετε από νωρίς τη διάθεση του να μοιράζεται.

Θυμηθείτε:

  • Απαιτείται σεβασμός της ανάγκης του παιδιού για κτητικότητα.
  • Χρειάζεται να λάβετε υπόψη σας τη συναισθηματική ωριμότητα του παιδιού σας.
  • Ίσως το μόνο που χρειάζεται είναι η καθημερινή συναναστροφή του παιδιού σας με τα άλλα παιδάκια.

πηγή: in.gr

Το παιχνίδι πρέπει να έχει και λίγο ρίσκο

1 σχόλιο

Οταν οι γονείς υπερπροστατεύουν τα παιδιά, αυτά δεν εκπαιδεύονται έτσι ώστε να μπορούν να κρίνουν σωστά τους κινδύνους

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010 Eφημερίδα To Bήμα online

«Αν πέσεις, σε… σκότωσα» . Κλασική ατάκα ελληνίδας μάνας, μίαδύο γενιές πριν. Τότε που τα παιδιά σκαρφάλωναν στα δέντρα, πηδούσαν τις πεζούλες, έκαναν σούζες με τα ποδήλατα, έπαιζαν ξυλίκι και κυκλοφορούσαν με μελανιές στα πόδια. Τώρα η ατάκα έχει αντικατασταθεί από το «Αν ανοίξεις πάλι το play station, σε… σκότωσα». Και αυτό διότι τα παιδιάκυρίως των υποβαθμισμένων αστικών κέντρων, στα οποία οι χώροι άθλησης και παιχνιδιού εξέλιπανέχουν χάσει ένα από τα βασικότερα «εργαλεία» για την ανάπτυξή τους, το κινητικό παιχνίδι.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι υπάρχει σοβαρός λόγος οι γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά να «βάλουν» λίγο ρίσκο στο παιχνίδι τους. Φυσικά, όπως τονίζουν, οφείλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά από τον κίνδυνο. Οταν όμως η προστασία γίνεται υπερπροστασία, τα παιδιά δεν εκπαιδεύονται έτσι ώστε να μπορούν να κρίνουν σωστά τους κινδύνους, δηλαδή να αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ του άγνωστου ή του ασυνήθιστου και του επικίνδυνου.

Το κινητικό παιχνίδι- σκαρφάλωμα, κυνηγητό, μήλα, παιχνίδι ισορροπίας κ.ά.- βοηθά σε αυτό. «Χάνοντας αυτή την επαφή και ζώντας σε περιορισμένους χώρους είναι λογικό τα παιδιά να έχουν μια διαφορετική αίσθηση του κινδύνου» λέει η σχολική ψυχολόγος κυρία Ζέτα Κωνσταντινίδου . Υπό την έννοια αυτή, τονίζει η κυρία Κωνσταντινίδου, «είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά να βάλουν το κινητικό παιχνίδι στη ζωή τους. Πάντα με την επίβλεψη του κηδεμόνα, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, διότι το ελεύθερο κινητικό παιχνίδι ενέχει μια δόση επικινδυνότητας. Από την αρχή της σχολικής ηλικίας, οι γονείς πρέπει σταδιακά να μειώνουν την επίβλεψη. Ομως, όπως είναι δομημένη η ζωή των παιδιών σήμερα, αυτό είναι δύσκολο να γίνει».

