Τα συμπτώματα της υγείας

7 Σχόλια

Ένα βρέφος τελικά αισθάνεται πολύ καλά τι είναι αρρώστεια, οι ενήλικοι όμως όχι! Ένα βρέφος εκφράζει την αρρώστεια με τα έντονα θεραπευτικά συμπτώματα, που παρουσιάζει, με σκοπό να θεραπευτεί. Οι γονείς δεν μπορούν να τα διαβάσουν, έχουν μάθει μόνο να τα καταστέλλουν με κάθε ιατρικό μέσο, με τους ατελείωτους λάθος χειρισμούς τους (σταμάτημα τού μητρικού γάλακτος, λάθος διατροφή, εμβόλια, χημικά καλλυντικά, φάρμακα, χειρουργεία, φάσκιωμα κ.ά.). Έτσι, έχουν δημιουργήσει την απαραίτητη κληρονομιά, για ν΄ αρρωσταίνει συνέχεια το μωρό τους και να πλουτίζουν οι άνθρωποι του ιατρικού συστήματος.

Κι όταν τα θεραπευτικά συμπτώματα τής ασθένειας (τοξίνωσης) εμφανιστούν, θα σπεύσουν (πάντα σύμφωνα με τις υποδείξεις των παιδιάτρων) να τα πνίξουν καταπιέζοντας κάθε θεραπευτική προσπάθεια, που θα εμφανίσει ένα βρέφος (συμπτώματα), με χημικά φάρμακα και αντιβιώσεις. Π.χ. στον πυρετό δίνουν αντί-πυρετικό, στην διάρροια αντί-φάρμακο για να σταματήσει, στον εμετό δίνουν αντί-εμετικά, στις λοιμώξεις αντί-βιώσεις, στις φλεγμονές αντί-φλεγμονώδη κ.ά.. Δεν γνωρίζουν, ότι ο πυρετός, ο πόνος, ο εμετός, το ρίγος, τα φλέματα, η ανορεξία, είναι τα συμπτώματα, που δημιουργεί το σοφό μας σώμα, για να αποβάλλει τα σκουπίδια και να αποτοξινωθεί από τα άχρηστα που έχουν μπλοκάρει και εξασθενήσει τον αμυντικό του μηχανισμό. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: “Είναι” και “Σώμα”).  Έτσι επέρχεται η ίαση, μόνο μέσω των συμπτωμάτων τής αρρώστειας. Επομένως, την τοξίνωση ενός βρέφους και κατ΄ επέκταση την αρρώστεια, τα δημιουργούν οι ίδιοι οι γονείς με τις ανθυγιεινές συνήθειες διατροφής και διαβίωσης, που επιβάλλουν στα παιδιά τους.

Τα συμπτώματα ουσιαστικά θεραπεύουν την αρρώστεια! Π.χ. με τον πυρετό και τον βήχα ωθούνται έξω απ΄ τους πνεύμονες και αποβάλλονται με τα πτύελα οι τοξίνες που έχουν εναποθηκευτεί μέσα στα φλέγματα και τα αποστήματα. Οι άνθρωποι όμως, έχουν μάθει να καταστέλλουν κάθε φωνή κάθε προσπάθεια τού οργανισμού για θεραπεία με τα φάρμακα και τα χειρουργεία. Λειτουργούν κατασταλτικά, όπως η κοινωνία μας. Όπως τα δυνατά κράτη προς τα αδύναμα, όπως η αστυνομία και ο στρατός, όπως η μητέρα και ο πατέρας στα παιδιά τους, όπως ο σύζυγος στη σύζυγο. Αν σε κάποιο παιδί πρηστούν οι αμυγδαλές, οι γιατροί θα προτείνουν χειρουργικό ακρωτηριασμό κόβοντάς τις αμυγδαλές, το ίδιο και με τα κρεατάκια στη μύτη, ή με τις μυρμηγκιές κ.ά. Το ίδιο κάνουν και σε μεγαλύτερα όργανα, χολή, νεφρά, πνεύμονες. Ό,τι δεν μπορούν να θεραπεύσουν το κόβουν και το πετάνε…