Το κινητικό παιχνίδι βοηθά στην υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών και στην εκτόνωσή τους. Επίσης μαθαίνει στα παιδιά να συνδιαλέγονται με τους συνομηλίκους τους, να δημιουργούν φιλίες και σχέσεις. «Είναι σημαντικό τα παιδιά να βρίσκονται πολλές ώρες της ημέρας έξω. Συμβουλεύουμε τους γονείς να οργανώνουν δραστηριότητες σε ανοιχτούς χώρους ή, ακόμη καλύτερα, έξω στη φύση. Τα παιδιά σήμερα έχουν χάσει εμπειρίες όπως το σκαρφάλωμα, τα πικνίκ στην εξοχή, δραστηριότητες που βοηθούν και τους γονείς» επισημαίνει η ψυχολόγος. Και προσθέτει: «Μέσα από τις εμπειρίες μαθαίνουμε. Δεν συνιστούμε σε ένα παιδί να ανεβεί σε ένα δέντρο και να πάθει ατύχημα για να μάθει. Αλλά δεν είναι δυνατόν να κρατούμε τα παιδιά διαρκώς μέσα σε οργανωμένους χώρους. Σαφώς έχει νόημα μια επαφή με τον κίνδυνο. Δεν θα τον μάθει με τη μία όταν σβήσει τα 18 του κεράκια».

Ενα επικίνδυνο(;) βιβλίο
Ενα βιβλίο που κανένας γονιός δεν θα ήθελε στη βιβλιοθήκη του, μια διατριβή που απορρίφθηκε από τουλάχιστον 16 εκδότες, προκαλεί σήμερα αίσθηση στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ σύντομα αναμένεται να εκδοθεί και στη Βρετανία. «Μας είπαν ότι ο κίνδυνος να μας μηνύσουν οι γονείς παιδιών τα οποία τραυματίστηκαν ακολουθώντας τις συμβουλές του βιβλίου είναι μεγάλος» σημειώνει η Τζούλι Σπίγκλερ, η οποία έγραψε το βιβλίο «Πενήντα επικίνδυνα πράγματα (που πρέπει να αφήσετε τα παιδιά σας να κάνουν)» σε συνεργασία με τον Γκέβερ Τάλι.

Και ο κίνδυνος να πέσουν βροχή οι μηνύσεις ίσως τελικά να μην είναι μικρός. Αλλά οι δύο συγγραφείς του βιβλίου φαίνεται πως έχουν συνηθίσει σε…

επικίνδυνα πράγματα. Μάλιστα, ο κ. Τάλι μιλώντας στη βρετανική εφημερίδα «Τhe Οbserver» επιμένει ότι υπάρχει σοβαρός λόγος να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να κάνουν πράγματα που ενέχουν κάποιο ρίσκο, όπως είναι να γλείψουν μια μπαταρία των εννέα βολτ, να κατασκευάσουν μια βόμβα σε μια τσάντα, να πετάξουν αντικείμενα από ένα κινούμενο αυτοκίνητο ή από ψηλά σημεία! Ακόμη ενθαρρύνει τα παιδιά να οδηγήσουν ένα αμάξι, σε ένα πάρκινγκ ή σε έναν ανοιχτό χώρο, καθισμένα στην αγκαλιά ενός ενηλίκου, ο οποίος θα πατάει τα πεντάλ και θα μπορεί να πάρει τον έλεγχο του αυτοκινήτου αν τα πράγματα…

ξεφύγουν. Αν αυτό δεν αποτελεί έναν κακόγουστο τρόπο προώθησης του βιβλίου, ένα ερώτημα απομένει: Παιδιά έχουν οι δύο συγγραφείς του βιβλίου;

Πάντως η έκδοση βρίσκεται σήμερα στην κορυφή της λίστας των βιβλίων δραστηριοτήτων για παιδιά του Αmazon και διαρκώς ανεβαίνει στη γενική κατηγορία των ευπωλήτων.

__________________________________________________

Το βιβλίο

H συγγραφέας υποστηρίζει πως κάνοντας επικίνδυνα πειράματα (με την επίβλεψη κάποιου ενήλικα πάντα) τα παιδιά μαθαίνουν να είναι πιο υπεύθυνα και να αναγνωρίζουν τους κινδύνους. Κάποια από αυτά που προτείνει νομίζω είναι πολύ εξτρήμ για την ελληνίδα μάνα τουλάχιστον, κάποια άλλα τα κάναμε κι εμείς ως παιδιά και μάλιστα χωρίς να είναι η μαμά μας μπροστά, οπως το να κολλήσουμε τα δάχτυλά μας μεταξύ τους με κόλλα, σιγά το πράγμα……

Τα παιδία….παίζει….