Η ασθένεια δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία φυσιολογική λειτουργία κάθαρσης τού οργανισμού, όπως η πέψη, η αφόδευση, η ούρηση, η αναπνοή. Κανένας γιατρός δεν μπορεί να θεραπεύσει κανέναν ασθενή σύμφωνα με τον Ιπποκράτη, παρά  μόνο ο ίδιος ο οργανισμός τού ασθενή μπορεί να αυτοθεραπεύεται. Ο γιατρός πρέπει μόνο να είναι ο αρωγός τής αυτοκάθαρσης – αυτοθεραπείας και τίποτε άλλο. Οι γονείς πρέπει να το μάθουν καλά αυτό το μάθημα, που τούς διδάσκουν τα παιδιά τους. Κάποια στιγμή θα πρέπει να συμφιλιωθούν με αυτές τις αρχές, δηλαδή με τα μικρόβια και με τα συμπτώματα των ασθενειών και να σταματήσουν να τα καταπολεμούν. Καταπολεμώντας τα μικρόβια και τα συμπτώματα τής ασθένειας, ουσιαστικά καταπολεμούν την πιο φυσιολογική λειτουργία τού παιδιού τους, ή καλύτερα τα ίδια τα παιδιά τους! Παρατηρείστε ένα ζώο, όταν αρρωσταίνει τι κάνει. Σταματάει να τρώει και να κινείται. Κάθεται ήσυχα σε μία γωνιά και περιμένει τον οργανισμό του ν΄ αυτοθεραπευτεί. Δεν θα πάει σε γιατρό να τού δώσει φάρμακα, ούτε να το χειρουργήσει. Κάποια ζώα τρώνε χόρτα, για να προκαλέσουν εμετό και να θεραπευτούν. Οι άνθρωποι όμως, λόγω άγνοιας στο τι τούς συμβαίνει, σταματούν τον εμετό με φάρμακα!

Υπάρχει μία αρχή της Φυσικοπαθητικής (εναλλακτική θεραπευτική μέθοδος, που ανάγεται στον Ιπποκράτη), η οποία λέει: «Ό,τι εισέρχεται στο σώμα ενός όντος είναι είτε τροφή, είτε δηλητήριο». Δεν μπορεί λοιπόν μια χημική ουσία ή μια βαριά επεξεργασμένη τροφή να θρέψει έναν οργανισμό και να δράσει ως τροφή, επειδή δεν είναι τροφή, θα δράσει μόνο ως δηλητήριο.

Επομένως οι γονείς θα πρέπει να λάβουν αυτή τη φράση πολύ σοβαρά υπ΄ όψη τους. Να ταΐζουν τα παιδιά τους με φυσικές τροφές κι όταν αυτά πεινούν, να τους δίνουν καθαρό νερό, να τα αφήνουν να εκτίθενται στον ήλιο και στον αέρα, πάντοτε με μέτρο και φειδώ. Να τα αφήνουν να παίζουν ελεύθερα στη Φύση, στο βουνό, στη θάλασσα. Να μην τα λούζουν με χημικά καλλυντικά, όπως συνηθίζουν (σαμπουάν, κρέμες, αντηλιακά κ.ά.), να αποφεύγουν τις αντιβιώσεις, τα εμβόλια και τ΄ άλλα χημικά φάρμακα. Να ενδιαφέρονται πραγματικά γι΄ αυτά, να τα φροντίζουν, να τα ακούνε και να νιώθουν φίλοι μαζί τους. Τέλος, να τα αγαπάνε με την ψυχή τους και να διδάσκονται από αυτά. Έχουν πολλά να μάς διδάξουν τα αθώα παιδιά, εμάς τούς υποκριτές και πονηρούς ενήλικες. Αυτά χρειάζεται λοιπόν ένα παιδί για να αποκτήσει καλή υγεία, σφρίγος και ζωτικότητα. Ό,τι δηλαδή διαχρονικά προτείνει η Φύση σε μάς τούς ανθρώπους και σε όλα τ΄ άλλα όντα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.

Στις μέρες μας κάθε αντίληψη και σκέψη για το τι είναι υγεία, αποτελεί αρρώστεια. Αυτό αποδεικνύεται απ΄ τα ατελείωτα εκατομμύρια ασθενών, που εισάγονται στα νοσοκομεία τού πλανήτη μας και τα ατελείωτα εκατομμύρια θανάτων από παλιές, νέες και ανίατες ασθένειες. Όμως, οι ακάλυπτες επιταγές και οι φρούδες υποσχέσεις τής Ιατρικής και των φαρμακοβιομηχάνων πατρόνων τους, έχουν αρχίσει και ξεφουσκώνουν. Πρόσφατα το φιάσκο τής περιβόητης γρίπης Η1Ν1 γέμισε με πακτωλό χρημάτων τα θησαυροφυλάκια των φαρμακοβιομηχανιών και των εντολοδόχων τους γιατρών, αλλά η αξιοπιστία της χημικής Ιατρικής στηλιτεύτηκε. Έτσι, παρά τη βαθειά νάρκωση, που έχουν βυθίσει την ανθρωπότητα όλα αυτά τα χρόνια, οι δημιουργοί και συντηρητές τής ασθένειας, αποκαλύπτονται σιγά σιγά στα μάτια των θυμάτων τους.

Το μέλλον της υγείας αυτού τού κόσμου βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια μας. Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια μας, και ας σταματήσουμε να δηλητηριάζουμε και να κακοποιούμε τα ίδια τα παιδιά μας…

Βασίλειος Μαυρομμάτης Διατροφικός σύμβουλος και ομοιοπαθητικός

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ


Advertisements

Αναλγητικά, αντιπυρετικά φάρμακα στα παιδιά

6 Σχόλια

Διονύσιος Βαρώνος, Καθηγητής Φαρμακολογίας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Όταν ένα παιδί πονά ή έχει πυρετό, κινητοποιείται ολόκληρη η οικογένεια για να φροντίσει το μικρό ασθενή. Επειδή όμως η πρόσβαση στα φάρμακα είναι εύκολη και ένα πλήθος φαρμακευτικών προϊόντων διατίθεται χωρίς συνταγή και χωρίς υπεύθυνη πολλές φορές συμβουλή, οι γονείς πρέπει να προσέξουν: η αλόγιστη χρήση μπορεί να προκαλέσει πολλές και βαριές ανεπιθύμητες αντιδράσεις στα παιδιά.

Καθώς οι μηχανισμοί του οργανισμού που ευθύνονται για την ‘εξουδετέρωση’ των ξένων προς αυτόν ουσιών, όπως τα φάρμακα, δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως στα παιδιά, ο πρώτος κανόνας είναι ότι η δόση πρέπει να είναι μικρότερη και ανάλογη της ηλικίας και τους βάρους του σώματός τους.

Π.χ., για παιδί ενός έτους, η δόση πρέπει να είναι το 25% της δόσης ενός ενηλίκου.

Οφείλουμε επίσης να λαμβάνουμε υπόψη ότι τα συμπτώματα της νόσου σε ένα παιδί δεν αντιστοιχούν πάντα με τη βαρύτητά της, καθώς επίσης και ότι τα παιδιά και τα βρέφη δεν μπορούν να προσδιορίσουν λεκτικά τον πόνο τους.

Ο πυρετός, συνήθως οφείλεται στην έκθεση του παιδιού σε λοιμογόνο μικροοργανισμό, σε άλλες αιτίες φλεγμονής ή σε αντιδράσεις από εμβολιασμούς κ.λπ. Ο υψηλός πυρετός όμως μπορεί να οδηγήσει σε νευρολογικές διαταραχές και σπασμούς, κυρίως τα νεογέννητα με αναπνευστική ή κυκλοφορική ανεπάρκεια.

Εξάλλου, τα εμπύρετα νοσήματα συνοδεύονται και από άλλα ενοχλήματα, που συνήθως υποχωρούν με την πτώση του πυρετού. Μεταξύ αυτών είναι ο πονοκέφαλος, η ανορεξία, το αίσθημα κόπωσης, οι μυαλγίες κ.ά.

Η αντιπυρετική αγωγή στα παιδιά ηλικίας δύο μηνών έως πέντε ετών βελτιώνει τη διάθεσή τους ρίχνοντας τον πυρετό και ασκώντας αναλγητική δράση.

Πάντως, τα αναλγητικά-αντιπυρετικά φάρμακα πρέπει να χορηγούνται στα παιδιά, όταν το προσδοκώμενο όφελος είναι μεγαλύτερο από τους πιθανούς κινδύνους, δηλαδή τις ανεπιθύμητες παρενέργειες που ενδέχεται να προκαλέσει η ουσία. Συνεπώς, όταν ένα παιδί φαίνεται ευδιάθετο και ζωηρό, δεν αναμένεται βελτίωση της κατάστασής του από τη χορήγηση ενός τέτοιου φαρμάκου.

Επειδή όμως πολλές φορές είναι δύσκολο να αξιολογήσουμε τη διάθεση ενός παιδιού, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει τη χορήγηση αντιπυρετικών-αναλγητικών, όταν ο πυρετός είναι πάνω από 39°C ή όταν το παιδί πονά για καταφανή λόγο και αφού ο γιατρός έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να υποκρύπτει ο πόνος κάποια σοβαρή νόσο που χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.

Η παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) αποτελεί το φάρμακο επιλογής στην αντιμετώπιση του πόνου και του πυρετού στην παιδική ηλικία. Πρόκειται για το φάρμακο που έχει μελετηθεί περισσότερο από κάθε άλλο για τη χρήση του κατά την παιδική ηλικία, ενώ ανεπιθύμητες παρενέργειες δεν διαπιστώνονται σχεδόν ποτέ. Το φάρμακο (Panadol, Depon, Apotel) χορηγείται στα συνιστώμενα δοσολογικά σχήματα. Η συνηθισμένη δόση της είναι 10-15mg κατά κιλό βάρους σώματος κάθε τέσσερις με έξι ώρες (Δ.Καφετζής).

Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ (Aspirin, Salospir) παρ’ ότι είναι αποτελεσματικό αντυπυρετικό-αναλγητικό φάρμακο, δεν χρησιμοποιείται πλέον ευρέως στην παιδιατρική, επειδή ο κίνδυνος εκδήλωσης τοξικών ενεργειών είναι μεγάλος και πολύ σοβαρός.
Εκτός από την αιμορραγία και τη γενικότερη επίδρασή του στο στομάχι, έχει παρατηρηθεί ότι επιδεινώνει τα συμπτώματα άσθματος και έχει ενοχοποιηθεί για αναφυλακτικές αντιδράσεις.

Επιπλέον, πιθανολογείται ότι προκαλεί σύνδρομο Reye, ηπατική και εγκεφαλική βλάβη, στα παιδιά που πάσχουν από ιογενείς λοιμώξεις -όπως ανεμοβλογιά ή γρίπη.