7 Σχόλια

Όσο κι αν οι γονείς το θεωρούν χάσιμο χρόνου, το παιχνίδι για το παιδί είναι βιολογική ανάγκη, που αν την καταπνίξουμε, υποσκάπτουμε την ομαλή εξέλιξη του.

Το παιχνίδι είναι πολύ σημαντικό για τη ζωή του παιδιού και του προσφέρει αρκετές σωματικές και συναισθηματικές εμπειρίες. Μέσα απ’ αυτό το παιδί ανακαλύπτει και μαθαίνει τον εξωτερικό κόσμο, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει και το δικό του εσωτερικό κόσμο.

Βιολογική ανάγκη

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το τι αντιπροσωπεύει το παιχνίδι για το παιδί, όμως όλες συγκλίνουν στο εξής: μέσα από το παιχνίδι εκτονώνει την ενέργεια του ως βιολογική ανάγκη και ότι ο περιορισμός του μπορεί να προκαλέσει κακό στο παιδί, κάνοντας το νευρικό και επιθετικό. Επιπλέον, το παιχνίδι καλύπτει και την ανάγκη του παιδιού για μάθηση, δηλαδή μέσα απ’ αυτό όχι μόνο ανακαλύπτει τον κόσμο που το περιβάλλει, αλλά δοκιμάζει τις ικανότητες του και ασκείται σε δεξιότητες. Ο τρόπος με τον οποίο παίζει το παιδί μπορεί να είναι ενδεικτικός για τα συναισθήματα και τις τυχόν εντάσεις του. Γι’ αυτό οι συχνές παρεμβάσεις των γονιών την ώρα του παιχνιδιού κάνουν το παιδί εξαρτημένο, ανασφαλές, χωρίς εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και στον εαυτό του. Αντίθετα, η ενθάρρυνση του παιδιού, η συμμετοχή και η επιβεβαίωση των ικανοτήτων του το κάνουν να αναπτύσσεται σωστά.

Απόλαυση για την απόλαυση

Για τα παιδιά το παιχνίδι δεν είναι χάσιμο χρόνου, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι γονείς, εξαιτίας του ότι δεν είναι «παραγωγικό». Αυτό είναι εξάλλου ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του. «Το παιχνίδι είναι ευχάριστο, αυθόρμητο και δεν είναι υποχρεωτικό, αλλά επιλέγεται ελεύθερα από τον παίκτη. Τα κίνητρα του δεν εξυπηρετούν κανέναν αντικειμενικό σκοπό. Πρόκειται για απόλαυση που διαρκεί όσο και το ίδιο και όχι για προσπάθεια προς κάποιον συγκεκριμένο στόχο. Με λίγα λόγια, το παιχνίδι είναι από τη φύση του μη παραγωγικό».

Κάθε ηλικία τα παιχνίδια της

Ο τρόπος του παιχνιδιού αλλάζει όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, όπως αλλάζουν οι δραστηριότητες τους και οι ικανότητες τους. Το παιχνίδι διαιρείται σε τρεις τύπους: Το κινητικό, το συμβολικό και το κοινωνικό. Ας τους δούμε έναν έναν αναλυτικά όπως μας τους περιέγραψε η ειδικός.

– Το κινητικό παιχνίδι

Αφορά το χρονικό διάστημα από τη βρεφική ηλικία μέχρι το δεύτερο χρόνο της ζωής. Το παιδί σ’ αυτή την περίοδο είναι απασχολημένο με τη διαδικασία της απόκτησης ελέγχου στις κινήσεις του και με το να μαθαίνει να συνδυάζει αφενός τις χειρονομίες του κι αφετέρου τα νοήματα του. Το παιχνίδι σ’ αυτό το στάδιο, συχνά, αποτελείται από επαναλαμβανόμενες κινήσεις. Το βρέφος νιώθει ευχαρίστηση και πειραματίζεται με τον κόσμο της αφής, των εικόνων και των ήχων. Χαίρεται όταν κατορθώνει να κάνει ορισμένα γεγονότα να επαναληφθούν.