Συνεπώς, συνιστάται να μη χρησιμοποιείται το ακετυλοσαλικυλικό οξύ σε παιδιά κάτω των 14 ετών.

Διάφορα άλλα μη στεροειδή αναλγητικά-αντιπυρετικά που χρησιμοποιούν οι παιδίατροι στη χώρα μας είναι το μεφαιναμικό οξύ (Ponstan), το τολφαιναμικό οξύ (Clotam) και η ιβουπρουφαίνη (Brufen).

Οι ανεπιθύμητες παρενέργειές τους δεν απέχουν πολύ από εκείνες του ακετυλοσαλικυλικού οξέος, γι’ αυτό η παρακεταμόλη παραμένει το φάρμακο επιλογής στην αντιμετώπιση του πόνου και του πυρετού στα παιδιά.

Dtri0010

Πόνος, βήχας, πυρετός; Θαυμάσια!..

1 σχόλιο

Βρήκα εξαιρετικό αυτό το άρθρο του καθηγητή Στ. Αλαχιώτη στην εφημερίδα το Βήμα και το αναδημοσιεύω.  🙂

Οι διάφορες ενοχλητικές αντιδράσεις του οργανισμού μας δεν θεωρούνται ασθένειες ούτε ατέλειες αλλά εξελιγμένοι αμυντικοί μηχανισμοί, σωτήριοι σε πολλές περιπτώσεις. Ποιος το λέει αυτό; H Δαρβινική Ιατρική

Πόνος, βήχας, πυρετός; Θαυμάσια!..

H εξελικτική βάση των ασθενειών

Ο «κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου μπορεί να διακωμωδούσε μια αστεία κατάσταση, αλλά δεν απείχε πολύ από την ακούσια ανάδειξη ενός σοβαρού θέματος που αφορά τους προστατευτικούς «συναγερμούς» του σώματός μας· του «αρχιτεκτονικού», γενετικού οικοδομήματος των περίπου 20 τρισεκατομμυρίων κυττάρων, «σχεδιασμένων» από τις οδηγίες του DNA μας· ενός οργανισμού που όμως δεν είναι άτρωτος. H αντιμετώπιση ωστόσο ευάλωτων καταστάσεων σχετίζεται με τα «σχεδιασμένα» προειδοποιητικά σήματα «συναγερμού». Οπως, λ.χ., κάνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, που μπορεί να πολεμήσει περίπου ένα εκατομμύριο ουσίες-«εισβολείς».

Για ποιον λόγο όμως είναι σχεδιασμένος με αυτόν τον τρόπο ο οργανισμός μας και γιατί δεν είναι τέλειος και άτρωτος στον καρκίνο, λ.χ., ή στην κατάθλιψη; H γενική απάντηση προσεγγίζεται αναμφίβολα από την εξελικτική του προέλευση, κάτω από την οποία μπορούμε να δούμε και τη λειτουργικότητά του καθώς, όπως λέει ο Ντομπζάσκι, «τίποτε στη Βιολογία δεν έχει νόημα χωρίς το φως της εξέλιξης». Γι’ αυτό η Εξελικτική Βιολογία θεωρείται η επιστημονική βάση όλων των βιολογικών κλάδων και κατ’ επέκτασιν η Βιολογία η επιστημονική βάση όλων των ιατρικών κλάδων. Στο πλαίσιο αυτό η Εξελικτική Βιολογία έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται και ως μια βασική ιατρική επιστήμη με τον τίτλο Δαρβινική Ιατρική υποκείμενη στην επίδραση των μηχανισμών της νεοδαρβινικής διαδικασίας. Υπό το πρίσμα αυτό η θεώρηση της υγείας του οργανισμού μας και η προστασία του δεν προβάλλεται στη στατική αντίληψη των ανατομικών και βιοχημικών μηχανισμών του θεωρουμένων όπως υπάρχουν σήμερα, αλλά στην εξελικτική σημειολογία τους.

Στο πλαίσιο αυτό οι εξελικτικές-δαρβινικές ερμηνείες των ατελειών του οργανισμού μας βασίζονται σε ορισμένες παραδοχές. Π.χ., ο πόνος, ο πυρετός, ο βήχας, ο εμετός, το άγχος κ.ά. δεν θεωρούνται ασθένειες· ούτε και σχεδιαστικά λάθη, αλλά εξελιγμένοι αμυντικοί μηχανισμοί. Και τούτο διότι τα σήματα αυτά μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να φανούν σωτήρια. Π.χ., η ανικανότητα της αίσθησης του πόνου δεν μας προφυλάσσει από σοβαρότερα συνακόλουθα τραύματα ή επιπλοκές επιδεινώνοντας την κατάσταση· οι σπάνιοι άνθρωποι που δεν αισθάνονται πόνο συνήθως πεθαίνουν στην παιδική ηλικία. Ο βήχας επίσης βοηθά στην απομάκρυνση ξένων «εισβολέων» στα πνευμόνια και η απουσία του μπορεί να προκαλέσει εύκολα, λ.χ., πνευμονία.

Στον ίδιο τόνο μπορούν να θεωρηθούν ευεργετικά και άλλα ενοχλητικά χαρακτηριστικά, όπως λ.χ. ο πυρετός, η ναυτία, ο εμετός, η διάρροια, το άγχος, το φτάρνισμα, η κόπωση και η φλεγμονή. Ωστόσο η χρησιμότητά τους δεν αναγνωρίζεται εν πολλοίς όσο θα έπρεπε επειδή δεν έχει αξιολογηθεί η εξελικτική τους σπουδαιότητα. Π.χ., η ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματός μας αντανακλά τον μεταβολικό ρυθμό· μια λελογισμένη αύξησή της όμως (ήπιος πυρετός) διευκολύνει την καταστροφή παθογόνων μικροοργανισμών. Οι ποικιλόθερμες σαύρες π.χ., που η θερμοκρασία του σώματός τους ρυθμίζεται από τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, όταν μολυνθούν μετακινούνται σε θερμότερες περιοχές για να ιαθούν· ανάλογα πειράματα με ποντίκια δείχνουν την ίδια ντετερμινιστική αντίδραση.

H μείωση του σιδήρου στο αίμα εκλαμβάνεται επίσης πολλές φορές λαθεμένα, καθώς άνθρωποι με χρόνιες λοιμώξεις έχουν χαμηλά επίπεδα σιδήρου, τα οποία όμως δεν είναι η αιτία της ασθένειας αλλά ο αμυντικός μηχανισμός αντιμετώπισής της· διότι ο σίδηρος, που είναι ζωτικής σημασίας για τον μικροοργανισμό, συμπυκνώνεται στο συκώτι και τον στερείται ο λοιμοξιογόνος παράγοντας. Γι’ αυτό σχετική έρευνα έδειξε ότι χρόνια φαρμακευτική αγωγή αντιμετώπισης έλλειψης σιδήρου σχετίστηκε με αύξηση των λοιμώξεων. Στο ίδιο επίπεδο η ανάλυση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πρωινή αδιαθεσία των εγκύων, η ναυτία και ο εμετός δεν είναι ασθένειες της εγκυμοσύνης· διότι τα συμπτώματα αυτά συμπίπτουν με τη γοργή οντογενετική ανάπτυξη και αύξηση των ιστών του εμβρύου που στο στάδιο αυτό καθίσταται πιο ευάλωτο στις επιδράσεις βλαπτικών ουσιών που πιθανόν έχει προσλάβει με την τροφή η κυοφορούσα. H ναυτία λοιπόν είναι μια άλλη αμυντική αντίδραση για την προστασία του εμβρύου. Γι’ αυτό και το πρόβλημα υφίσταται όταν απουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα και όχι όταν υπάρχουν και προσπαθούμε να τα καταστείλουμε φαρμακευτικά.

H έλλειψη άγχους επίσης – που σ’ έναν μέτριο βαθμό συμβάλλει και στην αποτελεσματικότερη μάθηση – μπορεί να φέρει σοβαρά προβλήματα λόγω υπερβολικής αδιαφορίας. Και αν η φυσική επιλογή προωθεί γονίδια που διαμορφώνουν ένα χρήσιμο μέτριο άγχος, αναμένεται να υπάρχουν και υποφοβικά άτομα τα οποία όμως δεν αντιλαμβάνονται το χαρακτηριστικό αυτό ως αδρανοποίηση του σχετικού συναγερμού. H περίπτωση επίσης της διάρροιας που μελετήθηκε στο επίπεδο που αναλύουμε έδειξε ότι εκείνοι που έπαιρναν φάρμακα παρέμειναν για περισσότερο χρόνο ασθενείς από τους άλλους που έπαιρναν placebo, σκεύασμα χωρίς δραστική ουσία. Αλλωστε είναι γνωστό ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ασθενειών είναι ιατρογενούς βάσης, κυρίως όταν αγνοείται η χρησιμότητα των αναφερόμενων μηχανισμών συναγερμού του σώματος. Τα χαρακτηριστικά συναγερμού λοιπόν δεν είναι ασθένειες αλλά αμυντικές ικανότητες που θεωρείται ότι μορφοποιήθηκαν από τη φυσική επιλογή και αξιοποιούνται κατάλληλα όταν χρειαστεί. Είναι δηλαδή μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.