– Το συμβολικό ή αναπαραστατικό παιχνίδι

Αυτός ο τύπος παιχνιδιού επικρατεί από την ηλικία των δύο χρόνων μέχρι την ηλικία των 6 περίπου ετών. Στο διάστημα αυτό, το παιδί αποκτά την ικανότητα να κωδικοποιεί με σύμβολα τις εμπειρίες του. Μπορεί να ξαναφέρει στο νου του εικόνες από συμβάντα. Μπορεί να παίζει με τα σύμβολα και τους συνδυασμούς τους, υποκρινόμενο, για παράδειγμα, ότι γεμίζει μια φωλιά με αυγά, ενώ τοποθετεί μπίλιες μέσα στο καπέλο μιας κούκλας.

– Το κοινωνικό παιχνίδι

Αρχίζει μαζί με τη σχολική ηλικία και περιλαμβάνει παιχνίδια που έχουν κανόνες. Το παιδί έχει αρχίσει να καταλαβαίνει κάποιες συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις, όπως τη συνεργασία και τον ανταγωνισμό. Αρχίζει να καταφέρνει να εργάζεται και να σκέφτεται περισσότερο αντικειμενικά. Το παιχνίδι του αντανακλά ακριβώς αυτή την αλλαγή του, καθώς το παιδί αρχίζει να ασχολείται με παιχνίδια που αποτελούνται από κανόνες και είναι ομαδικά.

Τον τρίτο χρόνο

Υπάρχουν κάποια σημεία, τα οποία αφορούν τη συμπεριφορά του μικρού παιδιού, την ομιλία του και τις σχέσεις του με το περιβάλλον τα οποία αν ένα τρίχρονο παιδάκι πληρεί, χαίρει άκρας υγείας και πλήρους αντιληπτικής ικανότητας. Σας τα παραθέτουμε με την υπενθύμιση πως το κάθε παιδί έχει διαφορετικούς ρυθμούς, καθώς βέβαια και τα κοριτσάκια και τα αγοράκια μεταξύ τους.

Θα πρέπει, λοιπόν, το παιδάκι:

– Να πλένει και να σκουπίζει μόνο τα χέρια του

– Να φοράει ορισμένα ρούχα χωρίς τη βοήθεια των άλλων

– Να φέρνει την τροφή στο στόμα με το κουτάλι

– Να πηγαίνει στο μπάνιο μόνο του για τις προσωπικές του ανάγκες

– Να απομακρύνεται για σύντομα χρονικά διαστήματα από τη μητέρα του χωρίς προβλήματα

– Να τοποθετεί μια σειρά από κύβους τον έναν πάνω στον άλλο

– Να πηδάει με ενωμένα πόδια

– Να στέκεται όρθιο με το ένα πόδι

– Να κάνει ποδήλατο (με τρεις ρόδες)

– Να σχεδιάζει έναν κύκλο και να ζωγραφίζει μια ανθρώπινη φιγούρα

– Να προφέρει το όνομα του και να εκφράζεται με απλές, αλλά ολοκληρωμένες προτάσεις. Να ξεχωρίζει τον πληθυντικό από τον ενικό αριθμό.

– Να ξεχωρίζει χωρίς προβλήματα τη διαφορά μεταξύ του πριν και του μετά, του μεγάλου και του μικρού, του ωραίου και του άσχημου, του ναι και του όχι, της ερώτησης και της απάντησης.

Νέλλη Θεοδωσίου, ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος, ειδικευμένη στην κλινική και παιδαγωγική ψυχολογία

πηγή:http://www.specialeducation.gr (φωτο από προσωπικό μου αρχείο)

Older Entries