H χρησιμότητα των μη ευχάριστων συμπτωμάτων (πυρετός, βήχας, διάρροια, άγχος κ.ά.) δεν είναι διαισθητική. Βασίζεται σε ερευνητικές μελέτες, όπως λ.χ. των Νέσε, Γoυίλιαμς, Ντυπόντ, Εουαλντ, Τρουισί, Τρεβαθάν και άλλων που έχουν αναδείξει την Εξελικτική Ιατρική, την εξελικτική βάση της υγείας και των ασθενειών. Ως εκ τούτου είναι επικίνδυνο να αδρανοποιούμε τα σήματα συναγερμού με φάρμακα, διότι προκαλούμε βλάβη. Αναμφίβολα και οι μηχανισμοί αυτοί δεν λειτουργούν πάντα αλάθητα, καθώς δεν είναι πάντα άριστο ό,τι διαμορφώνεται από τη φυσική επιλογή. Μπορεί, λ.χ., κάποια φορά να προκληθεί εμετός με λαθεμένη ενεργοποίηση του σχετικού συναγερμού χωρίς την ύπαρξη στο στομάχι κάποιας τοξίνης. Ωστόσο ένας τέτοιος εμετός από λαθεμένο σήμα κοστίζει μερικές θερμίδες, ενώ η αδρανοποίηση του συναγερμού με φάρμακο όταν υπάρχει η τοξίνη κοστίζει πιθανώς τον θάνατο. Γι’ αυτό η δαρβινική ιατρική προσέγγιση αποκτά ιδιαίτερη σημασία ειδικά στις ημέρες μας, στην εποχή της άχρηστης πολυφαρμακίας αλλά και της επιδιωκόμενης πρόληψης· π.χ., η χορήγηση αντιβιοτικών σε παιδιά είναι όχι μόνο περιττή στο 37% των περιπτώσεων, όπως υποστηρίζουν οι παιδίατροι, αλλά και ζημιογόνος. Το τρωτό λοιπόν και το ευάλωτο του οργανισμού μας φαίνεται ότι είναι αποτέλεσμα της φυσικής επιλογής η οποία είναι καιροσκοπική και δεν λειτουργεί με βάση κάποιο προϋπάρχον σχέδιο πέραν της αναπαραγωγικής επιβίωσης του καταλληλότερου, αλλά με τη βασική γενική αρχή της δοκιμής και της απόρριψης. Συνεπώς το αποτέλεσμα είναι να μορφοποιείται μια ισορροπία μεταξύ οφέλους και κόστους με τη διαμόρφωση υποάριστων χαρακτηριστικών του οργανισμού μας· για να υπάρχει η δυνατότητα ευελιξίας, προσαρμοστικότητας και εξέλιξης.

Ο κ. Σταμάτης N. Αλαχιώτης είναι καθηγητής Γενετικής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών.

Πυρετικοί σπασμοί

3 Σχόλια

Πυρετικοί σπασμοί και πως αντιμετωπίζονται

Της παιδιάτρου Αννας Πατσούρου

Πολλά παιδάκια ως 6 χρονών μπορεί να εμφανίζουν στη ζωή τους ένα ή περισσότερα επεισόδια πυρετικών σπασμών.

Οι πυρετικοί σπασμοί, παρόλη την τρομακτική τους φήμη, είναι σχεδόν πάντα μια πολύ αθώα κατάσταση που δεν επηρεάζει την μετέπειτα πορεία της υγείας του παιδιού:ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ. Απο άποψη επιπλοκών είναι σαν να μη συνέβησαν ποτέ. Εντούτοις όταν κάποιος είναι μάρτυρας του πρώτου ειδικά επεισοδίου πυρετικών σπασμών ενός παιδιού(δηλαδή απροετοίμαστος ψυχικά), τρομάζει και πανικοβάλλεται με όλο το νόημα που έχουν αυτές οι λέξεις.

Το παιδί, συνήθως στη φάση που ανεβάζει απότομα πυρετό, εμφανίζει τα εξής: γυρίζουν τα μάτια του προς τα πάνω και κάνει τονικοκλωνικούς σπασμούς(χτυπιέται) χωρίς να κλαίει εκείνες τις στιγμές(δεν έχει συνείδηση). Αυτό κρατάει από λίγα δευτερόλεπτα ως λίγα λεπτά της ώρας. Μόλις τελειώσει το επεισόδιο συνήθως κοιμάται βαθιά, ροχαλίζει, μπορεί να του φύγουν τσίσα ή κακά.

Πολλές μητέρες μπερδεύουν τους σπασμούς με το ρίγος που κάνουν κάποια παιδιά ενώ ανεβάζουν πυρετό. Αν πρόκειται για ρίγος-τρεμούλα το παιδί έχει συνείδηση, κλαίει κ.λ.π., ενώ στους σπασμούς φαίνειται «αναίσθητο», δεν επικοινωνεί.

Το επεισόδιο μπορεί να εκδηλωθεί πριν η μητέρα καταλάβει πως το παιδί είναι άρρωστο, γιατί όπως είπαμε οι σπασμοί εμφανίζονται συνήθως κατά την ταχεία άνοδο του πυρετού και όχι πάντα απ’τον υψηλό πυρετό. Μπορεί επίσης να εκδηλωθεί σε παιδί που έχει εμφανίσει πολλές φορές πυρετό στο παρελθόν, χωρίς ποτέ να εμφανίσει σπασμούς. Λίγα παιδιά ενδέχεται να έχουν 2ο-3ο ή 4ο επεισόδιο πυρετικώνς σπασμών στη ζωή τους.

Εν ολίγοις δεν υπάρχει πρόληψη για τους πυρετικούς σπασμούς. Αν συμβεί επεισόδιο σπασμών απομακρύνουμε αντικείμεται που μπορεί να το τραυματίσουν αν τα χτυπήσει κατά λάθος κατά τη διάρκεια των σπασμών. Μόλις συνέλθει βάζουμε ένα αντιπυρετικό υποθετο στη σωστή δόση για το βάρος και την ηλικία του και τηλεφωνούμε στον παιδίατρο αμέσως για να μας δώσει περαιτέρω οδηγίες και να αποκλείσει την ελάχιστη πιθανότητα οι σπασμοί να οφείλονται σε σοβαρότερο λόγο.

Αν υπάρχει στην οικογένεια της μαμάς ή του μπαμπά ιστορικό πυρετικών σπασμών, υπάρχιε λιγο μεγαλύτερη πιθανότητα να τους εκδηλώσει το παιδί σας, οπότε να είστε κάπως πιο προετοιμασμένοι αλλά να μην ανησυχείτε καθόλου.

Πυρετός

10 Σχόλια

Πολύ με βοήθησαν αυτές οι συμβουλές της παιδιάτρου μας κ. Αννας Πατσούρου.


Πυρετός στα παιδιά-Σημασία και αντιμετώπιση. 

Ο πυρετός στα παιδιά είναι ο συχνότερος λόγος που επικοινωνούν οι γονείς με τον παιδίατρο. Εκτός απο ανησυχιτικό σύμπτωμα, είναι και ένας σημαντικός τρόπος να καταπολεμήσει ο οργανισμός των παιδιών μας την αρρώστια. Ο γιατρός πρέπει να εξετάζει το παιδί όταν έχει πυρετό για να θέσει τη διάγνωση, δηλαδή να βρει την αιτία του πυρετού. Συνήθως ο πυρετός οφείλεται σε απλές ιώσεις που ταλαιπωρούν το παιδκί για λίγες μέρες και μετά υποχωρούν πλήρως. Ωσπου λοιπόν να εξεταστεί το παιδί και μετά την εξέταση ώσπου να γίνει το παιδί καλά, έχουμε υπόψη μας τα εξής:

Ο πυρετός συνήθως δεν είναι καθόλου επικίνδυνος για το παιδί. Οταν το παιδί ανεβάζει πυρετό μπορεί να είναι νωθρό ή γκρινιάρικο ή τελείως φυσιολογικό. Την ώρα που ανεβαίνει ο πυρετός το παιδί συνήθως κρυώνει, χρειάζεται να είναι ντυμένο και ίσως και σκεπασμένο στην αγκαλιά μας (αν θέλει να καθήσει). Το δέρμα του είναι κρύο και «μαρμαροειδές», δηλαδή έχιε κόκκινες κηλίδες που διαχωρίζονται απο άσπρες γραμμές και φαίνεται σαν μάρμαρο. Το μαρμαροειδές δέρμα σημαίνει πως το παιδί κρυώνει.

Αφού το ζεστάνουμε, έχουμε βοηθήσει να ανέβει ο πυρετός κάτι που χρειάζεται να γίνει. Τώρα το κεφάλι του είναι ζεστό και κόκκινο, ο κορμός επίσης, ενώ τα χεράκια και τα ποδαράκια, ιδίως τα δάχτυλα, μπορεί να είναι παγωμένα. Τα παιδιά συνήθως δεαν τα ενοχλεί να έχουνε κρύα χέρια και πόδια. Οταν ο κορμός είναι ζεστός, γδύνουμε το παιδί, το αφήνουμε με την πάνα ή το βρακάκι του ή με πολύ ελαφρά ρούχα.Μπορούμε να του φορέσουμε κάλτσες αν τα πόδια είναι παγωμένα. Θερμομετρούμε το παιδί όταν σταματήσει να κρυώνει. Η θερμομέτρηση γίνεται κατά προτίμηση στη μασχάλη με λεπτό υδραργυρικό θερμόμετρο. Σε πυρετό πάνω απο 38,5 επικοινωνούμε με το γιατρό.

Χορηγούμε αντιπυρετικό στη δόση που ξέρουμε για το βάρος και την ηλικία του παιδιού. Η δράση του αντιπυρετικού φαίνεται περίπου 30 λεπτά απ ‘τη χορήγησή του, όπου το παιδί ίσως ιδρώνει και πέφτει κάπως η θερμοκρασία του. Δεν ανησυχούμε λοιπόν αν π.χ. 10 λεπτά αφότου δώσαμε αντιπυρετικό το παιδί ακόμα ζεματάει. Είναι φυσιολογικό. Επίσης η δράση του αντιπυρετικού κρατά περίπου 3-6 ώρες. Αν στις 3 ώρες το παιδί ξανανεβάσει πυρετό, είναι φυσιολογικό. Αν και τότε ο πυρετός είναι πάνω από 38.5 δίνουμε άλλο αντιπυρετικό φάρμακο, κατόπιν συννενοήσης με το γιατρό.

Το αντιπυρετικό «ρίχνει» λίγο τον πυρετό του παιδιού. Π.χ αν ένα παιδί με 39 θα έχει 38,4 μισή ώρα μετά την χορήγηση του φαρμάκου και 37,4 μετά το μπάνιο. Δεν τρομάζουμε αν ο πυρετός δεν πέσει στα 36.5. Αν ατυό συμβεί είναι γιατί ο οργανισμός το έκανε, όχι το φάρμακο.

Μισή ώρα μετά το αντιπυρετικό κάνουμε στο παιδί μπάνιο σε νερό θερμοκρασίας 35-36. Αν θέλει μπορεί να παίξει με τα παιχνίδια του στο νερό για 5-10 λεπτά. Αν ξαπλώνει και δεν θέλουμε να του κάνουμε μπάνιο, μπορουμε να βάλουμε κομπρέσες με χλιαρό νερό στο μέτωμο, τα μπράτσα και τους μηρούς. Το κρατάμε πολύ ελαφρά ντυμένο ή γυμνό για να μπορέσει να γίνει η ανταλλαγή της θερμοκρασίας και να απυρετήσει. Αν το ντύνουμε βαριά δεν αφήνουμε τον πυρετό να πέσει.

ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΕΠΙΣΗΣ ΤΑ ΕΞΗΣ: Αν την ώρα του πυρετού το παιδί θέλει αγκαλιά και έχει γκρίνια, το έχουμε συνέχεια επάνω μας. Εκτός απο το ότι μπορεί να πονά, τα μωρά ιδίως φοβούνται πολύ όταν έχουν πυρετό και είναι άρρωστα, γιατί αισθάνονται διαφορετικά απο το κανονικό και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί.

Δεν το πιέζουμε καθόλου να φάει, αν δεν φάει καθόλου θα γίνει πιο γρήγορα καλά. Εαν το παιδί θηλάζει, ο θηλασμός συνεχίζεται κανονικά. Πηγαίνουμε με «τα νερά του» δεν το ζορίζουμε περισσότερο απ’οσο είναι ήδη ζορισμένο.
Παρα πολύ σημαντικό είναι προσέξουμε να μην αφυδατωθεί το παιδί εξαιτίας του υψηλού πυρετού. Πρακτικά, παρακολουθούμε να έχει υγρή γλώσσα, δηλαδή η γλώσσα του να μη στεγνώνει. Αν αρνείται να πιεί το δελεάζουμε με κομματάκια παγάκια, ή Sprite. Καλύτερα να μην πιει γάλα.
Αν η γλώσσα του είναι πολύ στεγνή, κλαίει χωρίς δάκρυα, είναι πολύ αδύναμο και το δέρμα του φαίνεται πολύ ξερό, επικοινωνούμε με το γιατρό αμέσως.

Δεν ενοχλούμε το παιδί: Θερμομετρούμε το παιδί τις ώρες που πραγματικά είναι πολύ ζεστό(περίπου κάθε 3 ώρες όχι πιο συχνά). Δεν δίνουμε φάρμακα, δεν το κάνουμε μπάνιο και δεν βάζουμε κομπρέσες αν ο πυρετός είναι κάτω απο 38.5-39.
Αντιπυρετικά φάρμακα υπάρχουν εδώ και λίγες δεκαετίες σε ευρεία χρήση. Για χιλιάδες χρόνια οι μητέρες δεν είχαν φάρμακα για να ρίξουν τον πυρετό των παιδιών τους. Ο πυρετός πέφτει και απο μόνος του ακόμη κι αν δεν κάνουμε τίποτε, ακόμα και αν δεν κάνουμε κομπρέσες ή μπάνιο. Κανακεύουμε το παιδί μας και φροντίζουμε να περάσουν ευχάριστα οι ώρες του πυρετού (αγκαλιά, βιβλία, βίντεο, παζλ, ύπνος αν θέλει).

Κανείς δεν χαίρεται να έχει ένα άρρωστο παιδί στο σπίτι και οπωσδήποτε η πρώτη φορά που ένα μωρό θα κάνει πυρετό μένει για πάντα στη μνήμη σας. Επικοινωνήστε μαζί μου όποτε ανησυχείτε,κ αλλά θυμηθείτε πως ο πυρετός και οι απλές ιώσεις που συνήθως τον προκαλούν δεν είναι επικίνδυνες καταστάσεις για τα παιδιά.

Το χαρτί της επόμενης σελίδας κόμψτε το και κολλήστε το στο ψυγείο σας.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΠΥΡΕΤΟΥ

1. Προσπαθούμε να μην πανικοβληθούμε
2. Ζεσταίνουμε το παιδί την ώρα που ανεβαίνει ο πυρετός και αυτό κρυώνει
3. Γδύνουμε το παιδί όταν είναι πολύ ζεστό και έχει σταματήσει να κρυώνει
4. Το θερμομετρούμε
5. Τηλεφωνούμε στο γιατρό
6. Δίνουμε αντιπυρετικό στη σωστή δόση
7. Σε μισή ώρα κάνουμε μπάνιο ή βάζουμε κομπρέσες.